De onbegrijpelijke hobbyjacht op hazen

Vorig jaar kreeg ik van mijn redacteur een boek cadeau over een haas. De titel luidde: Raising Hare. "Dit is echt wat voor jou", zei hij. En het was ook echt iets voor mij, al dacht ik bij het lezen van de eerste bladzijden wel: wie neemt er nu een jong haasje uit het bos mee naar huis. Nooit doen. Laten liggen, raak het niet aan. Maar gaandeweg begreep ik wel dat het op een onveilige plek terecht was gekomen, midden op een besneeuwde weg waar ook auto’s reden en waar mensen wandelden met hun honden. 

De schrijfster, die toen nog helemaal geen schrijfster was maar politiek adviseur, besloot het haasje toch op te pakken toen het er uren later nog altijd zat. Ze schreef een boek over de onmogelijke taak die ze op zich had genomen het haasje groot te brengen. Inmiddels is het ook in Nederland verschenen onder de titel Een haas in huis, en het staat al weken in de bestseller toptien. Een van de hoofdstukken gaat over de onbegrijpelijke jacht op hazen en dat brengt me bij mijn eigen huis.

Afgelopen zomer fietste ik langs twee jagers die bezig waren met het schieten van grauwe ganzen midden in de broedperiode. Ik was onderweg voor mijn telrondje voor Sovon vogelonderonderzoek. Ik trof de jagers tussen telpunt 5 en 6. Ik zei: "Heren, goedemorgen. Het is broedseizoen. Ze hebben eieren of pullen." De jagers sleepten de geschoten ouderganzen in vuilniszakken achter zich aan, alsof het afval betrof. Ze haalden hun schouders op en rolden even met hun ogen. Ze kennen me namelijk. Ze weten hoe ik heet, waar ik woon en op welke dag ik jarig ben.

Ik zei: "Jullie hebben de afgelopen winter zoveel hazen geschoten dat ik er nu, tijdens mijn telrondje nog maar nul heb gezien." Ze zeiden dat ik loog. Wat vreemd is, want over mijn tellingen zal ik niet liegen. Ze zeiden dat ik maar eens bij ze in de auto moest stappen, want met de warmtecamera zou ik zien hoeveel hazen zich in het veld verscholen hielden.

Ik schreef na die ontmoeting een brief naar de instanties die met de jacht te maken hebben, OD, FBE WBE, KNJV, naar alle afkortingen die je maar kunt verzinnen, waarin ik de jagers smeekte te stoppen met de hazenjacht. Ik kreeg geen antwoord.

Afgelopen december stonden ze, ondanks mijn brieven, weer voor mijn deur te schieten vanwege hun kerstmaaltijd. Ik vroeg hen of het zolangzamerhand niet genoeg was. Dat ze het jaar daarvoor de enige twee hazen in het weiland voor mijn raam hadden doodgeschoten. Een van hen lachte hard en zei: "O ja, dat was op je verjaardag." De rest lachte niet mee. Ze waren jonger dan die boomerjager en hadden tijdens hun jachtopleiding waarschijnlijk een soort van manieren geleerd. Een soort van, want dieren doodschieten getuigt sowieso niet van goede manieren.

Mijn hoop is nu gevestigd op de nieuwe minister van LVVN. Dat ook hij zich zal laten veroveren door het ontroerende verhaal van Chloe Dalton. Dat de haas, met al zijn kwetsbaarheid, zijn mystiek, zijn gratie en zijn onschuld per direct van de lijst van vrij bejaagbare soorten wordt gehaald. Hazen doen niemand kwaad, geven geen overlast, vormen geen plaag en staan bovendien op de rode lijst van kwetsbare soorten.

Bij mijn jaarlijkse Sovonrondje voor de wintertelling - naast vogels tel je op die twintig punten ook de hazen mee - noteerde ik alleen bij telpunt elf twee hazen. Ze crossten zigzag achter elkaar aan over de velden. Ik bleef lang kijken naar dit breekbare, sierlijke en steeds zeldzamer wordende tafereel. Als het aan de jagers ligt zal ik er in de toekomst alleen nog maar door een warmtecamera naar kunnen kijken, omdat ze voor het blote oog verdwenen zijn. Ik weet nu al welk cadeau ik voor mijn volgende verjaardag vraag: een verbod op de hazenjacht en een jager met een goed boek in zijn handen in plaats van een geweer. 

Ik wens iedereen een behouden zondag!