Fotografe Steffi Reimers laat de maffia in Zuid-Italië zien door haar forensisch oog

Hoewel de ontvoeringszaken van de 'Ndrangheta in de jaren '70 en '80 speelden, zijn er toch nog verhalen en sporen te vinden. "Ik heb bunkers gevonden die destijds werden gebruikt om te ontsnappen wanneer de politie invallen deed, plekken waar slachtoffers zijn vastgehouden, een auto doorboord met kogelgaten, de plek waar losgeld overhandigd werd... En terwijl ik daar was kwam ik achter veel meer informatie." Ze sprak met inwoners, maar dat ging moeizaam: "Dat was heel lastig, mensen praten niet over dit onderwerp, mensen ontkennen zelfs dat de maffia bestaat. Daar liep ik wel tegen wat problemen aan."

In de gaten gehouden

Gelukkig ontmoette ze Bert, een Nederlandse man die ook gefascineerd is door misdaad. Hij deed zich voor als haar vader, hij beschermde en hielp haar. "Daardoor hielden ze me iets minder in de gaten, maar er waren wel mensen die constant wisten waar ik was en wat ik deed." Ze ging de helft van de tijd in Calabrië alleen op pad, toen is ze wel eens achtervolgd door de maffia: "Zo was ik een keer in een ondergrondse bunker, waar vermoedelijk slachtoffers zijn vastgehouden, toen wisten ze dat ik daar was. En dat ze me dan achtervolgden of rondjes om mijn auto cirkelden." En toch ging Reimers door met het vastleggen van 'schuldige' plaatsen, locaties waar de Zuid-Italiaanse maffia actief is geweest. Dat deed ze voor de slachtoffers: "Ik wil een stem geven aan de mensen waar daar onrecht is aangedaan, want juist omdat er niet over gesproken wordt, worden deze verhalen vergeten en ik vind het belangrijk dat het verteld wordt. Want heel veel mensen weten niks van het losgeld dat ze met deze ontvoeringen hebben verdiend. Dat is gebruikt om zich meer in te geven in de wereld van drugscriminaliteit. Maar zo zijn ze nooit begonnen, ze zijn begonnen met ontvoeringen waarbij ze hele families kapot hebben gescheurd, en waarbij sommige mensen ook nooit terug zijn gekomen." In het boek staat ook een interview met een dochter van een vader die is omgekomen bij deze ontvoeringen. 

Artistiek

De foto's hebben veelal een duister sfeertje, fel flitslicht is afgewisseld met zachte kleuren en schaduwen. Voor haar werk gebruikte Reimers ook forensisch licht: "Dat is licht in verschillende soorten golflengtes en dat kan bepaalde sporen, zoals lichaamsvloeistoffen, oplichten." Maar dit boek gaat niet om waarheidsvinding, benadrukt de fotografe. Ze wil een artistiek gevoel weergeven, de schoonheid van het gebied in combinatie met de maffiageschiedenis, die nog steeds doorwerkt.