Sinan Can zoekt in nieuwe verhalenbundel naar zachtheid in een harde wereld

Can schreef het boek in een periode waarin hij zelf behoefte had aan troost. Niet alleen vanwege de onrust in de wereld, maar ook door gezondheidsproblemen van zijn ouders. Zijn vader heeft dementie. Het is verdrietig om te zien hoe zijn vader, die hij omschrijft als een 'grote vriendelijke reus', steeds brozer wordt. "Het is bijzonder dat zijn zachtheid in zijn hart is opgeslagen en niet in zijn hersenen", vertelt Can. Een glimlach van zijn vader kan hem veel troost geven. '"Dan ben ik weer helemaal blij en denk ik weer dat hij de oude is, terwijl hij dat eigenlijk niet is."

Een belangrijk thema in het boek is empathie, ook voor mensen met wie je het fundamenteel oneens bent. Volgens Can is dat juist in een gepolariseerde wereld belangrijk. Hij vertelt over de innige vriendschappen die hij heeft met Joodse vrienden. Ondanks de verschillende perspectieven op de oorlog in Gaza en de gebeurtenissen van 7 oktober, blijven die vriendschappen bestaan. "Daar kan geen 7 oktober, geen oorlog in Gaza, geen genocide, niks tegenop." Hij probeert ervoor te zorgen dat ze elkaar blijven ontmoeten. "Ik zie gewoon dat ze allebei heel verdrietig zijn en er niet uitkomen." Volgens Can vraagt dat om meer begrip voor elkaars verdriet: "In een wereld die vrij hard is, moeten we wat zachter zijn naar elkaar."

De aantrekkingskracht van sterke leiders

Naast het boek werkt Can aan een nieuwe documentaireserie: I Love My Leader. Daarin onderzoekt hij de aantrekkingskracht van sterke leiders in Ethiopië, El Salvador en Kirgizië. Hij volgt niet zozeer de leiders zelf, maar vooral hun aanhangers. Waarom is de roep om een sterke man aan de macht wereldwijd zo groot? In El Salvador begrijpt Can bijvoorbeeld waarom mensen steun geven aan de president. Na tientallen jaren van burgeroorlog en bendegeweld heeft zijn beleid het land veiliger gemaakt. Tegelijkertijd ziet Can dat de rechtsstaat onder druk staat. Hij wil die tegenstrijdigheid laten zien zonder te snel over mensen te oordelen. "Om vooral niet te oordelen over mensen. Niet te snel te oordelen. En vooral te luisteren naar ze", vertelt hij over wat hij van de documentaire heeft geleerd.

Die nieuwsgierigheid naar mensen en hun beweegredenen loopt als een rode draad door zijn werk. In 2023 maakte hij Sinan op zoek naar het paradijs, waarin hij onder meer de rivier de Eufraat volgt, die door het gebied stroomt waar zijn familie vandaan komt. Daar ontmoet hij zijn oom Zia en vraagt hem waar het paradijs is. Zijn oom antwoordt: "Het paradijs zit in je. Dat is je ziel. Als je die kwijtraakt, heb je alles kwijtgeraakt."

Van afstudeerfilm naar conflictgebieden

Zijn journalistieke carrière begon met een afstudeerfilm over de uren na de moord op Pim Fortuyn in 2002. Tijdens zijn stage bij CNN in Istanbul hoorde Can dat Fortuyn was vermoord. Voor zijn film wist hij toenmalig premier Wim Kok te strikken voor een interview. Dat lukte naar eigen zeggen "met heel veel gebluf, maar ook een hele vriendelijke mail". Kok werkte mee, ondanks dat hij in die periode nauwelijks interviews gaf.