Stoelmassage of yogales lost werkstress niet op: 'Werkgever moet aan de bak'

Een week waarin extra aandacht is voor werkstress klinkt sympathiek, vindt Strietman. Maar het moet volgens haar niet bij die ene week blijven. De afgelopen tien jaar is het aantal mensen dat burn-outklachten of psychische vermoeidheid ervaart gestegen van 13,4 naar 20,7 procent, vertelt ze. "Er is wel degelijk iets aan de hand in onze samenleving."

Met de term welzijnswashing doelt Strietman op bedrijven die zich inzetten voor het welzijn van hun werknemers, maar ondertussen weinig veranderen aan de omstandigheden die stress veroorzaken. Zo organiseren bedrijven workshops mindfulness of bieden ze trainingen aan om beter met werkdruk om te gaan. "Wat we daarmee doen, is de gehele verantwoordelijkheid van de werkdrukproblematiek bij de werknemer neerleggen. Terwijl we aan de werkdruk zelf veel te weinig doen."

Altijd aan staan

Volgens Strietman speelt ook de prestatiemaatschappij een grote rol. Mensen ervaren op allerlei vlakken een hoge druk en leggen de lat voor zichzelf steeds hoger. Daarnaast lopen werk en privé steeds meer door elkaar. Door smartphones en digitalisering komen werkmails en berichten van collega's ook buiten werktijd binnen. "Wij staan als mens opeens altijd aan."

Strietman weet uit eigen ervaring hoe hoog die druk kan oplopen. Ze belandde zelf in een burn-out, die uiteindelijk anderhalf tot twee jaar duurde. Ze omschrijft zichzelf als een pleaser: iemand met een groot verantwoordelijkheidsgevoel, die graag anderen helpt en het werk goed wil doen. Juist die betrokkenheid kan een valkuil zijn. "Ik wilde gewoon heel graag een aai over mijn bol."

Niet alleen een pleister

Inmiddels geeft Strietman zelf trainingen en workshops aan werknemers. Tegelijkertijd ziet ze daarin een paradox: zonder veranderingen binnen een organisatie dreigen die trainingen vooral een pleister op de wond te zijn. "Het moet gecombineerd worden met een organisatie die ook ruimte geeft, zodat mensen meer zeggenschap krijgen over hoe ze hun werk invullen." Daarom moeten werkgevers volgens haar ook iets doen met de signalen die tijdens zulke trainingen naar boven komen. Is er voldoende ruimte om werkdruk bespreekbaar te maken? Voelen werknemers zich gezien en gewaardeerd? En durven ze bij hun leidinggevende aan te geven dat het te veel wordt?

De verantwoordelijkheid ligt volgens Strietman dus niet alleen bij de werknemer, maar juist ook bij de werkgever. Een yogales of stoelmassage kan best helpen, zolang het maar niet de enige aanpak is. "De werkgever moet aan de bak."