Hoe behandel je poëzie (en hoe behandelt poëzie jou)?

Om mensen bij te staan in het leren begrijpen van poëzie, stelde Huff een gedichtenbundel samen: De Nieuwe Gedichtenapotheek. De schrijver licht daarin bij elk gedicht toe waar en hoe je het in je leven kunt toepassen. De kracht van een gedicht zit volgens hem in de verlichting die het kan bieden: "Dan kunnen we grijpen naar mensen die de tijd en moeite hebben genomen om woorden te vinden voor het gevoel dat we hebben, zodat we denken: precies zo is het", zegt hij. 

'Als kastanjes in je zak'

Volgens Huff werkt poëzie het beste als je het hardop uitspreekt. "Het fijne van boeken en poëzie is dat je op je eigen tempo even uit de wereld kunt stappen en toch met de wereld bezig kunt zijn." Literatuur kan woorden geven aan je gevoel. Als je bijvoorbeeld heimwee hebt of somber wordt door het nieuws. "Je kunt van die gedichten een ritueel maken, dat ze een soort vriendschappen met je sluiten. En dat je ze gewoon bij je hebt als kastanjes in je zak, die je dan vastpakt waardoor je voelt hoe je in het leven staat."

Poëzieangst overwinnen

Toch voelt poëzie niet voor iedereen even instapklaar. Huff hoort regelmatig dat er een bepaalde "angst voor poëzie" is. Hij vindt dat nergens voor nodig en noemt poëzie een bijproduct van het leven. Dichter Jaan Kaplinski schreef daar in 1985 het volgende over: "Poëzie is als het zaagsel dat onder de zaag vandaan komt." Oftewel: poëzie is de normaalste zaak van de wereld, vindt ook Huff. De drempel hoeft niet zo hoog te zijn. "Als je nou gewoon denkt dat poëzie hetzelfde is als het restproduct van de meubelmaker of van de aardappelboer, dan hoef je er ook niet met heel veel ontzag naar te kijken."

Troost 

Uiteindelijk kan poëzie veel voor iemand betekenen en bijvoorbeeld troostend zijn. "We zijn allemaal wel eens in een ziekenhuis of hospice geweest. Dat is een plek waar het leven heel scherp wordt gespeeld, want de dood staat om de hoek. En dan kan een gedicht heel erg verduidelijken", legt Huff uit. 

Troost hoeft niet direct in verband met verlies te staan maar kan ook helpen bij een gevoel van onmacht door bijvoorbeeld een geopolitieke situatie. Huff legt uit dat dat gevoel van wanhoop niet uniek is. 

Juist in tijden van machteloosheid denkt Huff dat het kan helpen een taak uit te voeren waar je wél invloed op hebt. Iets wat Bertolt Brecht al aanhaalde in een gedicht uit 1938: "Mijn jonge zoon haalde mij naar een abrikozenboompje aan de huismuur, weg van een vers waarin ik met de vinger wees naar degene die deze oorlog voorbereidde, die dit continent, dit eiland, mijn volk, mijn familie en mij verdelgen kan. Zwijgend legden wij een zak over de bevriezende boom."