Zijn vrouwen Loosdrecht terecht bang voor asielzoekers? 'Het gaat om 70 mannen met trauma'

De afgelopen weken waren veel demonstraties in Loosdrecht tegen een noodopvanglocatie, waaronder een speciale vrouwenmars afgelopen zaterdag. Volgende week worden de eerste asielzoekers verwacht, later dan gepland. Volgens het oorspronkelijke plan zouden 110 asielzoekers opgevangen worden. Inmiddels is dat aantal bijgesteld naar 70.

Hier is zoveel angst en boosheid, daar moet ik naartoe. Dat dacht Steffi de Pous, die al tien jaar vluchtelingenwerk doet op het Griekse eiland Lesbos met haar stichting Because we carry. Op sociale media deed ze een oproep waarbij ze aangaf graag in gesprek te willen met de mensen uit Loosdrecht: "Ik wil graag luisteren en misschien kan ik wat helpen met mijn ervaring. Ik wil graag begrijpen waar die angst zit."

Dochtertje op school

Shelley (die liever haar achternaam niet noemt) is één van de organisatoren van de vrouwenmars. Ze is geen onbekende voor De Pous: in het verleden deed ze ook vluchtelingenwerk op Lesbos voor dezelfde stichting. "Met de mars willen we een signaal afgeven. We willen ons gevoel van onveiligheid uiten en dat daar gehoor aan moet worden gegeven. We willen een duidelijk veiligheidsplan en concrete inspraak van inwoners. Er is nul communicatie geweest met inwoners."

Zelf woont ze in de omgeving van de beoogde opvanglocatie en haar dochtertje zit daar op school. Waar zit haar angst? "Ik kan niet voor iedereen spreken, maar mijn angst zit erin dat mijn dochtertje daar gewoon loopt. Ik vind het geen fijn idee dat daar zeventig mannen zitten zonder dagbesteding en goede veiligheidsmaatregelen."

Juist haar eigen ervaringen op Lesbos maken dat ze nu huiverig is. "Ik heb daar zelf genoeg incidenten meegemaakt, ondanks dat er daar wel een duidelijk veiligheidsplan was. Zo mocht ik niet alleen door het kamp lopen en ben ik bekogeld met stenen door jongeren. Moet je nagaan wat er nu gebeurt met een veiligheidsplan dat totaal niet concreet is. Het gaat wel om mensen met een trauma."

Gevoel van onveiligheid

Steffi de Pous herkent zelf het gevoel van onveiligheid niet. "Ik heb tien jaar op het Leidseplein in de horeca gewerkt en heb me daar vaker onveilig gevoeld dan het grootste vluchtelingenkamp van Europa. Ik kan me wel goed voorstellen dat je bang bent voor mensen die er anders uitzien of een ander geloof hebben en dat dat spannend is."

"Dat is niet waar het om gaat", reageert Shelley. "De echte vluchtelingen help ik met liefde. Dit gaat niet om geloof, cultuur of je huidskleur. Dit gaat om het gebrek aan communicatie en het treffen van veiligheidsmaatregelen. Om ons als dorp zijnde veilig genoeg te voelen met 70 mannen die genoeg hebben meegemaakt."

Last minute een brief

Ook raadslid Frederique Durlacher van de gemeente Hilversum hekelt de communicatie van de gemeente Wijdemeren, waaronder Loosdrecht toebehoort. De gemeentes gaan vanaf 1 januari 2027 samen. "Het dorp wordt ontzettend onderschat en de samenhang is groot", zegt Durlacher, die ook meeliep in de mars.

Ze heeft geen goed woord over voor het proces. "Er is pas last minute een brief verstuurd en velen hebben die niet ontvangen. Ook vertelt de burgemeester dat hij het besluit op persoonlijke titel heeft genomen. In principe sluit je dan meteen je raad en college uit. Ik denk dat als ze mensen veel eerder hadden meegenomen in het plan, dat het draagvlak veel groter was geweest."

Ze wijst erop dat verhalen die rondgaan in de media ook voor veel onrust zorgen en dat de gemeente dit had kunnen voorkomen. "Er is nul informatie en we weten geen achtergrond. Er wordt van alles gezegd en gespeculeerd op sociale media. Iedereen hoort: er komen 110 uitgeprocedeerde mannen die het uitschot zijn van Ter Apel. Ik vind dat het de taak van een burgemeester is om die bezorgdheid te nemen en met mensen in gesprek te gaan."