Kun je mantelzorgen voor ouders die niet goed voor jou hebben gezorgd?

In de roman Wilgenkind van Josha Zwaan (niet de vrouw op de foto) wordt de vraag gesteld of mensen wel moeten zorgen voor hun ouders, als hun ouders helemaal niet goed gezorgd hebben voor henzelf. Een vraag waar ze zelf ook wel mee geworsteld heeft. Ze had een moeilijke jeugd: "Mijn moeder was een geweldige moeder voor kleintjes, maar daarna had ze echt wel genoeg aan zichzelf. Mijn vader werkte heel hard. Ik weet niet beter dat hij van ’s ochtends acht uur tot ’s avonds twaalf uur aan het werk was. Hij was predikant en altijd iedereen aan het redden."

Toen haar ouders oud waren, kwam de zorg bij haar terecht. Een ervaring die veel generatiegenoten van Zwaan kennen. Ze had er eigenlijk totaal geen zin in. "Ik dacht: ik ga het gewoon regelen. De thuiszorg en andere mensen", aldus Zwaan. Maar zo bleek het niet te werken: "De thuiszorg heeft ook z’n beperkingen. In no time wordt het meer werk en word je erin gezogen. Dan denk je: ik moet het maar tot het eind volbrengen." Bij haar vader was dat maar kort – hij overleed na ziekbed van zeven weken – maar voor haar moeder heeft ze drie jaar gezorgd.

Ondanks haar aanvankelijke weerstand, bleek het toch een prachtige ervaring te zijn. "Mijn vader was me diep dankbaar. En mijn moeder – die ik al jaren niet echt aanraakte – viel mij ineens elke keer in de armen. Drie jaar lang. Ik heb het zo gemist toen ze dood was." Natuurlijk was het op momenten ook zwaar en vervelend, maar ze had het "voor geen goud willen missen", vertelt ze.