'Angst voor de tandarts? Wij helpen u onder narcose!'

Uit onderzoek blijkt dat ongeveer een kwart van de Nederlanders angst heeft voor de tandarts. Voor 4% van de bevolking, zo’n 700.00 mensen, gaat het zelfs om een echte tandartsfobie. "Die mensen krijg je met geen tien paarden een tandartspraktijk binnen", zegt Broers. Volgens haar is er de afgelopen decennia steeds meer aandacht gekomen voor angstige patiënten binnen de tandartsopleiding. Studenten leren niet alleen hoe ze angst kunnen herkennen, maar ook hoe ze die kunnen voorkomen en behandelen.

'Narcose is een heel zwaar middel voor een kleine ingreep'

Toch kiezen sommige mensen uiteindelijk voor een behandeling onder narcose. Dat gebeurt vooral bij patiënten die jarenlang de tandarts hebben vermeden en daardoor met ernstige gebitsproblemen kampen. Een van hen is Willemien, die na een vervelende ervaring jarenlang niet meer naar de tandarts ging. Toen haar gebit uiteindelijk grondig behandeld moest worden, koos ze voor narcose. "De angst is voor mij groter dan het risico", vertelt ze.

Broers begrijpt die keuze, maar plaatst er wel een kanttekening bij. "Ik noem het wel eens een mug met een kanon doodschieten", zegt ze. "Narcose is een heel zwaar middel voor een relatief kleine ingreep."

Effect op angst

Volgens de onderzoeker schuilt het grootste probleem niet eens in de medische risico’s van narcose zelf. Die zijn vergelijkbaar met narcose in een ziekenhuis, omdat de behandelingen worden uitgevoerd onder toezicht van gespecialiseerde anesthesiologen. Het probleem zit volgens haar vooral in het effect op angst.

"Als iemand onder narcose wordt behandeld, leert die persoon niet dat een tandartsbezoek ook zonder pijn en problemen kan verlopen", legt Broers uit. Daardoor blijven de angstige verwachtingen bestaan. Sterker nog, soms wordt de angst juist versterkt. "Je vermijdt waar je bang voor bent, en daarmee blijft de angst in stand."

Afspraken met de tandarts

Broers vindt het belangrijk dat tandartsen een belangrijke verantwoordelijkheid hebben om patiënten goed voor te lichten over alternatieven. Daarbij spelen communicatie en vertrouwen een grote rol. Zo kan een patiënt bijvoorbeeld afspreken dat diegene een hand opsteekt als er even een pauze ingelast moet worden. Ook zorgvuldig verdoven en behandelingen stap voor stap opbouwen helpen om positieve ervaringen op te doen.

In haar onderzoek stuitte Broers bovendien op patiënten die vanwege hun angst al hun tanden lieten trekken om verdere behandelingen te voorkomen. Een ingrijpende keuze, waarschuwt zij. "Een kunstgebit lijkt dan misschien een interessante oplossing, maar op langere termijn kan de kaak slinken, waardoor een kunstgebit steeds losser gaat zitten. Uiteindelijk zijn dan vaak opnieuw tandheelkundige behandelingen nodig."