Een gevoel van 'disproportionele rouw' om de doden in Iran: 'De verhalen zijn angstaanjagend'

Over dit gevoel heeft hij het uitgebreid gehad met zijn psycholoog, legt hij uit. "Het komt erop neer dat het voelt alsof er een vrachtwagen op je borst ligt", omschrijft Vahidi. "Een verstikkend gevoel, heel machteloos. Je kunt niks. Het meest respectvolle wat je kan doen is de beelden tot je nemen en het verhaal delen."

Contact

En dat doet hij zoveel als mogelijk. Hoewel Vahidi's gezin in de jaren '90 vluchtte uit Iran, heeft hij nog steeds veel contacten daar. Sinds kort is er weer internet in Iran en kan Vahidi contact krijgen met familie en vrienden. "Ergens ben je blij dat het contact er is. Maar de verhalen die naar boven komen zijn angstaanjagend."

Duizenden doden

Bij de protestgolf in het land zijn duizenden doden gevallen. Hoe veel het er precies zijn, is niet bekend. Deze week werden ruim zesduizend sterfgevallen geverifieerd, zegt mensenrechtenorganisatie HRANA. Maar er zijn schattingen die uitgaan van tienduizenden doden. "Krankzinnig, een niet te bevatten aantal", zegt Vahidi. "Het zijn mensen die opzoek zijn naar basic mensenrechten. Eten, drinken, je kunnen uiten. Als kunstenaar kan ik me niet inbeelden hoe het is. Je staat te dansen op straat, wordt opgepakt en in het ergste geval geëxecuteerd kan worden."

Vahidi schetst het beeld dat hij heeft van het leven onder het Iraanse regime. "Ze leven daar in een wereld waar ze zich niet kunnen uiten naar de macht. De woede die ze voelen kunnen ze niet uiten, want dan worden ze vermoord."

Hoop

Toch probeert Vahidi een vorm van hoop te houden, meestal op een spirituele manier. "Alles gaat op een gegeven moment over, dus ook deze donkere dagen. Ik vind dat het universum altijd opzoek is naar evenwicht. Je voelt aan alle kanten dat dit een houdbare situatie is. Dat regime zal verdwijnen."