Yolanda Entius werd onterfd maar wilde ondanks alles toch 'dochter' blijven

Entius vertelt: "Wij hadden een jeugd die allesbehalve warm of gezellig is, mijn vader was een klassieke huistiran en mijn moeder een klassieke bange vrouw. Er is geen echt geweld, wel een klein beetje, maar er is wel constant de dreiging van geweld." Hoewel haar vader bepalend was voor de sfeer in huis, mist Entius ook liefde van haar moeder: "Ik kan mij niet herinneren omarmd te zijn." 

Papa komt eraan

Haar moeder leidde in het gezin een dubbelleven. Yolanda en haar zussen mochten van hun moeder thuis dingen doen die niet mochten wanneer hun vader thuis was. "Mijn vader moest eens in de vijf weken - als ik het mij goed herinner - op zaterdag werken en wij wisten dan precies: papa moet werken zaterdag. Dan waren we helemaal blij en opgetogen, en konden we een tent bouwen op het balkon of iets dergelijks. We hoefden de auto maar in de straat te horen aankomen, dan zeiden we: papa komt eraan. Snel alles opruimen en dan zo snel mogelijk naar boven."

In 1995 breken Entius' ouders met alle drie hun dochters. De dochters zijn misbruikt door hun buurjongen. Zodra de ouders dat weten krijgen de dochters zelf de schuld van het misbruik. Entius vertelt over haar vader "We hadden het er vast en zeker zelf naar gemaakt." De dochters weigeren excuses te maken en tot die tijd willen de ouders geen contact. 

Verpleeghuis

Nadat hun vader was overleden, kwam er langzaam weer contact tussen de zussen en hun moeder. Zo wordt Entius eerste contactpersoon van het verpleeghuis waar haar moeder op sterven ligt. Daar probeert ze haar rol als dochter toch weer invulling te geven. "Ik wilde wel een dochter blijven, dan wel worden. Het was niet een besluit geen dochter te zijn. Het was een constatering dat ik de liefde voor mijn moeder niet voelde na alles wat er was gebeurd." 

Als haar moeder sterft ontvangt Entius een brief van de notaris dat zij door haar moeder is onterfd. Afsluitend vertelt Entius "Het denken houdt niet op, en het voelen ook niet. En dat is maar goed ook. Bij mijn moeder is het denken wel opgehouden. Dat is de dood, de dood is koud en hard zoals zij was. Ik wil leven, daar komt het op neer."