Deze dominee preekte over verlies van een kind, de volgende dag verongelukte zijn dochter

Hij had al een onrustige week achter de rug. Dominee Wijnand Zondag, predikant in de zeer behoudende Gereformeerde Gemeenten, was geraakt door een interview met oud-staatssecretaris Paul Blokhuis, die na een plotselinge ziekte zijn dochter verloor. "Ik had zo met die man te doen en ik kon er niet van slapen: je zal je dochter maar verliezen, zeg."

Die zondag (15 april 2018) leidde hij verschillende kerkdiensten. Eén van zijn preken ging over het zijn van een goede soldaat van Jezus Christus: Toen ik dat deed, dacht ik: dit gaat over mij. Volgens mij moet ik een veel zwaardere last gaan dragen."

Wil je meer over dit verhaal lezen? Dat kan op het platform DIT (EO). 

'Je kind verliezen: ik zou het niet kunnen'

In de avond preekte hij met een zwaarmoedig gevoel voor zijn kerkelijke gemeente over de Heidelbergse Catechismus. Dit is een oud leerboek over het christelijk geloof. Centraal in zijn overdenking stond de tekst: "Uw wil geschiede", waarbij het gaat om gehoorzaming aan Gods wil. 

Zou u het kunnen? Dat was de vraag die hij stelde aan de gemeente. "Ik zei: ik kan het niet. De zin 'Uw wil geschiede' terwijl je naast je overleden dochter staat. Gemeente, ik zou het niet kunnen als God me dat niet leert, dan kan ik het echt niet'." Die avond ging hij teneergeslagen naar huis.  

De volgende dag sloeg het noodlot toe. Om 13:00 uur kwam zijn dochter Rhodé onverwachts om het leven door een aanrijding met een bus. "Toen de agenten aan de deur vroegen of ik de 'vader van' was, wist ik gelijk: het is voorbij. Dat voel je. Ze bleven stilstaan en rustig. Ik dacht: het is te laat."

'Ik was God wel even kwijt'

Is de dominee nooit boos geweest op God? "Ik heb wel geschreeuwd. Niet zozeer: waarom? Job raakte al zijn kinderen kwijt en nergens in de Bijbel lees ik dat God je daarvoor spaart. Je wordt er niet voor beschermd, misschien krijg je zelfs een extra last te dragen."

Dat maakte hij nu persoonlijk mee. "Ik was God wel even kwijt. Twee dagen, misschien wel twee en een halve dag, was ik God helemaal kwijt. Ik riep: 'Waar bent U?' Hij was echt weg en verborg Zijn aangezicht voor me. Ik bleef maar roepen." 

Maar het bleef stil. Het bleef stil. "Ik zei: Als U het einde van de week niet antwoordt, dan hang ik de harp aan de wilgen en stop ik ermee. Ik moest een antwoord hebben.Maar Hij antwoordde me op hele wonderlijke wijze."