Dafne Schippers over haar biografie, extreme topsport en de mens achter de sprintkampioen

Wereldkampioen en plotselinge bekendheid

De doorbraak kwam in 2015, toen Schippers in Beijing wereldkampioen werd op de 200 meter. Nederland kreeg er in één klap een atletiekster bij. Dat was ook thuis merkbaar. Bij haar ouders in Utrecht stonden ineens camera’s en mensen voor de deur. “Wij zijn best wel nuchter thuis ook. We doen maar een beetje normaal en doen wel gek genoeg.”

Zelf had ze niet verwacht dat het succes zo’n impact zou hebben. “Er gebeurde heel veel om me heen. En inderdaad, bij mijn ouders stonden op een gegeven moment camera’s en we stonden er voor de deur en we dachten: wat gebeurt ons?”

Hoe ver een topsporter kan gaan

Schippers beschrijft in haar boek hoe ver ze zichzelf tijdens wedstrijden kon pushen. Na races gaf ze soms over en het gebeurde ook dat ze flauwviel. “Ze zeggen ook vaak: wat je kracht is, is ook je valkuil. Dus ik kon zo diep gaan en daardoor zette ik die prestaties neer. Maar daardoor ging mijn lichaam wel totaal in een soort error.”

Op dat moment dacht ze daar nauwelijks over na. Het doel was simpel: de beste zijn. “Je wil het allerbeste zijn en je gaat zo ver het zuur in, zoals wij dat noemen.” Achteraf kijkt ze er met enige verbazing op terug. “Af en toe denk je wel eens: je bent ook gewoon best wel gestoord eigenlijk. En ik zeg ook altijd: bij topsporters zitten er ook een paar draadjes wel los.”

Die drang om te bewegen zit volgens haar diep in haar karakter. Schippers noemt zichzelf iemand die altijd actief moet zijn. Ook een recente ADHD-diagnose helpt haar om dat beter te begrijpen. “Zeker die onrust denk ik. Dat zit natuurlijk in je lichaam. Dat zit in je lijf, maar ook gewoon de drang om te bewegen. Want dat geeft mij dus heel veel rust. En zeker in mijn hoofd geeft dat heel veel rust.”

Coaches en een systeem dat niet paste

In haar biografie schrijft Schippers ook kritisch over delen van haar begeleiding. Vooral de periode met de Amerikaanse coach Rana Reider verliep moeizaam. Volgens haar zit er een groot verschil tussen de manier waarop in Europa en in de Verenigde Staten met atleten wordt gewerkt. “In Europa kijken we heel erg naar de mens, de atleet. In Amerika werkt het veel meer dat je een mal hebt, daar moet je iemand in stoppen.”

Voor haar werkte dat systeem niet goed. Ze beschrijft onder meer hoe ze te maken kreeg met overtraining en extreme voedingsschema’s. Zo kreeg ze periodes waarin ze ’s ochtends alleen koffie met een flinke klomp boter dronk. “Ik heb diëten gehad van 3500 kilocalorieën tot aan 1500. 1500 is natuurlijk veel te laag voor sporten.” Toch benadrukt ze dat ze haar coach niet alleen verwijten maakt. “Uiteindelijk geloof ik gewoon heel erg in mensen dat ze met de goede bedoeling dit doen. Alleen het heeft voor mij niet gewerkt.”

Leren terugkijken

Het schrijven van de biografie hielp haar om terug te kijken op die periode. Volgens Schippers is ze inmiddels veranderd. Waar ze tijdens haar carrière vooral hard en gefocust was, is er nu meer ruimte voor rust en reflectie. “Je ziet vaak bij gestopte sporters veel meer zachtheid en ontspanning. En dat is bij mij sowieso ook gebeurd.”

Wat ze in de toekomst precies wil doen, weet ze nog niet. Wel weet ze dat ze haar ervaringen wil inzetten om anderen te helpen. “Ik gun eigenlijk ook niemand om zo diep ooit te zitten.”