Marlies van Leeuwen schreef boek over onopgeloste Brekelsveld-moord in haar eigen familie: 'Opa heeft het nooit verwerkt'

"Ze hebben door de deur van de woning gekeken en zagen in de verlichte hal, in een grote plas bloed, de weduwe Van der Hoff liggen. Vlakbij de moeder lag in de hal ook haar 8-jarige zoontje Marcel. Beide in een grote plas bloed, schedels verbrijzeld."

Met die woorden beschreef de toenmalige rechercheur Jan Blaauw in het televisieprogramma Achter het Nieuws wat de politie aantrof in de woning aan het Brekelsveld in Rotterdam. De vrouw en haar zoon waren met grof geweld om het leven gebracht. De moordenaar is nooit gevonden.

Voor journalist Marlies van Leeuwen is het geen willekeurige oude moordzaak. De vermoorde Babs van der Hoff was de zus van haar opa. Haar opa en oma namen na de moord twee van de drie achtergebleven jongens in huis. De oudste ging naar familie aan vaders kant.

Nooit verwerkt trauma

Van Leeuwen wist als kind wel dat de ouders van de jongens waren overleden, maar kende de details van de moord niet. Dat veranderde toen ze ongeveer veertien jaar oud was. In Langs de Lijn En Omstreken (EO) vertelt ze hoe haar opa, die inmiddels dementerend was, op een dag brak tijdens het eten en begon te huilen.

"Het was een man die heel mooi kon vertellen, goede verhalen had en zichzelf graag hoorde praten. Maar ineens begon hij te huilen. Ik was verbijsterd: wat gebeurt hier?" Haar opa vertelde dat hij de moord nooit had verwerkt. Hij had destijds twee extra kinderen moeten opvangen en was vooral doorgegaan met zijn leven. Maar het verlies van zijn zus bleef hem achtervolgen.

Met bloed besmeurde portefeuille

Ook een andere gebeurtenis maakte indruk op Van Leeuwen. Haar opa kreeg achttien jaar na de moord de portefeuille van zijn zus terug. De politie had die teruggevonden, met nog bloed erop. "Mijn opa zei: Ik snap dat niet, het doet alleen maar pijn, alsof ik daar nog iets mee kan."

Volgens Van Leeuwen werd er in de familie weinig over de moord gesproken. Haar oma had niet alleen haar schoonzus verloren, maar ook haar beste vriendin. Bovendien moest ze plotseling twee kinderen opvangen, zonder de hulp die tegenwoordig voor slachtoffers en nabestaanden beschikbaar is. "Ze kwamen uit de oorlog, toen nog jong. In Rotterdam was het helemaal van: mouwen opstropen, gewoon doorgaan en we hebben het er niet meer over. Ik denk dat ze dat toen weer hebben gedaan."

Boek

Het idee om een boek over de moord te schrijven werd aangewakkerd in 2013. Een journalist van Trouw publiceerde toen, vijftig jaar na de dubbele moord, een uitgebreid verhaal over de zaak. Het wakkerde Van Leeuwens nieuwsgierigheid aan. Ze wilde meer weten over wat er die nacht was gebeurd, maar twijfelde ook of ze de pijn in haar familie opnieuw moest oprakelen. Uiteindelijk besloot ze het verhaal toch te vertellen.

Dat had voor haar twee redenen. Ze wilde niet alleen de moord reconstrueren, maar vooral ook laten zien wie Babs van der Hoff was. "Ik wilde meer kleur geven aan Babs als vrouw, als mens. Niet alleen maar een slachtoffer van een vreselijke moordzaak."

Generaties lang angst

De gevolgen van de moord bleven niet beperkt tot de generatie van haar opa en oma. Ook Van Leeuwens moeder kreeg er aan het einde van haar leven opnieuw mee te maken. Toen haar moeder nog gezond was, konden ze samen redelijk nuchter over de moord praten. Maar toen ze ziek werd en meerdere keren een delier kreeg, kwamen er grote angsten naar boven. Soms was ze zo bang dat ze 112 belde.

Pas toen ze het verhaal aan een nachtverpleegkundige vertelde, werd duidelijk waar haar angst vandaan kwam. Ze was bang voor de man die haar tante en neefje op gruwelijke wijze had vermoord en nooit was opgepakt.

Oplossing

Van Leeuwen dook voor haar boek in het politiedossier en doorzocht oude krantenarchieven. Destijds werd uitgebreid onderzoek gedaan. Rechercheurs kamden de wijk uit, bezochten bewoners huis aan huis en namen duizenden verklaringen af. Ondanks het enorme onderzoek werd de dader nooit gevonden.

Toch is de zaak nooit opgelost. Er werd onder meer een handpalmafdruk gevonden, maar die heeft uiteindelijk weinig opgeleverd. Van Leeuwen hoopt dat nieuw forensisch onderzoek ooit nog iets kan betekenen.