Nieuwe film van regisseur Shahrbanoo Sadat 'verbreed onze kijk op Afghanistan'

De film is "de eerste romantische komedie van Afghanistan" en gaat over een vrouwelijke journalist in Kabul, gespeeld door Sadat zelf. Noor: "Over de vorm van een romcom zegt Sadat: 'Die politieke werkelijkheid, die laat ik voor wat het is. Dat er patriarchale systemen zijn, waren en zullen blijven, laat ik ook voor wat het is. Maar ik wil wél de vrouwen in beeld brengen op een manier die recht doet aan hun werkelijkheid, hun realiteit. Dat ze mensen zijn van vlees en bloed, dat ze mogen lachen, dat ze verliefd mogen worden, dat ze gecompliceerd mogen zijn, dat ze humor mogen hebben.' Wat ik heel sterk aan het verhaal vindt, is dat ze eigenlijk hiermee zegt; ik wil voorbij die lens van oorlog, terrorisme, armoede, Taliban en Osama bin Laden kijken en zullen we Afghanen humaniseren. Afghanen zijn altijd slachtoffer en dat wilde zij veranderen."

Patriarchaat

De film laat zien hoe het patriarchale systeem eigenlijk voor de komst van de Taliban al heel dominant aanwezig was in de samenleving. Maar de film draait niet om al dat leed, dat speelt zich af tegen de achtergrond. "Mensen denken heel vaak in het westen dat met de komst van de Taliban Afghanistan patriarchaal is geworden en dat vrouwen minder rechten hebben gekregen. Maar feitelijk zegt de maker dat de situatie al daarvoor droevig was. Vrouwen hadden al met vrouwonvriendelijke dingen te maken, omdat vrouwen minder kansen kregen en van vrouwen werden veel meer traditionele rollen verwacht. Maar je kon er wel omheen manoeuvreren, want vrouwen konen wel hun eigen geld verdienen, ze konden naar het onderwijs en dat alles is nu weg." Dit is de context waarin het verhaal van Nura zich afspeelt, een gescheiden moeder, wat al eigenlijk niet kon, die als cameravrouw geen kansen krijgt bij de televisiezender waar ze voor werkt. Tot ze een iets oudere journalist ontmoet, waarmee ze gaat samenwerken. 

Wél goede mannen

De titel verwijst naar de ontdekking dat er wél goede mannen bestaan. Noor: "Alleen het ligt niet aan de mannen of vrouwen, maar aan het systeem. Het systeem dat ze dwingt en op een verkeerde manier beloont. Zij doorbreekt dat." De film toont het vrouwelijk perspectief, er zit een kus in tussen een man en vrouw, wat erg uniek is, én er zit een dildo in. Het leverde de film veel aandacht op bij de vertoning op het filmfestival in Berlijn. De film is deels autobiografisch. Noor: "Sadat is een heel veerkrachtig mens en heeft veel mooie verhalen te vertellen."

Afghaanse cultuur

De film is in Duitsland opgenomen, het kan niet in Afghanistan vanwege het heersende Talibanregime. Voor het gebouw van het mediabedrijf waarvoor het hoofdpersonage werkt, is een oud DDR-radiogebouw gebruikt. Toch is de film doordrenkt van Afghaanse cultuur. Noor kreeg er veel van mee, ze komt ook uit een Afghaans gezin: "Als je de taal spreekt, krijg je veel meer mee dan als je de ondertiteling leest." De humor en non-verbale communicatie in de film voegen een extra dimensie toe: "Dat mis je misschien als je er niet bekend mee bent."