André van Duin blikt terug op 62 jaar als vaste waarde op televisie

Van Duin was zeventien toen hij in 1964 voor het eerst op televisie verscheen. In Nieuwe Oogst trad hij op als bandparodist: hij imiteerde en playbackte onder meer stemmen van bekende artiesten. Juryvoorzitter Karel Prior was destijds kritisch, maar kon niet om Van Duins talent heen. De jonge Van Duin bleek bovendien goed te kunnen improviseren. Dat leerde hij later verder in de revue, waar hij het leuk vond om collega’s tijdens voorstellingen een beetje uit hun vaste tekst te halen. "Het was ook mijn sport een beetje om hun ook aan het lachten te maken", vertelt hij.

'Mensen maken elkaar allemaal aan het huilen'

Van jongs af aan wilde Van Duin mensen vermaken. Als kind luisterde hij naar radioprogramma’s en hoorde hij het publiek lachen. Dat leek hem geweldig, zelf mensen aan het lachen maken. Die gedachte is in de loop der jaren niet verdwenen, al is zijn werk veranderd. "Ik wou dat iedereen dat deed. Mekaar aan het lachen maken. Want er gebeurt niet zoveel. Mensen maken elkaar allemaal aan het huilen", zegt hij.

Een van zijn grootste successen was de Dik Voormekaar Show, die hij samen met Ferry de Groot op de radio maakte. Het programma werd later ook enkele keren naar televisie gebracht, maar volgens Van Duin werkte het format vooral goed op de radio. "De radio, dat was imaginair", legt hij uit. "En nu ging je dat ineens uitbeelden, dat is niet goed."

Van komiek naar acteur

Rond zijn vijftigste merkte Van Duin dat hij iets nieuws wilde proberen. "Ik moet sowieso even wat anders doen. Anders wordt het een beetje zielig, hè." Die zoektocht leidde onder meer tot de theaterproductie The Sunshine Boys en later tot zijn rol als Evert in Het geheime dagboek van Hendrik Groen.

Voor die rol moest hij zijn gebruikelijke manier van spelen juist loslaten. "Je moet heel klein spelen, niet te hard", vertelt hij. Vooral dat vond hij lastig. Toen zijn personage in het tweede seizoen stierf, kwam de scène bovendien dichtbij: Van Duin had zelf kort daarvoor zijn partner verloren. "Het was heel moeilijk om te spelen", zegt hij. Tegelijkertijd gaf het werk hem steun. "Als je de kans hebt om op een of andere manier dat leven verder in te vullen, dan moet je dat meteen doen."

Of hij op zijn tachtigste nog steeds op televisie te zien zal zijn, weet hij niet. Zijn leeftijd vindt hij bovendien een abstract getal. Op de vraag welke leeftijd hij zich voelt, antwoordde hij dan ook: "In ieder geval geen tachtig."