Gerri Eickhof bleef 37 jaar twijfelen aan zichzelf: 'Misschien val ik nog eens door de mand'

Na zijn studie culturele antropologie begon Eickhof zijn journalistieke loopbaan bij Migranten Televisie. Via onder meer het programma Kenmerk kwam hij uiteindelijk bij het NOS Journaal terecht. Daar bleef hij tot zijn laatste reportage op 16 maart 2025 werken. Ondanks zijn jarenlange ervaring bleef de twijfel bij hem bestaan. "Als ik ging slapen en er was een reportage afgeleverd, dan had ik altijd het idee dat ik moet afwachten of het morgen weer lukt."

'Misschien val ik nog eens door de mand'

Eickhof schrijft in zijn biografie over het zogenoemde impostersyndroom: het gevoel dat je eigenlijk niet goed genoeg bent en op een dag door de mand zult vallen. Dat gevoel bleef hem gedurende zijn carrière achtervolgen. Hij vermoedt dat zijn achtergrond daarin een rol speelde. Anders dan veel van zijn collega's had hij geen journalistieke opleiding gevolgd, maar culturele antropologie gestudeerd.

"Ik heb hier eigenlijk helemaal de kennis of de opleiding niet voor", dacht hij toendertijd. "Ik moet maar zien dat ik mij hier kan handhaven en dat ik het red", vertelt hij daarover. Later ontdekte hij dat ook andere journalisten met vergelijkbare onzekerheden worstelden, tot aan de hoofdredactie toe.

Journalistiek als tegenwicht

In zijn biografie omschrijft Eickhof zijn werk als een 'gedwongen tegenwicht' voor zijn sociale onbeholpenheid. Hij vertelt dat hij als kind regelmatig werd uitgescholden vanwege zijn huidskleur. Daardoor leerde hij vreemden eerder te wantrouwen en vond hij het niet altijd gemakkelijk om contact te maken met anderen.

Juist als verslaggever moest hij voortdurend op mensen afstappen en vragen stellen, ook wanneer die vragen ongemakkelijk waren. In het begin moest hij daarvoor een drempel over en bleef hij soms voor een interview nog even in de auto zitten om zichzelf ertoe te zetten om naar binnen te gaan. Naarmate hij bekender werd, ging dat gemakkelijker. Het werk hielp hem zo om contact te leggen met anderen. "Dus wat dat betreft was het werk voor mij in die zin heel erg goed. Bijna therapeutisch."

Beelden die blijven hangen

Tijdens zijn loopbaan maakte Eickhof ook reportages over oorlogen en humanitaire rampen. In 1994 deed hij verslag vanuit het Rwandese vluchtelingenkampen in Goma, waar cholera veel slachtoffers maakte. Vooral de ontmoeting met een moeder die haar overleden kind aan omstanders liet zien, staat hem nog bij.

"Op een gegeven moment kwam ze ook naar ons toe en drukte dat kind tegen ons aan", vertelt hij. De vrouw vroeg mensen of ze vonden dat ze goed voor haar kind zorgde, terwijl het kind al was overleden. "En dat was heel naar. Dat was echt heel naar."

Pensioen

Sinds zijn afscheid kijkt Eickhof minder naar het nieuws. Waar hij vroeger op een gewone werkdag meerdere journaals volgde en voortdurend naar Radio 1 luisterde, kijkt hij nu doorgaans nog één nieuwsbulletin per dag. 

Daardoor heeft hij meer tijd om bezig te zijn met zijn andere interesses. Zo wil hij zich opnieuw verdiepen in moderne soulmuziek, een genre waarin hij vroeger al veel interesse had. Daarnaast kijkt hij met plezier terug op zijn deelname aan Even tot hier, waar hij na zijn pensioen een seizoen lang in verschillende sketches te zien was.

Helemaal stilzitten doet hij dus niet, maar de verplichtingen van het dagelijkse nieuws zijn nu wel echt verdwenen.