Wat zijn de allermooiste gedichten rond het thema: 'Mijn generatie'?

"Het is Hanny Michaelis, daar kijk ik nogal tegenop", vertelt Heytze over de volgens hem fantastische dichteres van 'Het meisje': 

Het meisje - Hanny Michaelis

Ben ik na jaren nog het kind gebleven
dat zich, door lentes toverlicht verblind,
liet vangen door de speelse voorjaarswind
als hoog boven haar hoofd de wolken dreven?

Ben ik nog steeds het argeloze kind
dat zich aan zon en wind kan overgeven?
Is het dezelfde band waarmee dit leven
mij aan een wereld vol geheimen bindt?

Weer laat ik door de voorjaarswind mij vangen,
weer dwaal ik als een kind door lentes land,
verblind van licht, met overbloosde wangen.

Maar ‘k heb mijn onbevangenheid verpand –
diep in mij laait de vlam van het verlangen:
een vuur dat niet in kinderen ontbrandt.

Heytze komt zelf uit Gen X en hertaalde het gedicht als volgt:  

pretty vacant - Ingmar Heytze

We maakten een wereld naast de wereld.
Bij gebrek aan toekomst verstopten we ons,
we leefden in het spookslot tot de droomvlucht kwam.

We versmaden generaties die nooit zonder zaten.
Boven ons: de hemel waar geen bom uit kwam gevallen.
Onder ons: de aarde die het onze tijd nog houdt.

We zijn vergeten oud te worden want dat kunnen we
niet goed, niemand die ons voordeed hoe dat moet.
Alles lost zich op terwijl we staan te kijken.

"Er was van alles, ik heb verschillende generaties achter elkaar gevonden en dat vond ik al wel heel leuk", vertelt Heytze. Hij ging grasduinen en selecteerde voor het Oog gedichten horend bij het thema 'Mijn generatie'. Heytze las voor uit werk van Menno Wigman (ook gen X) en Babs Schutte (gen Z). Schutte hertaalde ook het werk van Michaelis: 

De sprong

Ik mis de naïviteit
Van een kind nog ongeschonden
De sprookjes die we verzonnen
Met de neus ver van de feiten

Roken wij de bladeren
En zweefden door seizoenen
Niet denken alleen doen en
Dat onbezonnen dwalen

We ruilden tandjes met de fee
Voor de geboorte van onze zorgen
Versprong de focus plots naar morgen
Onder m’n kussen werd het leeg

Er zijn foto’s niet geschoten,
En woorden ongeschreven
Die we ooit misschien beleven
Maar ’t sprookjesboek ’s gesloten