Druktemaker Joost Oomen: 'Breng de blikjestelefoon terug'

Maar wat er toen gebeurde maakte mij razend, want de gemeente maakte een volledige U-bocht en gaf de straten de saaiste namen voorstelbaar: Kolenschuitpad, Praamplantsoen en de ergste, Westlanderstraat. Welke saaie muts wil er nou in de Westlanderstraat wonen? Waarom geen multiculturele straten als: Wadi Poffertjeskraam, Wadi Vlaflip, Wadi Hutspot? Waarom niet het Shashouka-pad, het Waterpijperplein, Gemeentespeeltuin de Sahara? Waarom niet de poëtische oplossing als reële oplossing beschouwen?

Nederland loopt hier vaker tegenaan. Deze week kwam in het nieuws dat de Veiligheidsregio’s het onacceptabel vinden dat het luchtalarm vanaf 2028 verdwijnt zonder zicht op een goed alternatief. Ik zeg: blikjestelefoon! Een schitterend netwerk van strakgespannen draadjes, van balkonwoningen naar Wassenaarse villa’s naar bejaardenbungalows, waardoor iedereen iedereen kan bereiken in geval van nood of in geval van zin in een gezellig praatje. Er komt ook een schitterende telefoonboom bij, wie wie moet bellen wanneer de wereld vergaat. Ik bel bijvoorbeeld mijn bejaarde overbuurvrouw en Dries Roelvink. En ik weet dat deze blikjestelefoon waarschijnlijk niet daadwerkelijk gaat bestaan, maar dat is niet omdat zo’n systeem niet prima zou kunnen werken, of in ieder geval niet minder prima dan een kwetsbaar systeem als NL-Alert, het is omdat een blikjestelefoon een glimlach oproept, een poëtische grinnik van: ‘dat is gek’, en die grinnik daar is de uitvoerende macht blijkbaar schijtbenauwd voor.

Waarom? Omdat de Nederlandse uitvoerende macht, ministers, burgemeesters, wethouders en ja, ook de commissie naamgeving van Bleiswijk, bang is hun autoriteit te verliezen wanneer ze iets aparts, iets creatiefs, iets vrolijks overwegen. En dat verzin ik niet, dat is echt zo. De overheid laat tegenwoordig nog liever een crisis ontstaan dan met een vreemdsoortige oplossing te spelen. De opvangcrisis was allang opgelost wanneer we niet een paar, maar alle vluchtelingen in cruiseschepen opvingen, om vervolgens met die cruiseschepen rond te varen over de mooie Nederlandse waterwegen, zodat elke gemeente van Nederland even vaak even veel asielzoekers onder haar hoede heeft. De netcongestie is oplosbaar wanneer alle Nederlanders niet meer zelf een wasmachine of afwasmachine in huis hebben, maar elke week een dienst draaien in zogenaamde Was- en Afwasdienst Instellingen, kortweg Wadi’s, grote heldere waterwalhalla’s in het midden van stad of dorp.

En u denkt waarschijnlijk dat ik dit niet meen, maar ik meen het wel degelijk. Ik weet heus wel dat de hierboven genoemde oplossingen praktisch onuitvoerbaar zijn, maar het serieus nadenken over rare oplossingen is wel degelijk cruciaal om een beetje lol terug in onze samenleving te pompen. Die lol, en de ontspanning die uit zulke lol voortkomt, is namelijk essentieel. Het wittefietsenplan is nooit landelijk uitgerold, maar dat dat idee ooit serieus werd genomen, heeft ons wel degelijk gevormd, gaf ons het zelfbeeld van Nederland gek hippieland. Er is niet op elke straathoek een visdeurbel, maar dat er daadwerkelijk eentje bestaat, maakt ons hele land beter en gelukkiger. En dat geluk, die vrolijke speelse ontspanning, dat is wat ik nu zo mis. Fantasieën die in een fantasiewereld thuishoren, maar die door ze te bedenken, toch een beetje overlopen in het echte Nederland.