Miskramen komen heel veel voor, maar we praten er weinig over

In de serie Hier gaat het te weinig over zoomt Dit is de Dag deze zomer in op onderwerpen waar het volgens luisteraars te weinig over gaat. 'Zwangerschapsverlies' was één van de onderwerpen die eruit kwam.

Wil je meepraten over dit onderwerp? Dat kan op het platform DIT.

Dilmaghani maakte zelf drie miskramen mee. Ze besloot dit te vertellen aan andere mensen, maar kreeg dus reacties die ze niet fijn vond. "Ik had graag willen horen: ik zie je verdriet, het mag er zijn, ik ben er voor je", vertelt ze. 

Voor haar waren de miskramen echt heel heftig. "Ik voelde me eenzaam. Je bent bang omdat je toekomst onzeker is: word je wel moeder? Of krijg je ooit een broertje of zusje voor je kind? Je hele leven staat stil, terwijl iedereen doorgaat. Je verschijnt op je werk met een brok in je keel, je kijkt omlaag want je wil niemand in de ogen kijken", vertelt ze. "Van binnen val je in veel stukken uit elkaar."

De schrijver is niet de enige die het meemaakte. 1 op de 4 vrouwen maakt het dus mee. Dat bevestigt ook hoogleraar verloskunde Eva Pajkrt. "Ik zie veel rouw om me heen", vertelt ze. "Eén van de dingen die je heel vaak hoort, is dat als mensen erover gingen praten, dat ze dan merken dat heel veel mensen het ook hebben meegemaakt. Dat ze niet de enige zijn."

Ze snapt wel waarom het zo heftig is: "Zodra je een positieve test hebt, kun je via internet uitrekenen wanneer je bent uitgerekend. Die acht maanden heb je dus al helemaal uitgestippeld en dat valt volledig in duigen. De één kan daar wat makkelijker mee omgaan dan de ander."

Melden op je werk?

Open zijn over een miskraam is voor veel vrouwen moeilijk. Zeker omdat je daarmee aangeeft een kinderwens te hebben, wat in sommige werksituaties gevolgen kan hebben. Toch merkt Pajkrt wel meer openheid: "Ik hoor zelden vrouwen in mijn spreekkamer zeggen dat er op hun werk slecht mee om wordt gegaan. Leidinggevenden weten het vaak wel. Als ik dan vraag of ze de ruimte en de tijd krijgen, zeggen ze bijna allemaal 'ja'", aldus de hoogleraar.

Ze is geen voorstander van een wettelijk verlof bij miskramen. "Dat vind ik heel lastig. Het begint al bij de definitie: vanaf wanneer en tot wanneer definiëren we het als een miskraam? Als je je kind verliest na 24 weken, heb je zwangerschapsverlof. Dat is 16 weken en door de rouw is dit vaak niet voldoende, maar daarna melden veel vrouwen zich ziek. Die mogelijkheid is er."

Dilmaghani vindt dat leidinggevenden zich goed bewust moeten zijn wat ze zeggen. Als ze een miskraam bij een medewerker goed aanpakken, kan dat voor een veilige omgeving zorgen. "Ik ben er op de plek waar ik zelf werk, nu ook over begonnen", vertelt ze.

Ook mannen 

Overigens kunnen ook mannen verdriet en rouw ervaren als hun partner een miskraam heeft. "Dat gaat vaak heel anders. Dus als het bij mensen thuis heel anders gaan tussen de man en de vrouw: je bent niet gek", vertelt Pajkrt.