Joost Oomen: 'Ik wil dat racisten zich weer schamen'

Rage, rage against the dying of the light schreef Dylan Thomas ooit, maar helaas zijn wij Nederlanders te druk met op het terras zitten. Want in een klein dorpje naast Den Bosch hing iemand een poster voor zijn raam, geen opruiende poster, gewoon een poster die opriep om vreedzaam samen te leven, en prompt werd diegenes auto gejat, in de vaart getieft, werden op de witte muren van verschillende huizen met dezelfde poster de woorden slet, hoer en teef gekalkt. Waarom? Omdat de bewoners van die huizen het hadden gewaagd om ook maar enigszins positief te staan tegenover de opvang van vijftig minderjarige asielzoekers. Niet 2000 zoals in Ter Apel, niet 60.000, zoals in de Spaanse exclave Ceuta, maar vijftig. Vijftig vluchtelingen in een dorp dat 5500 inwoners telt, maar dat onder de gemeente Den Bosch valt, daar ook volledig tegenaan is gegroeid, dus eigenlijk gaat het hier om een agglomeratie van 162 duizend inwoners die gevraagd wordt vijftig alleenstaande kinderen op te vangen en blijkbaar is dat zo’n grote vraag dat het voor sommigen een rechtvaardiging is om het huis van de buren te bekladden met slet, hoer en teef.

En dan gaat de burgemeester met de tegenstanders in gesprek. En ik, ik zou begrip moeten hebben en hun zorgen serieus moeten nemen. Dat vertik ik. Racisme is strafbaar. Ik zag een foto van borden die waren opgehangen aan de beoogde opvanglocatie en op één van die borden stond de leus ‘Geen racist maar realist’. Maar als je bij voorbaat vijftig kinderen, ik herhaal kinderen, zonder enige grond demoniseert, als verkrachters en messentrekkers en terroristen wegzet, de schuld van alles wat je maar kunt verzinnen geeft, sorry hoor, dan ben je gewoon een racist. Als je niet de moeite op kunt brengen om te snappen dat het opvangen van vijftig kinderen in een leegstaand pand op een bedrijventerrein waar niemand woont en niemand wil wonen niets van doen heeft met het oplossen van de woningnood, dan ben je gewoon een idioot die zich voor het karretje van fascisten laat spannen. En als ik nu een beetje ga doen van ‘ja maar die tegenstanders hebben ook een mening’, dan ben ik als columnist medeschuldig wanneer het straks normaal is om het democratische proces te fnuiken met spuitbussen, bedreigingen en autodiefstal. Als wij allen nu niet paal en perk stellen: wie dan wanneer wel? 

Rage, rage against the dying of the light, want doe je het nu niet, dan ben je mooi te laat als het verandert in nog iets ergers. Ik wil die Samen Leven-poster achter het raam van elk fatsoenlijk mens zien hangen. Ik wil dat de storm de tuin doet ritselen, dat de kat de kolder in zijn kop krijgt. Ik wil dat racisten zich weer schamen voor hun foute denkbeelden, in plaats van dat mensen met hersens bang moeten zijn om die hersens te gebruiken. Want gebruik je die hersens, gebruik je je hart, dan komt er vandaag nog iemand met een spuitbus, morgen met een baksteen, overmorgen met een knuppel. Dat klinkt overtrokken, maar eergisteren was het de Prinsenvlag, gisteren was het brand in Loosdrecht, vandaag staat er slet, hoer en teef op een huis.

O, ik had een bedaagd stuk kunnen schrijven over hoe ik deze zomer in München een museum over de opkomst van de nazipartij bezocht. Over hoe zij leuzen op muren en ramen kalkten, even later mensen in elkaar sloegen, even later mensen thuis opzochten. Maar zo’ n stuk hoeft niet, want we hebben in onze tijd onze eigen fascisten, in ons eigen land. Ik mag toch hopen dat ik niet zo’n vergelijking hoef te trekken om ieder weldenkend mens te doen beseffen hoe fucking fout fascisme is.