De onverschrokken Lieke Marsman: 'bleef hoop centraal stellen'

Het zou kunnen dat Marsman onverschrokkener werd toen ze hoorde dat ze ongeneselijk ziek was, vertelt Tuinman. "Ze bleef heel erg die hoop centraal stellen. Niet de angst, niet het lijden, niet het afglijden daarin. Maar de hoop van elke keer weer een nieuwe dag." Maar misschien was dit gewoon onderdeel van haar karakter. "Zou ze anders niet ook onverschrokken hebben geleefd? Omdat ze nou eenmaal zo is?" 

Het nieuws van Marsmans overlijden bereikte Tuinman terwijl ze een herdenkingsbijeenkomst bijwoonde voor de familie van mensen die hun lichaam hebben nagelaten aan de medische wetenschap. Tuinman: "Ik was daar aanwezig als auteur, om er iets over te schrijven. Na afloop zag ik dat ik vier oproepen had gemist en toen wist ik al meteen wat er aan de hand was. Het was wel weer passend dat ik bij die dienst was, omdat Lieke haar ziekte ook met veel medische en wetenschappelijke interesse volgde."

Laatste dichtbundel

Enkele dagen na haar overlijden verscheen postuum Marsmans laatste dichtbundel, De Dichter en de Duivel. Daarin schrijft Marsman over een 'ongeneeslijk zieke wereld'. Tuinman, die een passage uit de bundel voordraagt, vertelt: "Er komen allerlei teksten uit het heden in terug: van sociale media, uit kranten of van het journaal. Ze overhoort gesprekken tussen mensen. Soms denk je: 'Oh, dit zeg ik zelf ook, wat erg.' Ondertussen volg je in het verhaal een wandeling van haar, of in ieder geval van een alter ego, in de verschillende onderlagen van de hel." Op de vraag of Marsman ons allen een spiegel voorhoudt met de bundel zegt Tuinman: "Nou mij in ieder geval wel."

Appgroep

Over wat Marsman betekend heeft voor mensen zegt Tuinman: "Ik denk dat ze heel echt was. Dat is niet altijd makkelijk om te zien, ze houdt dan weer die spiegel voor. Dat is heel ontroerend en aangrijpend." Tuinman vult aan: "Juist omdat ze alles zo onverschrokken aanging, praat je jezelf aan: 'Zij redt het dus wel, zij gaat niet dood." 
 
Tuinman wil ook de humor van Marsman benadrukken. "Ze was zo ontzettend grappig en leuk. We hebben een appgroep en ik ben nogal van de zwartgalligheid, en soms liet ik per ongeluk een grapje schieten. Dan appte ik haar apart om te vragen of het niet te erg was. Ze antwoordde altijd meteen: 'Nee, juist goed'. Dat heeft mij heel gelukkig gemaakt."