Twee 14-jarige jongens met een compleet ander leven

Op een fietspad ergens in Nederland fietst een veertienjarige jongen zonder jas naar school. In een Israëlische cel zit een precies even oude jongen, op een betonnen vloer. Hij heeft het koud omdat hij al maanden amper heeft gegeten. Hij heeft geen flauw idee wat hem verweten wordt. Hij heeft geen flauw idee hoe lang hij nog in deze cel moet zitten. Hij heeft geen flauw idee wie de volwassen mannen zijn waarmee hij zijn cel moet delen, zijn toilet moet delen, naar wiens snurken hij luistert als hij wakker ligt en aan zijn moeder denkt. De andere veertienjarige jongen propt op de Nederlandse middelbare zijn jas in zijn kluisje, spuit nog even te veel deo op. Precies zoals een normale veertienjarige puber hoort te doen.

In de Israëlische cel wrijft de veertienjarige jongen over zijn polsen. Daar zitten diepe sneeën in van tie-wraps, waarmee hij steeds weer wordt geketend. Waarmee hij als een geblinddoekt beest naar deze gevangenis is afgevoerd. Dat verzin ik niet, dat kun je lezen in een rapport van Save the Children dat vandaag is verschenen, het onderzoek door tal van serieuze media gecheckt. In dat rapport kun je ook lezen dat veertienjarigen in Israëlische gevangenissen door volwassen soldaten worden geschopt, geslagen, met honden worden bedreigd. Op de middelbare school in Nederland heeft de veertienjarige vandaag eerst een blokuur wiskunde, iets wat hem deze ochtend zeer zwaar valt.

Veertien jaar. Ik weet niet wat u deed, luisteraar, toen u veertien was. Voor het eerst zoenen, voor het eerst stiekem een biertje drinken, voor het eerst onder de sterren fietsen. Je zorgen maken over je puistjes, je zorgen maken over zweet. Niet je zorgen maken over je familie, of ze nog wel aan je denken, of ze überhaupt nog leven, of ze ook zijn opgepakt. Of je moeder het lukt om genoeg eten voor je jongere zusje bij elkaar te scharrelen zonder dat jij haar kan helpen.

Als veertienjarige op een middelbare school in Nederland word je hopelijk voor het eerst verliefd, word je niet door cipiers gedwongen je uit te kleden om huilend seksuele handelingen bij jezelf of andere gevangenen te verrichten. Als veertienjarige, Palestijnse jongen in een Israëlische gevangenis gebeurt je dat wel. Dat verzin ik niet. Dat staat in dat rapport. Meer dan de helft van de bij vrijlating ondervraagde jongens gaf aan seksueel geweld te hebben ervaren, maar het aantal zal waarschijnlijk nog hoger liggen omdat de schaamte enorm is. 

Een rapport niet van een vage propagandaclub, maar van een hulporganisatie die zich inzet voor kinderen in conflictgebieden wereldwijd en dat dus ook graag zou doen voor veertienjarige kinderen in Israëlische gevangenissen. Dat mag niet. Ze mogen ze niet bezoeken. Dat mag niemand: Het Rode Kruis niet, de VN niet, journalisten zeker niet. Ja, er bestaan advocaten van die jongens, maar die mogen geen berichten van de familie aan de jongens overbrengen. Mogen niet aan doodsbange kinderen vertellen of hun moeder nog leeft. Ondertussen is hier een veertienjarige doodsbang omdat er iemand op het schoolplein waterballonnen heeft.

Veertien jaar. Toen ik veertien jaar was ging ik voor het eerst de krant lezen, iets over de wereld leren. Als je dat vandaag doet, leer je uit die krant dat de wereld een afschuwelijke, sadistische rotplek is en dat als je je tegen het land dat nu de kroon spant in dat sadisme uitspreekt, dat je dan een verwijt van antisemitisme om je oren krijgt. Dat ben ik niet. Ik ben tegen het martelen van kinderen. Dat is niet antisemitisch, dat is menselijk. En het martelen van kinderen is het tegenovergestelde daarvan.