Ook natuur is politiek

De wereldkampioenschappen voetbal zijn in aantocht, een sportfestijn dat zich grotendeels zal gaan afspelen in het land van Donald Trump, waar zoals u allemaal wel weet de democratie geen bestaansrecht meer heeft, etnisch profileren tot een beleidsinstrument is gemaakt en niemand zijn of haar leven meer zeker is. Er gaan dus stemmen op om daar maar eens niet naartoe te gaan. Die stemmen gaan in tegen de vaak hardop uitgesproken toverformule dat sport en politiek niets met elkaar te maken hebben en ook vooral gescheiden moeten blijven. 

Niet alleen de opzichtig corrupte FIFA-baas Infantino bezweert dit, ook in eigen land wordt het door velen geroepen. Het zijn mensen die onder een steen leven, of beter gezegd onder een kilometers dik pakket gestolde lava. De winterspelen in Sotsji met meneer Poetin, het vorige WK in Qatar dankzij honderden dode bouwvakkers, de voetballers die miljoenen verdienen in een land waar niet alleen voetbalwedstrijden maar ook publieke onthoofdingen een soort volksvermaak zijn: het zijn allemaal bewijzen dat sport en politiek juist álles met elkaar te maken hebben. 

Ik heb het uiteraard niet over de Fjes van FC Bussummerveen, hoewel de jaarlijkse subsidie aan deze bloeiende vereniging door de gemeenteraad wordt verleend en dus uiteindelijk ook politiek is. Alles is politiek. Niet alleen in de al dan niet corrupte sportwereld, ook in de wereld van natuur en landschap is dat het geval. Ik hoef maar te refereren aan het onzalige besluit van oud-staatssecretaris Henk Bleker om de Ecologische Hoofdstructuur om zeep te helpen.

En waarom gaat het niet goed met de herintroductie van het korhoen? Dat komt door de nimmer aflatende stikstofdepositie en de verpesting van de korhoenderhabitat die daar het gevolg van is. Waar komt die stikstof vandaan? En waarom wordt dat niet minder? Dat zijn politieke beslissingen. Het is de politiek die vindt dat de export van nóg meer varkens en melkpoeder belangrijker is dan een gezonde leefomgeving. Je kunt dus niet volhouden dat korhoenders en politiek niets met elkaar te maken hebben.

Over een nog mooier voorbeeld las ik onlangs in het tijdschrift Lutra van de Zoogdiervereniging. Het gaat slecht met de Amerikaanse nerts in ons land, ze zijn zelfs bijna verdwenen en dat is een fijn bericht, want dat is een ongewenste exoot, net als de Amerikaanse rivierkreeft en de Amerikaanse muskusrat. De populatie Amerikaanse nertsen had de nertsenfokkerij als bron. Af en toe ontsnapten er wel eens nertsen, en soms werden er ook een heleboel tegelijk ‘bevrijd’ door dierenactivisten (u kunt op de radio de sarcastische aanhalingstekentjes rond het woord ‘bevrijd’ helaas niet horen dus ik zeg het er maar even bij). 

De meeste ontsnapte bontjasjes wachtten een lot als verkeersslachtoffer, maar sommige wisten zich te vestigen en verdrongen de Europese nertsen. En toen kwam in 2020 de corona-pandemie, gevolgd door een heldhaftig politiek besluit. Eindelijk zelfs een verstándig politiek besluit: de nertsenfarms moesten dicht. Allemaal, sluiten, weg, einde oefening. Toen viel er niets meer te ontsnappen of te ‘bevrijden’ en dus komt er geen nieuw nertsenbloed meer in de populatie. 

Het is nu mogelijk om de oorspronkelijke Europese nerts te herintroduceren, en wellicht kan dat even succesvol worden als de herintroductie van de otter en de das. De Europese dieren overleven nog in een aantal relictpopulaties in Zuid-Frankrijk en Noord-Spanje en in de Donaudelta bij de Zwarte Zee, maar hier in Nederland zijn de moerasgebieden onder Groningen, in de kop van Overijssel en ten westen van Hilversum zeer geschikt voor herintroductie. Ook de nerts hoor je dus niet zeggen dat natuur en politiek gescheiden zijn. Het lijkt de sport wel.

Fijne zondag.