Menno Pot kijkt niet naar het WK: 'Alsof elke hufterstaat het WK toegewezen krijgt als cadeau'

In NOS Met het Oog op Morgen vertelt Pot dat de berichten rond het toernooi zijn besluit bevestigen. Hij wijst op verhalen over een Somalische scheidsrechter die naar huis is gestuurd en Iraanse supporters die niet welkom zouden zijn. "Dan denk je elke keer: zou dit dan misschien het nieuwtje zijn waarop eens een keertje wat solidariteit loskomt?" Pot zou graag zien dat betrokkenen zich gezamenlijk uitspreken. "Al zijn het maar een paar scheidsrechters die zeggen: als hij terug moet, dan fluit ik ook niet. Of supporters die zeggen: als die Iraniërs niet mogen komen, dan ga ik naar huis. Maar ja, solidariteit, dat is geloof ik niet iets waar we op moeten hopen, want het gebeurt toch nooit."

Wat hem vooral opvalt, is hoe weinig boosheid er lijkt te zijn over alles wat rond het toernooi speelt. "Ik verbaas me er enorm over dat het nog steeds niet mensen boos maakt wat hier allemaal gebeurt." Juist omdat voetbal zoveel mensen samenbrengt, vindt hij het bijzonder dat die verbondenheid niet leidt tot meer protest. "Iedereen lijkt het toch allemaal maar tamelijk normaal te vinden."

Keuze gastland

Zijn besluit om niet te kijken komt niet door één specifieke gebeurtenis. Pot ziet het als onderdeel van een ontwikkeling die al jaren gaande is. Hij noemt eerdere WK's in Rusland en Qatar en benoemt de oorlog die Rusland al voerde in Oekraïne en de vele bouwvakkers die omkwamen tijdens de bouw van de stadions in Qatar. Ook kijkt hij vooruit naar het WK van 2034 in Saoedi-Arabië. "Dus het lijkt echt alsof elke dictatuur, elke misdadige hufterstaat het WK toegewezen krijgt als cadeau." Volgens hem is dat een duidelijk voorbeeld van sportswashing. "Daar word ik eigenlijk steeds zieker van."

Boycot?

Toch wil Pot zijn keuze geen boycot noemen. Als voetballiefhebber heeft hij mooie herinneringen aan eerdere wereldkampioenschappen, zoals die van Spanje in 1982 en Mexico in 1986. "Magisch hè? Het WK, die vlaggetjes en al die landen bij elkaar. Fantastisch." Juist daarom vindt hij het jammer dat zijn gevoel bij het toernooi zo is veranderd. Het woord 'boycot' vindt hij bovendien veel te groot voor zijn persoonlijke keuze. "Het zou volslagen potsierlijk zijn om dat zo te noemen." 

Hoewel Pot een paar medestanders kent, zijn dat er volgens hem opvallend weinig. Hij hoopt dat meer mensen zich afvragen aan wat voor landen zulke toernooien worden toegewezen en wat daar allemaal gebeurt. "Hoe erg moet het worden voordat we eens een keer vinden dat we er niet heen moeten?" Daarbij wijst hij opnieuw op geweigerde toeschouwers en een scheidsrechter die naar huis werd gestuurd.

Sport en politiek scheiden

Ook de uitspraak dat sport en politiek gescheiden moeten blijven, klopt wat Pot betreft niet als het om dit soort toernooien gaat. "Als je sport en politiek gescheiden wilt houden, dan moet je niet naar dit toernooi gaan. Want dat is één grote mix van sport en politiek." Tegelijk zegt hij dat hij spelers weinig verwijt. Als regeringen en voetbalbonden akkoord gaan, begrijpt hij dat voetballers niet als eersten in verzet komen. Zijn kritiek richt zich vooral op bestuurders en overheden. "Van onze regering en de KNVB verwacht ik wel meer." 

Dat betekent niet dat hij andere problemen in het voetbal negeert. Ook in het clubvoetbal ziet hij genoeg zaken die hem tegenstaan. Maar de manier waarop de FIFA volgens hem met deze WK's omgaat, gaat veel verder. "Dat zijn wel extreme gevallen. En in vergelijking daarbij vind ik onze eredivisie nog hartstikke lief en leuk."