'Ik probeer mij prins Claus weleens voor te stellen in een wereldwijd complot'

In het licht van het nieuws rondom pedoprins Andrew, moet ik denken aan prins Claus. Die diep-integere, diep-komische, maar vreemd genoeg tegelijkertijd diepdroevige prins, waarvan het ondenkbaar was dat hij ooit in zo’n schandaal terecht zou komen. Voor de jongere luisteraars: prins Claus was de echtgenoot van nu prinses, toen koningin Beatrix. Hij was het verdrietige ezeltje van ons koningshuis, de trombone met de deuk erin, onze nationale Iejoor. En met zijn uitstraling van een vergeten boterham met kaas op een veel te chique bordje, gaf hij uitdrukking aan de droevenis die toch ook altijd ergens in het Nederlandse landschap, het Nederlandse volk, in Nederland zit ingebakken.

Prins Claus had geen gemakkelijk leven. Dat viel ook niet te verwachten van een man waarbij de jongensjaren samenvielen met de hoogtijdagen van nazi-Duitsland, waardoor hij altijd met een afschuwelijk knagend schuldgevoel rondliep. Om het leven allemaal nog wat ingewikkelder te maken, werd hij smoorverliefd op de Nederlandse kroonprinses, waardoor hij veroordeeld werd tot vliegen in een gouden kooi. Zijn intellectuele capaciteiten mocht hij alleen nog inzetten in politiek ongevaarlijke onzinbaantjes, er was voor de verlegen uil Claus altijd een onophoudelijke stroom media-aandacht. 

Hij kon er niet eens ongestoord depressief over zijn: toen hij met verdrietklachten werd opgenomen in de psychiatrische kliniek van de universiteit van Basel, vonden maar liefst zeshonderd katholieke pelgrims het nodig om naar Kevelaer te lopen, om daar voor prins Claus ter kerke te gaan. Prins Claus was een vriendelijk motje met droef-te-moede vleugels, die waarschijnlijk in ochtendmist prachtige salto’s had kunnen vliegen, maar vanwege de liefde zich vrijwillig op liet prikken in een nationaal vlinderverzamelaars-boek. Hij had weinig van zichzelf om trots op te zijn, op zijn kist lag de enige medaille die hij zelf had behaald: die van de Avondvierdaagse. De rest vond hij schroot.

Ik probeer mij prins Claus weleens voor te stellen in een wereldwijd complot. Uiteraard is hij dan niet betrokken bij zoiets afschuwelijks en potsierlijks als kindermisbruik, in mijn fantasie is hij spion in een wereldomvattende inspanning om het meest verleidelijke parfum ter wereld samen te stellen. Of hij speelt onder een hoedje met een geheim genootschap van Japanse samoerai om precies op midzomerdag alle kersenbloemen ter wereld te laten bloeien. De grootste diamant ter wereld naar de maan te schieten zodat die als ster voor de hele wereldbevolking te zien zal zijn. Maar helaas is het veel waarschijnlijker dat prins Claus zich een leven lang stierlijk verveeld heeft. Maar die verveling verbreken met idiote strapatsen à la prins Andrew? Nee, dat nooit.

De monarchie is een verzonnen sprookje. En ik ben vanwege mijn beroep uiteraard dol op sprookjes. Het stemt mij vrolijk dat van alle nutteloze dingen waar de Nederlandse staat geld aan uitgeeft, een sprookje een van de duurste is. Een sprookje vergt echter wel onderhoud, anders verdampt het sprookje tot een tabloid-kop, en voor dat onderhoud moet je als land maar net de mazzel hebben dat je sprookje, je monarchie, integere mensen treft. Prins Claus was zo’n integer iemand.

Om dat te benadrukken wijs ik op een verhaal van een vriendin van mij. Die vriendin, toevallig de beste regisseur van Nederland, groeide op aan de kak-kant van Den Haag en werd daarom het vriendinnetje van een schoolvriend van Willem Alexander. Zodoende werd zij uitgenodigd voor een feest op het paleis. Ze kocht ervoor een nieuwe jurk, strapless, ze werd bij binnenkomst heel precies geïnstrueerd door een lakei. De koninklijke familie staat bovenaan de trap, je schrijdt omhoog en maakt een buiging. Helaas ging ze bij de laatste tree op de zoom van haar strapless jurk staan, waardoor ze pontificaal voor de koninklijke familie haar borsten ontblootte. De koningin verstijfde, de drie puberprinsen schoten onmiddellijk in de lach. Maar prins Claus? Die lachte niet, die keek niet, die deed zijn ogen dicht. En draaide zich toen, beleefd als hij was, een volledige 180 graden om.