Robert Paul zei zijn baan op om aan de slag te gaan in een COA: 'Ik was nieuwsgierig'

Schwippert was een organisatieadviseur bij grote organisaties, zowel nationaal als internationaal. "Ik begeleide veranderingsprocessen bij Europese bedrijven, maar ook in Amerika en zelfs in Azië", vertelt hij. Toch kon er bij hem soms een kriebel ontstaan om iets nieuws te proberen. "Ik had rond mijn zestigste weer zo'n kriebel om iets heel anders te proberen", legt Schwippert uit. Door de vele discussies die hij om zich heen hoorde rondom migratie werd zijn nieuwsgierigheid geprikkeld: "Toen ik ook een keer een opdracht voor het Centraal Orgaan opvang asielzoekers (COA) moest doen kwam ik erachter dat ik die organisatie eigenlijk heel leuk vond." Daarna heeft hij gehoor gegeven aan zijn nieuwsgierigheid en aangeboden dat hij graag wilde werken voor de organisatie. "Ik had wel de eis dat ik in een AZC wilde werken, niet in Den Haag", benadrukt hij. 

Nieuwe indrukken

Eenmaal begonnen aan zijn nieuwe baan deed de voormalig organisatieadviseur veel nieuwe indrukken op. "Het was voor mij een nieuwe wereld, dus ik ben er met open vizier ingegaan", vertelt Schwippert. De wereld waar hij zich nu in bevond was zowel fascinerend als frustrerend: "Fascinerend omdat ik een grote diversiteit aan mensen leerde kennen, met verschillende motivaties." Tegelijkertijd was de wereld frustrerend omdat veel mensen in een lastige situatie zitten. "Mensen zitten maar te wachten, ik heb een beter beeld gekregen hoe dat echt is", legt hij uit.

Moeizaam aan het werk

De wereld is volgens hem frustrerend omdat best veel asielzoekers graag willen werken, maar dat dit niet altijd gemakkelijk is. Als voorbeeld horen we Elias, een 27-jarige man die uit Afghanistan is gevlucht. "Ik zit nu bijna twee jaar in een AZC en wil graag werken. In Afghanistan had ik een baan in de ICT-wereld, dat zou ik hier ook graag willen doen", aldus Elias. Schwippert geeft aan dat het voor asielzoekers lastig is om aan het werk te gaan: "Na een half jaar in Nederland mag je werken maar dan moet je wel een speciale vergunning hebben die je werkgever aan moet vragen." Veel werkgevers zien er vanwege al het administratieve papierwerk daarom vanaf. "Elias is hier ook een goed voorbeeld van. Hij is slim, spreekt veel talen en heeft een ICT-achtergrond: de perfecte kandidaat voor een baan. Maar vanwege het administratieve verhaal zien veel werkgevers er vanaf", legt Schwippert uit. 

'In de wachtkamer van de toekomst'

Schwippert heeft het boek 'In de wachtkamer van de toekomst' geschreven over zijn ervaringen van zijn werk. Hij benadrukt daarin dat veel mensen, als ze dat nog niet waren, in een AZC getraumatiseerd kunnen raken. "Ik ben geen arts, dus neem het met een korreltje zout", legt hij uit. Hij bedoelt hiermee dat mensen snel hoop verliezen in een AZC: "Mensen komen gemotiveerd binnen na een ontzettende heftige reis, vaak hebben ze het gevoel dat hun toekomst nu kan beginnen." Toch ziet hij deze positieve energie snel verdwijnen. "Mensen kunnen door de uitzichtloosheid soms al na een half jaar depressief worden en hun energie verliezen", legt Schwippert uit. Hij geeft daarbij aan dat dit ook bij Elias het geval is. 

Bewustwording

Op zijn werk heeft Schwippert een hoop verhalen gehoord die hem diep hebben geraakt. "Ik had er gewoon geen beeld bij, maar als je deze mensen echt leert kennen zie je ook hun verdriet", vertelt hij. Met zijn boek wil hij graag mensen bewust maken hoe het is om in een asielzoekerscentrum te verblijven. "Mensen voeren nu discussies terwijl ze zo weinig kennis hebben over hoe de situatie is voor de mensen zelf", legt hij uit. 

Toch wil Schwippert benadrukken dat het negatieve sentiment rond asielzoekers ook ergens vandaan komt. "Ik wil de overlast niet goedpraten. Wat mij betreft moeten we mensen helpen die graag willen, de taal leren en goede capaciteiten hebben. Maar mensen die zich niet gedragen, die moeten we de consequenties laten ervaren", sluit Schwippert af.