Dolfje Weerwolfje viert zijn dertigste verjaardag

Het begon allemaal met een beeld, legt Van Loon uit. "Ik was op dat moment bezig met een verhaal voor een ander boek, voor de Griezelbus 3. En een van die verhalen in dat boek ging over een weerwolf, maar dan zoals we die kennen uit verhalen en films. En om de een of andere reden kreeg ik in mijn hoofd het beeld van een jongetje met een brilletje en wit haar, en die kreeg spitse oren. En toen dacht ik van, maar dat is ook een weerwolf."

Populariteit

Van Loon weet niet hoe hij de populariteit van de boeken moet verklaren. "Dat is altijd de moeilijkste vraag die er is. Omdat ik er natuurlijk niet echt zo over nadenk. Ik hoor tegenwoordig van veel volwassenen die twintig of dertig jaar geleden dat boek gelezen hebben, dat ze me dankbaar zijn. Of ze kwamen erachter van... ja, Dolfje is anders dan gewone mensen, en ik mocht dus ook anders zijn."  

Toch is herkenning niet het doel van Van Loon wanneer hij een boek schrijft. "Ik wil gewoon een spannend verhaal schrijven, met humor erin en spannende gebeurtenissen. Dat is mijn doel." Zo bedacht Van Loon ook een term voor het soort boeken dat hij schrijft, 'grumor'. "Het zijn griezelverhalen, maar met hele gekke dingen."

Dolfje is wel met zijn tijd meegegaan, maar toch houdt Van Loon zijn boeken bewust tijdloos. "In Dolfjes boeken zul je haast nooit computers en mobieltjes tegenkomen. En dat boek van dertig jaar geleden wordt nu nog net zo veel gelezen. Al die dingen die een boek als het ware iets tijdelijks maken, komen er niet in voor. Omdat ze ook weer verdwijnen."

Gelijkenis met Dolfje

Net als Dolfje houdt Van Loon ook erg van de nacht. "Ik schrijf 's nachts. Dat wil zeggen, ik begin om een uur of negen 's avonds. En dan schrijf ik mezelf de nacht in tot een uur of twee, of drie, dat hangt er vanaf." Normaal gesproken is Van Loon ook aan het schrijven op dit tijdstip. "Maar ik had het wel voor je over. En voor Dolfje ook."

Na al die tijd is Van Loon nog niet uitgeschreven: "Ik ga er zo lang mee door zolang ik het leuk vind om te doen, natuurlijk. En kinderen het willen lezen. Ik schrijf ook andere boeken dan Dolfje, overigens. Maar bij Dolfje ben ik toch altijd wel benieuwd wat hij gaat meemaken." 

Toch had Van Loon nooit verwacht dat Dolfje het zover zou schoppen. "Het was niet mijn bedoeling om een serie te maken. Na het eerste boek schreef ik andere boeken. En drie jaar later schreef ik het volgende boek over Dolfje. Omdat het niet anders kon. Ik had een idee dat moest over hem gaan. En daarna is hij niet meer uit mijn hoofd verdwenen."