Robert Vuijsje schrijft in Brieven aan onze zonen: 'Ik ben jaloers op hun jeugdigheid'

In Brieven aan onze zonen schrijven verschillende vaders openhartige brieven aan hun kinderen. Ook Vuijsje leverde een bijdrage. "De relatie met mijn zonen is een van de belangrijkste dingen in mijn leven."

Bij het lezen van de andere brieven maakte vooral het verhaal van een Engelse vader indruk op hem. Die schrijft over hoe zijn jonge zoon omging met een zwangerschap van zijn moeder waarbij een het kind het niet overleefde. De brief beschrijft hoe het jongetje omging met het grote verdriet in het gezin en hoe hij zelfs sprak op de begrafenis. "Dat vond ik wel een indrukwekkende brief", vertelt Vuijsje. 

Angst om er niet meer te zijn

Ook in zijn pas verschenen roman Jagger Plaza speelt de relatie tussen vaders en zonen een belangrijke rol. Het verhaal is deels gebaseerd op zijn eigen jongste zoon, die in het autismespectrum zit. Een belangrijke zorg van de vader in het boek is wat er met zijn zoon gebeurt als hij er zelf niet meer is. "En als hij nog niet goed voor zichzelf kan zorgen, hoe moet dat verder?", vertelt Vuijsje. 

Jaloers op de jeugdigheid

Voor zijn brief aan Brieven aan onze zonen koos Vuijsje een andere invalshoek. "In Brieven aan onze zonen probeerde ik het een beetje licht te houden." Hij schrijft over een gevoel dat hij vrijwel dagelijks heeft wanneer hij naar zijn kinderen kijkt: een soort jaloezie op hun jeugdigheid. "Zij hebben het voorrecht dat alles nog voor ze ligt", zegt hij. Een film, boek of muziekstuk beleef je de eerste keer vaak veel intenser dan wanneer je het voor de honderdste keer meemaakt. Net als bij verliefd worden. "Mijn brief gaat over mijn jaloezie op hun voorrecht om al die dingen voor het eerst mee te maken." Het is geen afgunst, benadrukt hij. Hij gunt zijn zonen die ervaringen juist. "Ik heb ook nog een aantal jaren, maar niet de jaren van een zestienjarige."

De vergankelijkheid van het leven

In zijn brief haalt Vuijsje ook een oude vriend aan die hij al zo'n dertig jaar kent. Hij trok vroeger veel aandacht van vrouwen. Inmiddels is dat veranderd. Toen hij met zijn achttienjarige zoons over straat liep, merkte hij dat de aandacht vooral naar de jonge mannen uitging. Zijn vriend vertelde dat hij tegenwoordig de oude man is die naast zijn knappe zoons loopt. "Niemand kijkt meer naar mij." Dat vormde voor Vuijsje een manier om ook zijn kinderen iets mee te geven over vergankelijkheid.

De invloed van telefoonschermen

Vuijsje houdt zich ook bezig met de wereld waarin jonge mannen opgroeien. Daarbij speelt de telefoon volgens hem een cruciale rol. Naar aanleiding van Adolescence vroeg hij zijn oudste zoon wat hij allemaal op zijn telefoon tegenkwam. Zijn zoon antwoordde: "Alle slechte dingen die jij je kunt voorstellen, heb ik op dat telefoonscherm gezien." Het ging onder meer om geweld en andere schokkende beelden. "Dat kan niet goed zijn voor jonge mensen", aldus Vuijsje.

Een gesprek tussen ouders en kinderen

Met Brieven aan onze zonen wil Stephen Graham het gesprek tussen ouders en kinderen over dit soort onderwerpen op gang brengen. Vuijsje hoopt dat het boek daaraan kan bijdragen. Hij ziet dat de relatie tussen vaders en kinderen inmiddels anders is dan in zijn eigen jeugd. "Als ik het vergelijk met mijn generatie en de relatie die wij toen met onze vader hadden, zie ik nu wel een meer diepgaande relatie dan een vader die alleen maar aan het werk is en niet geïnteresseerd is in zijn kinderen."