Wat is de nalatenschap van Wim T. Schippers?

Elke zaterdag sprak Muizelaar af met Wim T. Schippers, in Café de Jaren in Amsterdam. "Daar namen we het leven door, en het kunstleven in het bijzonder. En na de dood van zijn vrouw, Ellen Jens, ging het slecht met hem. Hij miste haar enorm en dat raakte hem."

Kunst

Schippers en Muizelaar leerden elkaar kennen in de theaterwereld toen Schippers een toneelstuk schreef voor Toneelgroep Amsterdam, dat Muizelaar regisseerde. "En als ik weleens wat gemaakt had, het zij bij Discordia, of bij Toneelgroep Amsterdam, dan kwam hij altijd wel kijken. En hij was er altijd enthousiast over."

De afgelopen 25 jaar bouwden ze een hechte band op. Ze vonden elkaar in hun kunstovertuigingen. "Een van de dingen die ons wel in het bijzonder bond, was dat we er allebei van overtuigd waren, dat wat voor kunstuiting je ook hanteert, dat het begint bij jezelf. Eigenlijk wil je datgene maken zonder ook maar rekening te houden met wat voor publiek dan ook."

Die overtuiging is kenmerkend voor de fluxusbeweging uit de jaren '60. "Hij ontkende zelf altijd enigszins dat hij daar een vertegenwoordiger van was. Maar dat hoort ook bij hem en dat maakt hem ook zo grappig. Zodra hij vastgepind werd, ontkende hij dat even hard."

Nog altijd ideeën

Ondanks de vele creaties die Schippers op zijn naam had staan, had hij nog altijd ideeën voor nieuwe programma's. "Tot voor kort fantaseerden we nog over een nieuwe voorstelling die we met zijn tweeën wilden spelen. Daarin zou ik hem vragen stellen over allerlei onderwerpen, hetzij politiek, hetzij kunst, hetzij het schoonmaken van de straat. En dan zou hij antwoorden in geluidjes. En ik zou spelen dat ik heel goed begreep waar hij het over had. En de voorwaarde moest zijn dat het volstrekt onbegrijpelijk was."

Schippers wordt soms omschreven als ongrijpbaar, en dat wilde hij ook zijn, volgens Muizelaar. Als Schippers gevraagd werd naar de betekenis van zijn werk, had hij één bepaald antwoord. "Nou, het betékent niet zozeer wat, als wel het ís wat. Aan een boom vraag je ook niet waarom 'ie er staat." 

Nalatenschap

Zijn televisiewerk was bepalend voor de jeugd in de jaren zeventig, zegt Muizelaar. "Dat liep als een scheidslijn in hele families in Nederland. De ouders vonden dat verschrikkelijk en vreselijk. En de jongeren van die tijd vonden dat fantastisch en herkenden zich daarin." Voor Muizelaar was dat niet anders: "Als er een stuk van Wim op de televisie kwam, dan zat ik ervoor. En dan begonnen mijn ouders te schelden."

"Dat is natuurlijk het mooie aan het kunstenaarsschap van Wim, het is niet te benoemen. En elke poging om het te benoemen, daar volgt een cliché op." De stichting Wim T. Schippers is de enige erfgenaam van de kunstenaar. In zijn atelier heeft hij nog heel veel afgewerkt en niet afgewerkt beeldende kunst staan, zegt Muizelaar.  

"Hij had trouwens ook heel veel ideeën waarvan je denkt, het is toch zonde dat het nooit gerealiseerd is. Op korte termijn gaan we bij elkaar komen om te kijken wat we daarvan wel kunnen realiseren."