60 keer per dag overgeven: voor vrouwen met HG is een zwangerschap bijna niet vol te houden

In de serie Hier gaat het te weinig over zoomt Dit is de Dag deze zomer in op onderwerpen waar het volgens luisteraars te weinig over gaat. 'HG' is een van de onderwerpen die eruit kwam.

Meepraten? Dat kan op het platform DIT.

Breijman heeft drie kinderen en bij alledrie de zwangerschappen was ze extreem misselijk. Natuurlijk hoort misselijkheid bij een zwangerschap, maar bij HG (een afkorting van Hyperemesis Gravidarum) is het van een hele andere orde. "Een geur kan bijvoorbeeld zo binnenkomen dat je alleen maar gal spuugt. En dat gewoon de hele dag en ook in de nacht. Ik kan het niet omschrijven en ik gun het ook niemand", vertelt ze. 

Sommige HG-patiënten braken wel 60 keer per dag. Dat kan leiden tot uitdroging en ondervoeding, vertelt hoogleraar verloskunde Rebecca Painter: "Tegenwoordig kunnen we vrouwen gelukkig een infuus geven, maar vroeger waren er vrouwen die overleden aan deze ziekte. Eén van de Bronté-sisters, van het boek Wuthering Heights is er waarschijnlijk aan overleden."

Vrouwen met HG kunnen nauwelijks eten, wat ook gevolgen kan hebben voor de baby, vertelt ze: "Ik ben zelf gepromoveerd op effecten van de hongerwinter op zwangerschappen. Dat is een hele andere reden waardoor je ondervoed bent, maar een niet minder ernstige vorm. Het aantal calorieën dat vrouwen met HG kunnen eten is ontzettend laag: 400 tot 800 calorieën is niet ongebruikelijk. De effecten voor kinderen zijn nog niet zo goed onderzocht, maar ze lijken er wel te zijn: op het geboortegewicht, een grotere kans dat ze te vroeg komen. Al zijn de meeste kinderen gewoon gezond."

Naar de oorzaak van HG is onderzoek gedaan. Er zijn waarschijnlijk verschillende oorzaken, maar er lijkt er één het grootst, vertelt Marjolein Houben, die bestuurslid is van de patiëntenvereniging ZEHG en zelf ook ervaringsdeskundige: "De grootste oorzaak die we nu kennen is dat een eiwit aangemaakt wordt, bij deze vrouwen. Dit is hetzelfde eiwit wat een lichaam aanmaakt als je vergiftigd wordt. Je brein denkt dus: dit is niet goed, we moeten dit bestrijden. Dus je lichaam zorgt dat het eten niet meer smaakt en je alles er weer uitgooit."

Erkenning

Namens de ZEHG strijdt ze vooral voor erkenning van de ziekte. Ze merkt dat mensen denken dat het 'tussen de oren' zit. Vorige week werd ze gebeld door een patiënt die in paniek was: "Het was heel warm weer. Dan wordt je nog misselijker, dus drinken is dan lastig. De vrouw vertelde me: ik heb al vier dagen niet geplast. Uiteindelijk na heel veel geleur was het haar gelukt om een plekje te krijgen. Toen mocht ze over twee weken voor een infuus komen… Als je al vier dagen niet hebt geplast, is dat heel gevaarlijk. Die vrouwen kúnnen niet wachten. Dan merk je toch: er is een stigma dat het toch een beetje tussen je oren zit."

Breijman, in het dagelijks leven influencer, herkent dit: "Niks ten nadele van mijn lieve huisarts, maar die dacht: oh, ik schrijf wel even wat voor tegen misselijkheid. Toen kreeg ik reispilletjes, die je ook bij de Etos of de Kruidvat kan kopen. Het maakt nogal uit of je iemand spreekt die er ervaring mee heeft." 

Mentaal had het op haar een grote invloed. Ze is daarin niet alleen: uit onderzoek blijkt dat één op de vijf patiënten PTSS overhoudt na een HG-zwangerschap. Bij Breijman leidde het tot hele sombere gedachten. Ze zocht uiteindelijk hulp bij lotgenoten, wat erg hielp: "Mijn zwaarste periode was tijdens de kerstvakantie. Iedereen had een kerstdiner en op sociale media zag ik allemaal leuke events en ik voelde me zó naar. En ik hoorde beneden mijn dochter vallen, maar ik kon er niet naartoe. Ik voelde me zo schuldig. Toen heb ik besloten: ik ga maar bij een online praatgroep. Dat heeft me heel erg geholpen. Het sleepte me er écht doorheen."