NOS-correspondent Nasrah Habiballah over haar jaren in het Midden-Oosten: 'Vroeger was er hoop, en die is nu weg'

Rust bewaren in onrustige tijden

Tijdens haar jaren als correspondent groeide Habiballah uit tot een vertrouwd gezicht voor veel kijkers. Regelmatig ontving ze brieven en berichten van mensen die haar verslaggeving waardeerden. Vooral haar rustige manier van vertellen viel op. "De rust vonden ze prettig", vertelt Habiballah. Juist in een conflictgebied vond ze het belangrijk om het nieuws begrijpelijk en helder uit te leggen. "Het nieuws zelf is al heftig genoeg."

Dat was niet altijd eenvoudig. Sinds de aanval van Hamas op 7 oktober 2023 veranderde haar correspondentschap ingrijpend. Naast het achtuurjournaal maakte ze bijdragen voor radio, online, het Jeugdjournaal, NOS Stories en het Journaal in Makkelijke Taal. "Dat vraagt veel van je als correspondent."

Een thuis achterlaten

Vorige maand keerde Habiballah terug naar Nederland. Hoewel ze blij was om familie en vrienden weer te zien, voelde de terugkeer dubbel. "Je laat ook een thuis achter", zegt ze. Vooral de oude stad van Jeruzalem, waar ze de laatste jaren woonde, mist ze nog dagelijks. De straatjes, de winkeliers en de mensen uit de buurt maakten deel uit van haar dagelijkse leven. Voorlopig kiest ze bewust voor rust. Werkplannen zijn er nog niet. "Voorlopig even helemaal niks." Eerst wil ze tijd nemen om de afgelopen jaren een plek te geven en er te zijn voor haar dochter van bijna twee jaar oud.

Schuilkelders en twijfels

Het conflict kwam tijdens haar correspondentschap dichtbij. Regelmatig moest ze met haar gezin schuilen voor raketaanvallen. Vooral tijdens de recente escalaties met Iran zat ze meerdere keren met haar dochter in een schuilkelder. "Er zijn echt wel momenten dat je denkt: wat doen we hier?" vertelt ze. Tegelijkertijd zag ze hoe snel het dagelijkse leven zich telkens weer herpakte. Winkels gingen open, mensen deden boodschappen en kinderen gingen naar school. "Dat doet ook iets met je." Ook haar werk bracht spanning met zich mee. Tijdens reportages werd ze soms achtervolgd door militairen of weggestuurd door autoriteiten. "Het is heel stressvol. Het is gewoon helemaal niet fijn werken."

Droombaan werd oorlogsverslaggeving

Voor Habiballah voelde de functie aanvankelijk als een droombaan. Ze studeerde conflictstudies aan de Universiteit van Haifa in Israël en heeft bovendien een persoonlijke band met de regio. Haar vader is Palestijns en een deel van haar familie woont er nog altijd. Toen ze begon, hoopte ze verhalen te maken die verder gingen dan het conflict alleen. "Ik wilde ook een ander soort verhalen maken", zegt ze. "Palestijnen niet alleen laten zien als slachtoffer, maar ook als mensen met dromen, ambities en talent." Maar de realiteit haalde die ambitie al snel in.

Weinig hoop op verbetering

Na jaren van oorlog en toenemende polarisatie kijkt Habiballah somber naar de toekomst van het gebied. Waar vroeger nog perspectief leek te bestaan op verbetering, ziet ze dat optimisme nauwelijks meer terug. "Vroeger was er toch wel enige hoop dat het beter zou gaan. En die hoop is nu weg", zegt ze. "Mensen zijn heel somber over de toekomst." Lichtpuntjes ziet ze nog wel. Bijvoorbeeld wanneer Palestijnen en Israëliërs samen slachtoffers herdenken en elkaars verdriet erkennen. Maar die momenten zijn volgens haar schaars geworden. "Er zijn altijd lichtpuntjes", zegt Habiballah. "Maar ze zijn zo klein."