'Volkstuinen zijn net als kinderen'

"Toen ik me op de wachtlijst voor de volkstuin liet plaatsen, zag ik mezelf al zeulen met reusachtige pompoenen en émmers vol glanzende aardbeien. Al het geschoffel in de motregen, kaalgevreten plantjes en de strijd tegen de akkerwinde zag ik nóóit voor me.
En zo is dat ook met kinderen: terwijl ze in mijn buik groeiden zag ik mezelf al geduldig groenteprakjes voeren, ik zag een kleuter die urenlang zelf met zijn blokjes kon spelen en ik zag middagen gezamenlijk knutselplezier.

De driftbuien, de rondvliegende macaroni tijdens het avondeten en vieze liedjes die ze van YouTube leren, die serveerde mijn geestesoog er niet bij. Kortom: zowel een volkstuin als kinderen zijn harder werken dan gedacht.

En zo zijn er meer overeenkomsten tussen kinderen en een volkstuin. De opvallendste vind ik zelf: je kijkt even de andere kant op, en als je terugdraait is het een onthutsende bende. Wanneer ik een paar dagen niet naar mijn tuin ga, schrik ik me kapot van het onkruid dat overal omhoog is geschoten. Allerlei dingen die ik niet heb gezaaid en ook niet wil, tieren er welig.

Na een uur machteloos snikkend wieden kom ik thuis en verrek, daar is precies hetzelfde gebeurd: in mijn afwezigheid is de hele vloer bezaaid geraakt met lego en stukken knikkerbaan, van de bank is een hut gemaakt, de tafel ligt vol lekkende verftubes en er is nog ruzie ook. 

Tegen de tijd dat al die troep weer is opgeruimd steekt in de volkstuin het onkruid al weer gniffelend zijn kopje boven de aarde, en als ik daar klaar ben is het thuis weer een bende.

Nog zoiets: je stopt er van alles in, maar je weet nooit wat een overvloedige oogst oplevert en wat er, zodra het één pril blaadje heeft, met één ferme hap wordt opgevreten. Mijn in grote hoeveelheden voorgezaaide boontjes hebben de eerste nacht in volle grond geen van allen overleefd. Maar met de pompoenplant die spontaan opkwam gaat het bijzonder goed.

Ondertussen probeerde ik thuis mijn spruiten te voeden met een zorgvuldig samengestelde compost van boeken, muziekinstrumenten en waterverf, maar lijken ze alleen op de waterverf een beetje wortel te schieten. Wel komt er spontaan een fascinatie voor rekensommetjes op bij de een, en bij de ander voor achtbanen.

Moestuinen en kinderen, eigenlijk komt het hier op neer: je kunt het een beetje sturen, toch gaat het vooral z'n eigen gang. Maar, zoals ze dan zeggen: je krijgt er ook héél veel voor terug. Al weet je van tevoren nooit precies wat."