Is één mensenleven genoeg om de last van generaties durend trauma te helen?

Wat werkt er door in jou van wat je moeder, oma of overgrootoma hebben meegemaakt? En wat als je antwoord zoekt op precies die vraag, maar daar nooit over te praten valt? 

Maddy Stolk beschreef in haar nieuwe boek Waar wij altijd geweest zijn welke levens de generaties vrouwen voor haar hebben gekend. En die levens waren vaak allesbehalve licht. Van het verworden tot een baarmachine tot vernedering in een jappenkamp en gedwongen assimileren in een koud en kil Nederland.

Wat neemt Maddy mee uit het verhaal van haar voormoeders? En wat kan ze, na al dit zoeken, misschien afleggen en daarmee niet meer doorgeven aan een volgende generatie?