Paul Haenen: 'Hoe gewaagder het is wat je doet, hoe meer je denkt: zitten mensen erop te wachten?'

Balans tussen theater en journalistiek

Voor Haenen voelde Margreet Dolman altijd als een manier om verder te gaan dan binnen de journalistiek mogelijk leek. "Ik balanceer daar nog steeds graag op. Theater is een soort alibi dat je je comfortzone mag verlaten." Dankzij die theatrale vrijheid kan Haenen als Dolman scherpe bochten maken. "Als een gesprek saai is, kan ik iemand afwijzen. Als Paul zou ik beleefder zijn." Naast absurd is Margreet volgens Paul altijd strijdbaar en feministisch geweest. Toen Hedy d’Ancona minister werd, mocht hij haar als Dolman als eerste interviewen.

Kritiek

Het kostuum dat Haenen draagt om Dolman te worden, ziet hij niet als travestie. "Ik heb bewondering voor mensen die aan travestie doen, maar ik hou er niet zo van. Ik kleed me als vrouw, maar het gaat bij mij meer om de inhoud."

Hoewel mensen tegenwoordig minder opkijken van een man met een pruik op het podium dan vroeger, krijgt Haenen nog altijd kritiek. Het typisch Nederlandse 'Doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg' blijft volgens hem een hardnekkige tendens. 

Strijdbaar voor satire

Toch staat hij nog steeds met plezier in het theater, al twijfelde hij eerder of hij niet moest stoppen. "Mijn man, Dammie, stimuleert me altijd om door te gaan. Zonder hem zou ik gestopt zijn. Hoe gewaagder het is wat je doet, hoe meer je denkt: zitten mensen erop te wachten?"

Die strijdbaarheid om op de barricaden te staan voor satire heeft Haenen na vijftig jaar nog steeds, al vreest hij dat de vrijheid voor creativiteit beperkter wordt. De lol zit voor hem niet in puur choqueren, maar in het met humor opzoeken van grenzen. "Als iedereen zegt: dit kan niet, denk ik: is dat zo?" Zijn credo blijft onveranderd: ga je eigen gang, zoek grenzen op, ga eroverheen en kijk waar het schip strandt. "Ik wil mensen troosten, vermaken en de weg wijzen."