Myrthe van Gestel werd op 15-jarige leeftijd verkracht en schreef een boek over de nasleep 'Er werd voor mij bepaald hoe ik mij zou moeten gedragen'

In de nacht van 11 augustus 2010 had Myrthe bij een vriendin afgesproken. Vlak voordat ze thuiskwam stond er een man op het midden op het fietspad "Voordat ik het wist had hij mij vast en werd ik de bosjes ingetrokken. Hier ben ik verkracht." Toen hij klaar was moest ze tot honderd tellen voordat ze weg mocht. "Ik dacht ik neem dit echt mijn graf in. Maar toen ik thuiskwam stortte ik in. Mijn moeder werd wakker en wist meteen wat er gebeurd was."

Later zou de politie arriveren om haar mee te nemen naar het bureau. Hier zou ze ook een DNA-onderzoek krijgen. "De politie is toen kwaad geworden op mijn moeder omdat ik ben gaan douchen. Het zou het onderzoek beïnvloeden." Het is vooral de manier van handelen door de agenten waar Myrthe het lastig mee had. "Tegenwoordig is daar Het Centrum Seksueel Geweld voor die de slachtoffer opvangt om te alles uit te leggen. Dat deel ontbrak dus bij mij."

Sprake van 'second rape'

Een paar weken na haar verkrachting werd de serieverkrachter aangehouden. Gedurende de rechtszaak bleef Myrthe bewust op afstand. "Ik deed alsof het niet gebeurde. Alleen mijn beste vriendin wist wat mij was overkomen." Eenmaal wanneer de rechtszaak het nieuws bereikte begonnen de speculaties. "Op dorpsfeesten vroegen mensen zich af waarom iemand zo laat in een rokje zou fietsen. En toen werd de zaak aan mij gelinkt. Mensen vonden het dan raar als ik naar de kroeg ging. Er werd voor mij bepaald hoe ik mij zou moeten gedragen."

In De enge man in de bosjes is Van Gestel fel op victim blaming. "Het gevoel van schuld en schaamte wordt dan enorm versterkt bij slachtoffers. Ze noemen het ook wel second rape." Als mensen dan toch aan victim blaming blijven doen roept dat veel emoties omhoog bij Myrthe. "Het heeft mij zoveel meer schade toe gericht. Als ik merk dat het bij mensen zo’n sterke overtuiging is dan maakt mij dat zo boos en kwaad want het is gewoon niet zo." Wel begrijpt Van Gestel dat die emotie er is. "Ik bespreek ook in het boek dat zo’n gevoel opkomt juist heel menselijk is. Maar het gewoon niet uitspreken is het beste want niemand is er mee geholpen."

Haar boek heet zo om de ironie achter die enge man in de bosjes te bevestigen maar ook te ontkrachten. "In plaats van dat je wordt meegesleurd met een zak over je hoofd is die persoon zo intimiderend dat je bevriest. Dat is een veel groter probleem dan letterlijk die enge man in de bosjes."