Druktemaker Joost Oomen: 'De wereld is een schitterende plek'

En ik denk: pardon? De aarde? Die kolkende, schuimende klomp ellende waar je juist, als astronaut, dolgelukkig over moet zijn als je er even niet meer bent? Die plek waar Duitse vastgelopen potvissen meer volksverdriet opwekken dan platgebombardeerde gezinnen in Zuid-Libanon of Oekraïne, waar een Amerikaanse president een oorlog ontketent, die vervolgens niet meer controleert, de hele wereldeconomie naar de knoppen helpt en anderen daar de schuld van geeft? Waar je de stoeptegels van geen land ter wereld kunt omdraaien of er komt weer een nieuwbakken nazi onder vandaan gekropen, die weer een verkiezing heeft gewonnen, met weer een emmer populistische, jandoedel-beloftes die hij niet waar gaat maken, of nog erger: wel waar gaat maken, waardoor er weer vaders, moeders, kleuters met blauwe mutsen, activisten, journalisten, wetenschappers en bakkersknechten in hypermoderne, ijskoude celcomplexen verdwijnen, terwijl buiten gletsjers in zee kukelen, eilandenrijken verzwolgen worden en men zichzelf, in grindtegeltuinen, opbakt, omdat men niet meer in zonnebrandcreme gelooft, omdat dat op Facebook heeft gestaan.

En toch, toch klopt het wat die astronaut over prachtig en de wereld zei.

Want precies op dit moment dat jij op je bureaustoel, in de keuken, op je autostoel naar de radio luistert, speelt er iemand in Peru panfluit voor de bergen. Speelt er iemand ganzenbord in een gesticht, wint, en is daar als een kind zo gelukkig mee. Oefent een puber tongen voor de spiegel, kiest een bejaarde met zorg een nieuwe mattenklopper uit, proeft iemand voor het eerst chocolade, wordt iemand niet opgegeten door een leeuw op een savanne, maar drinkt juist een mal drankje, eeuwenoud, door miljoenen al eerder gedronken, maar jij hebt er nog nooit van gehoord, omdat je uit Pijnacker, Putten of Poppingawier komt. Wat ook gewoon bestaat, net als suikerspinnen, gele regenjassen, Vitamine C, carillons, Utrecht, vingerhoedskruid, dubbelglas, helmgras, pompoenrisotto, kakifruit, bellenblaas, Goeree-Overflakkee, Pokémon en de opera, condooms met mokkaschuimtaart-smaak, hooligans met appelwangen, koorddansers met flaporen, de Serengheti, spaghetti en naast die ene stervende walvis in de Duitse Oostzee nog honderden walvissen die nu, op dit moment terwijl jij luistert, hun eigen diepzee-radio maken, oeoeoeoeoeoe roepen voor hun soortgenoten en vergis je niet, de zee is niet koud of zout, die zee is zoet!

Het is reuzeleuk dat die astronauten dat allemaal, totdat ze in hun zilveren badkuip werden weggeschoten, vergeten waren. Maar wij, wij mogen dat niet vergeten. Constant, elke seconde van de dag moet je er ergens in je achterhoofd, overtuigd van zijn dat de wereld in essentie een schitterende plek is. Een schitterende plek die je schitterend moet houden, die je steeds schitterender moet maken. Ja, er is pijn en ellende, er zijn clownspresidenten en op bloed beluste fascisten, die zich vanaf de randen van de wereld naar het midden proberen te bijten. Maar in het centrum ligt een horizon die in de poolnacht groen en paars wordt, ligt letter-vermicelli. Dat moet je onthouden, anders is alles verloren. Ik heb op weg naar de radio, en jij nu ook omdat ik het nu zeg, de eerste lammetjes gezien.