Milouska Meulens schrijft het Kinderboekenweekgeschenk 2026 en kijkt terug op haar tijd als presentator bij Het Jeugdjournaal

Meulens noemt zichzelf inmiddels zonder aarzeling auteur. "Misschien was ik het ook al voor ik gepubliceerd werd", zegt ze. Schrijven is voor haar meer dan een boek afleveren. "Het is ook een bepaalde manier van kijken. Van observeren." Dat deed ze als kind al. In de trein of in een restaurant luisterde ze gesprekken af, schreef daar kleine verhaaltjes over en stuurde die naar vrienden. "Kijken naar mensen, naar situaties, en daarover door fantaseren: dat heb ik altijd al gedaan."

Kinderboekenweekgeschenk

Dat scherpe oog voor detail past volgens haar goed bij het thema van de Kinderboekenweek: Spot aan. Het Kinderboekenweekgeschenk is inmiddels bijna af. "Het manuscript is ingestuurd", vertelt ze. Moeilijker dan het schrijven zelf vond ze het stilhouden van het project. "Het heeft een paar maanden mijn leven beheerst, en dat moet je dan toch voor jezelf houden."

Tijdens het schrijven leest ze stukjes voor aan haar zoon, om te horen of dialogen geloofwaardig klinken. Dat leverde ook nuchtere correcties op. "Mama, in de vijfde klas zeg je echt geen 'spelen' hoor. Dan zeg je 'afspreken'." Naast nieuwe boeken heeft Meulens nog genoeg andere plannen. Zo zou ze ooit nog graag schrijven over ouderdom en het stervensproces, een fascinatie die al uit haar jeugd stamt. "Dat vond ik altijd al heel interessant."

Jeugdjournaal en prestatiedrang

Meulens begon in 2001 bij het Jeugdjournaal, toen ze 28 was. Eerst als redacteur, later als presentator. Dat presenteren vond ze in het begin helemaal niet leuk, zegt ze nu. "Het moest dan van mezelf." Ze noemt het achteraf een vorm van prestatiedrang: bewijzen dat ze het kon. "Ik stap over mijn eigen aarzeling heen."

Pas later kwam het plezier. Mede dankzij een chef die haar bleef aanmoedigen om "meer vlieguren" te maken. Ook het besef dat ze als presentator iets betekende voor meisjes van kleur, gaf haar werk meer gewicht. Ze herinnert zich een meisje dat tegen haar zei: "Als ik u zie op televisie, dan denk ik: 'dat kan ik later ook'."

Na het Jeugdjournaal volgden andere programma’s, waaronder Wie is de Mol?, Dream School en radio voor Omroep Zwart. Vooral dat laatste mist ze nog wel eens. "Midden in de nacht radio maken is toch wel echt een van de mooiste dingen om te doen."

Schaamte verdampt

In haar boek Moederland schreef Meulens openhartig over haar jeugd, het gewelddadige huwelijk van haar ouders en de geheimen waarmee ze opgroeide. Jarenlang hield ze die verhalen voor zich. Pas na haar gastlessen in Dream School besloot ze dat te doorbreken. "De schaamte verdampt als je iets hardop zegt", vertelt ze. Dat inzicht bracht haar niet alleen een boek, maar ook rust. Door haar eigen verhaal zelf te vertellen, hield ze de regie.