Hoe werkt het brein van een stotteraar?

Stotteraars vind je overal ter wereld: in alle landen, talen en culturen komt de spraakbeperking voor. Stotteren treft vooral kinderen, maar een significant deel — ongeveer driekwart — groeit eroverheen. Hoe kan het dat het ene kind wel stottert en het andere niet? En waarom stopt de een na verloop van tijd met stotteren, terwijl de ander er zijn leven lang last van houdt? Onze jonge doctor Simone Koenraads onderzocht het. Naast verbanden tussen stotteren en leerproblematiek, taalachterstanden en genetische kenmerken, ontdekte ze met MRI-scans verschillen in breinactiviteit. Sommige delen van het brein laten verlaagde hersenactiviteit zien, en ook het vermogen van de hersenen om zich aan te passen blijkt in sommige gevallen afgezwakt. Toch blijft de kip-of-ei-vraag beantwoorden lastig: welke factoren zijn oorzaak en welke gevolg? Wel heeft haar proefschrift een andere revolutie in de stotterkunde bewerkstelligd; Koenraads besloot om zelf stotterende kinderen te interviewen en ontdekte dat stotteraars hun stoornis regelmatig negatiever ervaren dan ouders en logopedisten.