Belgisch bedrijf gaat 'Agent Orange' in Vietnam uitschakelen

Samen met het Belgische impactfonds Aquitara gaat Haemers aan de slag om de bodem in Vietnam dioxinevrij te maken. Het gaat om een gebied zo groot als België. Door middel van thermische bodemsanering wordt de dioxine vernietigd: "Wij verwarmen de bodem, de giftige stoffen worden dan gasvormig en dan gaan we die gasfase verbranden." Met stalen buizen in de bodem, waar hete lucht doorheen wordt geblazen met een brander, wordt de grond tot 400 graden Celsius verwarmd. Op die temperatuur wordt de dioxine in de bodem gasvormig, dat vervluchtigd en wordt afgezogen door een andere buis en weer in de brander geblazen. Daarin verbrandt de stof bij 1200 graden. Haemers: "Het is generatiewerk, het gaat nog wel een generatie of twee duren voordat het helemaal schoon is. Maar er moet wel ooit aan begonnen worden!"

Slachtoffers

De sanering is cruciaal omdat het gif, 50 jaar na de oorlog, nog steeds slachtoffers maakt. Dioxines veroorzaken schade aan zenuwstelsel, zijn kankerverwekkend, zorgen voor misvormingen bij baby's en zijn schadelijk voor het milieu. 'Agent Orange' werd in eerste instantie ingezet tijdens de oorlog om de jungle te ontbladeren, zodat de Vietcong beter zichtbaar werd. Naast de oranje variant van het gif, werden ook andere giftige stoffen ingezet, zoals 'Agent White' en 'Agent Blue', verwijzend naar de kleur van de band rondom het vat waar de stoffen in zaten. De Vietcong begon met het graven van tunnels en toen werden de stoffen niet alleen ingezet tegen de ontbossing, maar ook om landbouwgrond te verwoesten. "Er werd bijna drie miljoen hectare besproeid, ook rijstvelden." Tachtig miljoen liter 'Agent Orange' is besproeid door vliegtuigen en helikopters over de jungle en in de binnenlanden, waar voornamelijk de armere mensen woonden.

Erkenning

De gevolgen van het gif zijn nog altijd merkbaar, maar werd in Vietnam lang verzwegen. Kinderen die met afwijkingen geboren werden, werden lang niet gekend door de bevolking. Er heerste schaamte: "In sommige regio's werd het gezien als een fout van de ouders dus men vertelt er weinig over." Hamers zag de schade met eigen ogen: "Bijvoorbeeld kinderen die zonder arm geboren worden of met een mentale handicap." De schade werd voor het eerst erkend door het Amerikaanse leger, voor hun eigen soldaten die er ook mee in contact zijn gekomen, ziektes kregen en erdoor zijn overleden. "Nu wordt het probleem op de kaart gebracht voor de civiele bevolking in Vietnam en is er meer steun aan slachtoffers en geleidelijk aan ook meer actie tegen de stof zodat er niet na vijftig jaar nog steeds slachtoffers zijn van deze oorlog."