Saman Amini's nieuwe voorstelling onderstreept de kracht van dialoog in een gepolariseerde samenleving

Terrarium

Amini begint de show met een bijzondere vergelijking, namelijk één tussen mensen en mieren. "Als je rode en zwarte mieren in een glazen terrarium zet, dan leven zij normaal, harmonieus samen", vertelt hij. "Totdat iets of iemand het terrarium schudt, dan bijten zij elkaar dood, omdat de rode mieren denken dat de zwarte het hebben gedaan en andersom. Wat schudt ons terrarium?"

Om die vraag draait de voorstelling. Middels personages met sterk contrasterende politieke voorkeuren, onderzoekt Amini hoe het komt dat we als samenleving zo verdeeld zijn geraakt en wat we kunnen doen om elkaar beter te begrijpen.

Radicale nuance

Het idee voor de voorstelling begon bij Amini toen hij een sterk gevoel kreeg dat het voortdurend opplakken van politieke labels bij mensen, meer kwaad dan goed doet. Hij bedacht zich dat het veel meer brengt om je te verdiepen in wat er achter politieke meningen schuilt.

Amini noemt het voorbeeld van mensen die fel tegen asielopvang zijn: "Als je denkt dat er nu 500 terroristen, verkrachters in jouw dorp komen wonen, is het dan niet heel menselijk dat je gaat protesteren? Is het niet menselijk dat je autobanden in de fik gaat steken? En toen dacht ik: wow, eigenlijk zijn die boze witte jongens supermoedige kids die opkomen voor hun zusjes en hun families en hun thuis."

Met dergelijke 'radicale nuance' hoopt Amini wederzijds begrip tussen zowel uiterst rechtse als uiterst linkse kampen te stimuleren. Volgens hem zit achter woede, pijn en achter pijn een onbeantwoorde behoefte. 

Die gedachte kan volgens hem de sleutel zijn tot het begrijpen van iemand waar je qua politieke mening volledig tegenover staat: "Wat ik heel erg heb geleerd van mijn lifecoach en dramaturg van het stuk Thomas de Neve, is dat je iemands pijn kan zien zonder het eens te zijn met diegene."

'Helende werking'

Op persoonlijk vlak heeft Amini veel aan zijn empathisch vermogen gehad. Bijvoorbeeld bij de band met zijn vader. In zijn jeugd had Amini een moeizame relatie met hem, omdat hij weinig aandacht van hem kreeg. Maar toen hij ouder werd, realiseerde hij zich dat het al die tijd niets persoonlijks was.

"Ik zag gewoon een man die gevangen was in zijn eigen emoties, met zijn struggles en zonder mentale hulp", vertelt Amini. "Ik dacht altijd 'het ligt aan mij', maar die man was in zijn eigen wereld met zijn problemen."

Amini's missie is dan ook om een positief lid te zijn van de samenleving die zijn eigen pijn verwerkt heeft. "Ik wil nooit dat ik mezelf het recht geef te bijten in de ander wanneer ik problemen heb met mezelf en mijn eigen trauma's. In dat kader is het van cruciaal belang om je te kunnen plaatsen in de ander. Dat heeft een helende werking voor mij."