Diana Matroos kreeg een nier van haar partner

"We zijn heel privé met elkaar. De mensen om ons heen weten alles en mensen daarbuiten eigenlijk niks", vertelt René Louter. Toch besloot het stel hun traject te documenteren. Journalist en presentator Diana Matroos is al sinds haar vijfde nierpatiënt. Lange tijd had ze nauwelijks klachten, maar dat veranderde toen artsen aangaven dat ze binnen één tot drie jaar een donor nodig zou hebben. Al snel werd duidelijk waarom: haar gezondheid ging snel achteruit. Uiteindelijk doneerde haar partner René een nier. 

Klachten

"De afgelopen jaren stond ik elke ochtend op met een zware kater", vertelt ze. "Alleen ik had geen alcohol gedronken." Daarnaast had ze last van ernstige krampen, die zo pijnlijk waren dat ze ervan moest huilen. Ook was ze voortdurend moe en viel ze steevast rond acht uur 's avonds op de bank in slaap. Hoewel ze altijd is blijven werken, kon ze daarnaast weinig ondernemen. "René heeft niet alleen zijn nier aan mij gedoneerd, maar hij heeft ook heel goed voor mij gezorgd", vertelt ze. "We hebben met elkaar afgesproken dat ik zou blijven werken. Dat betekent dat René alles verder op zich nam thuis." 

Ze probeerde zoveel mogelijk uit het leven te halen, maar dat werd steeds moeilijker. "De laatste maanden kon ze nauwelijks nog de trap op zonder te pauzeren. Ze kon weinig fietsen en lopen, we gingen veel met de auto omdat het gewoon niet meer kon", vertelt René. Voor Diana werd het ook duidelijk dat ze echt een donor nodig had. Maar dat is niet eenvoudig. "De reflex bij heel veel mensen is: 'Waar sta je op de wachtlijst?' Maar die wachtlijst is voor overleden donoren en die gaan dus veel langer mee", legt Diana uit. 

Donor

De beste oplossing is dus het vinden van een levende donor. In principe heeft iedereen twee nieren en bij goede gezondheid kan je prima leven met één nier. Toch is een niertransplantatie een ingrijpende operatie en bovendien moet je zelf op zoek naar een donor. "Ik kon het gewoon niet. Ik vond het zo'n grote vraag", vertelt Diana. Het vragen om iemands nier vond ze mentaal zwaarder dan de ziekte of de transplantatie zelf. "Mensen zijn heel moedig die dat wel doen. Ik had die kracht gewoon niet", zegt ze daarover. 

Haar partner René bood zich al snel aan als donor. "Maar toen kregen we het bericht dat we geen bloedgroep match hebben. Dus René werd op de reservebank gezet", legt Diana uit. Donatie tussen verschillende bloedgroepen is mogelijk, maar complexer. Daatom wordt eerst gekeken over een betere match beschikbaar is. Toen de situatie voor Diana urgenter werd, is toch gekozen voor de nier van haar partner. 

Situatie nu

Met de documentaire wil Diana aandacht vragen voor mensen met nierproblemen. De gebruikelijke behandeling bij nierpatiënten is dialyse of een transplantatie. Maar dialyse is volgens haar nauwelijks een oplossing te noemen. "Het is echt alleen maar overleven", vertelt ze. "Het is vergelijkbaar met om de dag een marathon lopen en dat dat herhaalt zich elke keer weer. Dus je voelt je dan 's ochtends net een beetje goed en dan ga je weer slechter voelen en dan ga je de volgende dag weer naar het ziekenhuis." Artsen sturen er dan ook op aan om, als het kan, voordat dialyse noodzakelijk wordt een transplantatie uit te voeren.

Inmiddels ligt het traject achter hen. René voelde zich vlak na de transplantatie soms wat vermoeider, maar inmiddels gaat het goed met hem. En ook Diana maakt het goed.  "Ik voel me als herboren", zegt ze. Haar nier functioneert weer zoals 35 jaar geleden. "We zijn heel dankbaar dat we dit samen hebben kunnen doen en dat ik ben gered", zegt Diana. 

De documentaire 'Leven Geven – A Love Story' is te zien via platform HOPE.