Sacha de Boer verruilde het NOS Journaal voor fotografie: 'Het was heel erg een bevrijding'

Verhalen achter het nieuws

Als fotograaf zoekt De Boer nog altijd naar maatschappelijke verhalen. Waar ze bij het Journaal vooral met de actualiteit bezig was, kan ze nu juist langer bij een onderwerp stilstaan. "Ik vind het heel interessant om dingen te laten zien die niet het nieuws halen. Dus zeg maar de verhalen een beetje achter het nieuws."

Een van die verhalen staat centraal in De Weg naar Water. Voor het project reisde ze samen met Babs Assink naar onder meer West-Timor. Daar fotografeerde ze vrouwen en meisjes die door klimaatverandering steeds moeilijker toegang hebben tot schoon water. Sommigen lopen dagelijks kilometers met jerrycans van 25 liter. Een foto die De Boer zelf bijzonder vindt, ontstond toen ze een groep meisjes zag lopen langs een groene muur waarop de ronde schaduw van een palmboom viel. Ze rende vooruit om precies dat moment vast te leggen. Pas later besefte ze wat ze erin zag. "Dit is zo'n rad. Zo'n eeuwigdurende tredmolen waar zij in zitten. Elke dag maar weer opnieuw dat water halen." Voor De Boer is dat precies wat documentairefotografie moet doen, namelijk een verhaal vertellen.

'Het was heel erg een bevrijding'

De liefde voor fotografie was er al lang voordat De Boer bij het Journaal terechtkwam. Toch duurde het tot 2013 voordat ze definitief voor dat vak koos. Het vaste rooster en werken "onder een systeemplafond" begonnen haar steeds meer tegen te staan. "Het was heel erg een bevrijding", zegt ze over haar vertrek. Het idee om te stoppen ontstond al jaren eerder, tijdens een reis naar de Noordpool in 2008. Daar legde ze klimaatverandering vast en voelde ze zich naar eigen zeggen volledig in haar element. "Toen dacht ik: dit is toch veel leuker dan een systeemplafond en een rooster."

Emoties achter de nieuwslezer

Toch kijkt De Boer ook terug op indrukwekkende jaren bij het Journaal. In De Perstribune hoort ze oude uitzendingen terug over onder meer de vuurwerkramp in Enschede, de moord op Pim Fortuyn en de moord op Theo van Gogh. Vooral die laatste gebeurtenis raakt haar opnieuw. De Boer kende Van Gogh nog uit haar tijd bij AT5. "Ik kreeg ook tranen in mijn ogen." Ook tijdens de uitzending destijds moest ze haar emoties onder controle zien te houden. "Ik was toch een soort open boek. Dus je kon altijd wel mijn emoties van me aflezen."

Tegenwoordig hoeft De Boer niet meer voortdurend precies te weten wat er in de wereld gebeurt. "Het is heel rustgevend om dat niet meer te hebben." In plaats van de waan van de dag kiest ze nu voor de langere verhalen, vastgelegd met haar camera.