Twee jaar geleden overleed de man van Frederieke Hegger (39) plotseling: 'Alsof je opnieuw moet leren lopen'

Het begon bij Mike, de man van Frederieke, met buikpijn. Artsen konden niets vinden. Daarna kreeg hij andere klachten: hoofdpijn, uitvallen, moeite met slikken. "Voor een leek totaal onnavolgbaar", blikt Frederieke terug, "we snapten er helemaal niks van. Omdat de hoofdpijn zo erg werd, kwamen we bij een neuroloog terecht. De avond ervoor heb ik ‘neurologische klachten’ gegoogled en toen staarde ik naar mijn scherm: de hik, moeite met slikken, hoofdpijn, de hele reeks stond er. De neuroloog zei direct: er zit iets bij je hersenstam, ik maak me heel erg zorgen."

Een scan gaf de uitslag: een hersentumor. Hij zou nog maar drie maanden leven. Een bizarre tijd, vertelt ze: "Toen ging er ook wel een knop om." Ze besloten te trouwen. "Hij heeft me ten huwelijk gevraagd. We hadden het er al over gehad, dus het was niet heel onverwacht, maar ik was toch heel blij. Vlak daarna moest ik erg huilen en toen ging hij me moed inspreken. En hij had het ook over dankbaarheid voor wat we samen hebben gehad", vertelt ze.

Verdriet kwam pas later

Verdriet toelaten lukte nog niet, vertelt Hegger. "In die tijd voelde ik me wel een stewardess in een vliegtuig waarvan ik wist dat hij zou neerstorten. Ik keek of het met iedereen goed ging. Met Mike zelf, heeft hij iets nodig? Hoe gaat het met Rozemarijn (hun dochter van 2, red.), welk boekje moeten we lezen? Verdriet is eigenlijk pas gekomen nadat hij was overleden."

Om met haar rouw om te gaan, is Hegger gaan lezen. Dat begon met poëziebundels over rouw en eindigde in grote denkers als Cicero, Augustinus en C.S. Lewis. Wat ze daarvan leerde, is te lezen op de Substack van De Ongelooflijke Podcast.

C.S. Lewis verloor op relatief jonge leeftijd zijn vrouw. "Hij vergeleek dat met een beenamputatie", vertelt Hegger. "Het is niet als het verwijderen van je blinde darm. Dan ben je geopereerd, je hebt even pijn en dan ga je verder met je leven. Bij een been is dat anders. Hij schrijft: 'er zal nauwelijks een moment zijn dat hij het vergeet. Een bad nemen, aankleden, gaan zitten en opstaan, zelfs in bed liggen zal anders zijn. Zijn hele manier van leven zou anders worden. Ik ben momenteel aan het leren met krukken te lopen, misschien krijg ik straks een houten been, maar ik zal nooit een tweevoeter zijn'", citeert Hegger. "Ik dacht: dit is het. Je moet opnieuw leren lopen."

'Voor veel mensen ongemakkelijk'

Hegger merkte dat veel mensen ongemak ervaren, als ze haar bijvoorbeeld tegenkwamen in de supermarkt. "Mensen weten gewoon niet zo goed hoe ze met zulk zwaar verdriet om moeten gaan. Ik ben de gesprekken maar gaan leiden, want anders wordt het dubbel ongemakkelijk…"

Haar tip: blijf komen. "Mensen komen naar de uitvaart of sturen een kaart, maar voor de achterblijver begint het dan pas. Het grote rouwen begon voor mij pas na de uitvaart. Dan is het heel fijn als er mensen zijn die blijven komen. Collega's van Mike die eten voor de deur zetten, bijvoorbeeld. Ik had zelf collega's die elke maand een appje stuurden. Praktische hulp is ook fijn: de opa’s en oma’s hebben ontzettend veel gedaan, zodat ik kon rouwen."

Als je iemand tegenkomt op straat, kun je het best vragen ‘hoe gaat het vandaag?’ “De vraag 'hoe is het?' is heel lastig om te beantwoorden. Er is zoveel tegelijk: je kunt op een dag vreselijk veel verdriet hebben, maar ook denken: fijn dat de zon schijnt. Sowieso heb je zoveel verdriet dat je dat niet kunt samenvatten in een minuutje. Als je vraagt ‘hoe is het vandaag?’ dan is het wat kleiner.”