Vuurwerkbom partijkantoor D66: 'Fucking eng'

Heus, ik kan een column schrijven over dat we ons niet laten intimideren. En dat dat niet waar is, want er is een vuurwerkbom bij een brievenbus van een partijkantoor naar binnen gegooid en vuurwerkbommen zijn fucking eng. En dat die angst ervoor zorgt dat elk weldenkend mens wel even drie keer nadenkt voordat hij, zij of die zich in de politieke arena werpt. 

Waardoor politiek een catwalk voor machtsgeile malloten wordt, die niet bang hoeven te zijn voor vuurwerkbommen omdat ze met populistisch gelul de vuurwerkgooiers toch altijd naar de mond praten, maar ondertussen wordt diezelfde politiek nog steeds aangekeken wanneer er oplossingen geboden moeten worden, iets wat die machtsgeile malloten niet kunnen bieden, en de paar verantwoordelijken die nog over zijn niet meer durven te bieden uit angst voor vuurwerkbommen en ja, hoe cynisch ook, zetelverlies. 

Heus, ik zou een column kunnen schrijven waarin ik betoog dat iedereen die met geweld deze carrousel een extra zwieper geeft een schoft is. Tuig, hufter, kansloos. 

Maar ik zou evengoed een column kunnen schrijven over iemand die alleen in een zolderkamertje zit. Zonder baan, zonder daglicht, zonder uitzicht op verandering. Hoe zo iemand het idee heeft dat alles buiten hem om wordt geregeld, en dat hij in dat idee wordt gesterkt omdat op het internet, zijn internet, iedereen datzelfde zegt. Hijzelf zou het nooit doen, hijzelf niet, maar dat iemand zo’n vuurwerkbom door de brievenbus propt, hij heeft er wel begrip voor. 

Mensen willen gehoord worden, reageert hij onder het nieuwsbericht, mensen zijn wanhopig, mensen willen perspectief. De subtekst van die uitspraken is, is dat mensen grip willen, een handvat ergens op de glibberige wereld. Ik zou een column kunnen schrijven over iemand die constant gewantrouwd wordt of wantrouwen voelt voor het UWV, de gemeente, zijn buren, de dierenarts, de Bonus-app, de NOS en natuurlijk alle mensen die hij niet kent en niet begrijpt en dan maar besluit om met een bom zelf een handvat in de wereld te blazen. 

Heus, ik zou een column kunnen schrijven waarin ik mij in het hoofd van zo iemand verplaats om er iets van te begrijpen, maar dan loop ik het risico om met dat begrijpen iets goed te praten. En dat wil ik niet, want vuurwerkbommen zijn fucking eng. 

Maar zonder begrijpen verandert er ook weinig. 

Dus eerlijk gezegd weet ik niet wat voor column te schrijven, eerlijk gezegd weet ik niet goed wat te doen. Het enige wat ik kan bedenken is hippieshit, bijenkasten en buurtbibliotheken, druppels waarmee alle buitengeslotenen één voor één worden teruggewonnen, maar waarmee ook het idee wordt uitgestraald dat je wel met een schoffel en niet met een bom aan invloed wint. Veel positiever dan iemand tuig noemen. Maar eerlijk gezegd klinkt het paternalistisch en bovendien naïef. Je kunt mensen wel één keer per week naar een wijk moestuintje lokken, maar als ze elk ander uur door ellende scrollen, wat maakt dat ene aardappelbloemetje dan uit? 

Heel veel. Een vriend van mij verzuchtte laatst dat hij de hele tijd in een door mensen gemaakte wereld loopt, maar dat het voelt alsof hij er maar weinig mee te maken heeft. Maar ik zag vandaag twee futen met een babyfuut en ik dacht, ik heb zelf ook een babyfuut, ik was ooit zelf een babyfuut, ik ben als die twee futen. En precies dat gevoel is extreem belangrijk om de wereld niet naar de ratsmodee te laten gaan. 

Dat gevoel moet in de zolderkamers door de brievenbus worden geduwd, maar het gevoel dat je verbonden met de wereld bent, en dus verantwoordelijk voor de wereld bent, moet evengoed niet weg-geïntimideerd worden bij hen die nog wel de politieke arena betreden. Anders gezegd: iedereen moet zonder angst en met voldoende lucht naar de futen en de aardappelbloemetjes kunnen kijken. Iedereen.