Binnenland

We zijn niet meer gewend aan de dood, dus moet het zo snel mogelijk

foto: Pexels

Nieuws
We zijn niet meer gewend aan de dood, dus moet het zo snel mogelijk

We hebben het druk en alles moet tegenwoordig snel, zelfs doodgaan. Kris Vissers, hoogleraar pijn en palliatieve geneeskunde verbonden aan het Radboud UMC, ergert zich eraan dat er bij een naderende dood wordt gestuurd op een zo snel mogelijke dood. Terwijl afscheid nemen juíst zo belangrijk is.

Volgens Visser is het belangrijk om de niet-acute overlijdens beter voor te bereiden. Het is daarbij belangrijk om na te denken over je wensen en behoeften en die te delen met de directe omgeving. Dat we dat minder doen, heeft volgens hem te maken met een veranderende maatschappij. “We zijn niet meer gewend om de dood te zien. In de vorige eeuw kwam sterven vaker voor. Nu gebeurt het achter gesloten deuren in het ziekenhuis.”

Eenvoudigere rouw

Visser ziet het moment van overlijden als een soort overdracht naar jongere generaties. “De volgende generatie gaat nadenken over de tradities, belangen en structuur overgenomen moeten worden.” De hoogleraar onderbouwt zijn pleidooi om meer tijd te nemen voor de dood vanuit een wetenschappelijke hoek. “Als naasten bij het sterven van een geliefde zijn geweest, dan zien we dat mensen daarna een eenvoudigere rouw hebben.” Die mensen zouden het beter een plekje kunnen geven en hebben op latere leeftijd minder tekenen van depressie volgens de hoogleraar.

Lees ook

Eigen regie over leven én dood

Visser wil mensen oproepen om eerder na te denken over de eigen dood: “denk na over wat je eigen wensen zijn en deel dat met je naasten. Het liefst thuis, in een vertrouwde omgeving en niet als het al zover is pas in het ziekenhuis.” Volgens de hoogleraar moeten we het ritueel van sterven dus niet meer passief invullen, maar er actief mee aan de slag.

Canada

In Canada is het al heel gewoon om na te denken over je dood. “Op bepaalde momenten in het leven wordt er stilgestaan bij de aankomende tien jaar. Dat begint als je vijftig jaar oud bent, maar bijvoorbeeld ook na een scheiding bij een nieuwe partner.” Volgens de hoogleraar is het belangrijk dat het normaal wordt in de maatschappij om te praten over de wensen bij het overlijden. Zo maakte Visser het zelf mee met zijn buurman die geen kinderen had. “Hij belde bij me aan en vroeg me of ik wilde helpen bij het nemen van medische beslissingen. Vanaf toen kwam hij iedere zaterdagavond pizza eten om het erover te hebben.” Niet alleen de buurman had daar baat bij, maar ook het ziekenhuis. “De meeste mensen hebben het gevoel dat ze het eeuwige leven hebben, maar iedereen is eindig”, zegt Visser. “Door het te bespreken, geef je het ritueel een plek en draag je verantwoordelijkheid over.”