Coassistent Frederiek helpt in een hospitaal aan het front in Oekraïne: 'Ik heb nu met eigen ogen gezien wat voor hel het is'

Hulp is noodzakelijk

"De eerste keer dat ik in Oekraïne was, was in september 2025", vertelt Frederiek Roukens. "Toen ben ik meegegaan met een stichting, Protect Ukraine, om een ambulance met spullen te brengen." Ze zag op dat moment dat er veel hulp nodig was. "Toen heb ik ook met de artsen gesproken, nummers uitgewisseld en toen vertelden ze dat ze alle handen nodig hebben." Roukens bezocht Oekraïne in januari nog een keer met Protect Ukraine en hield contact met de artsen in het ziekenhuis. "En nu had ik drie weken vakantie van mijn coschappen en toen dacht ik: ik denk dat ik nu ga."

"Het is een militair ziekenhuis, dus er komen alleen maar patiënten die van het front komen", legt Roukens uit. "Omdat ik nog geen arts ben, was mijn rol ondersteunend. Zo bracht ik bijvoorbeeld een patiënt van A naar B of hield ik een been vast tijdens een operatie."

Droneoorlog

Waar artsen aan het front vroeger voornamelijk bezig waren met het behandelen van schotwonden, is dat tegenwoordig heel anders. "Het is eigenlijk een droneoorlog", vertelt Roukens. "Ik heb geen enkele schotwond gezien." Wat Roukens wel tegenkwam, was een beeld dat ze zelf vergelijkt met een 'zombie apocalypse': "Je ziet mensen zonder armen of zonder benen. Je ziet gezichten die zijn geëxplodeerd."

Impact

"Ik had ook van tevoren vaak tegen mezelf gezegd: het gaat een hele heftige week worden", vertelt Roukens. "Ik heb weinig geslapen, veel trauma gezien, verschrikkelijke lichamen gezien en veel verdriet gevoeld." Ze merkt dat ze deze ervaringen ook mee naar huis neemt: "De eerste week dat ik terug was, heb ik niet lekker geslapen."

"Het lastigste wat ik vind, is het schuldgevoel dat achterblijft", vertelt Roukens. "Zij zitten nog daar en ik ben hier. En ik ken de mensen nu, het zijn mijn vrienden geworden. Op het moment dat ik daar uit dat ziekenhuis stapte en weer terug naar Kiev ging, voelde het gewoon zo oneerlijk. Ik ga weer en zij kunnen niet weggaan. Zij zitten vast in deze hel en ik heb nu met mijn eigen ogen gezien wat voor hel het is."

Roukens laat weten dat ze veel respect heeft voor de artsen aan het front in Oekraïne. "Ik vind ze ongelooflijk. En wat ik heb gezien, is hoe ze er met elkaar mee omgaan: met humor. Er worden heel veel grapjes gemaakt, er wordt alsnog best wel wat gelachen, maar dat is ook omdat er geen tijd is om te praten over wat ze meemaken en wat ze zien. Want op het moment dat een patiënt overlijdt, komt eigenlijk de volgende alweer binnen."

"Het leed en het verlies waar deze mensen al 4,5 jaar mee moeten dealen, is groot", vertelt Roukens. "Ik heb geen idee hoe die mensen nog zo strijdvaardig doorgaan, maar ze doen het." Ze heeft wel gemerkt dat het voor deze mensen erg lastig is: "Er is niet echt een eindpunt in zicht. Ze zijn kapot. Ze kunnen niet meer."

Hulp bieden aan de inwoners van Oekraïne kan volgens Roukens op verschillende manieren: "Een onderdeel is voor mij zorgen dat mensen er weer over gaan praten. Vergeet ze niet." Ze benadrukt dat we moeten luisteren naar de verhalen van mensen die er zijn geweest: "Luister naar de Oekraïners. Doneer geld aan Protect Ukraine of een andere stichting. Je kan zoveel dingen doen."

Wil je beter ingelicht zijn?

Beluister dan de volledige uitzending van Goed Ingelichte Kring van zaterdag 22 augustus 2026. Hierin bespreekt Patrick Lodiers met parlementair verslaggever bij het ANP Lydia van Rooijen en Hella Hueck, hoofdredacteur van EW, de komende Prinsjesdag. Ook gaat het over Rob Jetten met Alexander Pechtold. En baanspreker Remco ter Haar vertelt over de GP-autocross in Abcoude.