appjecalendarcheckchevron-downchevron-leftchevron-rightchevron-upclosedownloaddragfacebookfast-backwardfast-forwardgoogle-plusiconinstagramlinkedinlistlisten-livelogo-nporadio1logo-tour-de-france mailmicrophonepauseperson-man-2person-woman-4phonepinterestplayplaylistplyr-nextplyr-prevquestionquotesearchsharesorter--up-and-down star--open-and-filled star-openstarthumbdownthumbuptwitterwatch-livewhatsappyoutubeplyr-captions-off plyr-captions-on plyr-enter-fullscreen plyr-exit-fullscreen plyr-fast-forward plyr-muted plyr-pause plyr-play plyr-restart plyr-rewind plyr-volume
Afbeelding

Het Marathoninterview

Het Marathoninterview. Verhalen die dichterbij komen dan de waan van de dag ons meestal toelaat.

Podcast afleveringen

VPRO Marathoninterview - Max Kohnstamm: uur 3

vrijdag 23 juli 2004, 13:13 uur

Chris Kijne in gesprek met de negentigjarige Max Kohnstamm, een van de grondleggers van de Europese Unie.
Kohnstamm stierftoen hij 96 was, maar zijn woorden uit het jaar 2004 zijn er nog, wijsheid om te downloaden!
---------------------------------------------------

Waarom Max Kohnstamm?

Max Kohnstamm is de gast van Chris Kijne in VPRO’s marathoninterview. Voor een gesprek over een negentigjarig leven dat begint aan de rand van de Amsterdamse jodenbuurt. Via Amerika in de jaren dertig, een onvrijwillig verblijf in Duitse handen in Amersfoort en St. Michielsgestel in de oorlog en het persoonlijke secretariaat van koningin Wilhelmina vindt Kohnstamm uiteindelijk zijn bestemming bij de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal, de voorloper van de Europese Unie.
Kohnstamm bevindt zich in het gezelschap van onder meer de Amerikaanse Presidenten Truman, Kennedy en Carter, Vaclav Havel, Mikhail Gorbachov, de Dalai Lama en VN-secretaris-generaal Kofi Annan. Tegelijk met de laatste werd hij dit voorjaar namelijk, evenals de genoemde groten der geschiedenis, gelauwerd door het Roosevelt-instituut. Op 8 mei ontving hij de Freedom from Fear-Award, uit handen van zijn petekind Prins Constantijn, voor zijn levenslange werk ten behoeve van de Europese eenwording. Een kroon op het leven van de dit jaar negentig geworden Max Kohnstamm.

Kohnstamm vertelt over de wereldvisie van zijn grote voorbeeld Jean Monnet, de Franse visionair die de samenwerkingsconstructie bedacht waarin de voormalige Europese vijanden een gezamenlijk economisch belang in kolen staal kregen, de voorloper van de Europese Unie.
Hij vertelt over zijn jeugd in Amsterdam, in een geassimileerd joods gezin en de reis naar Amerika, tijdens Roosevelts New Deal.
Terug in Nederland kwam al snel de bezetting. Begin 42 werd hij gearresteerd en zat hij vast in kamp Amersfoort. Waar hij zag dat eigenlijk niemand bestand is tegen de ontmenselijking en de vernedering. Dat waar het recht ophoudt, de hel begint.
Maar waar hij vooral begreep dat het de omstandigheden zijn die de mens maken. Dat je met mensen alles kunt doen wat je wilt. En dat het er dus om gaat de omstandigheden te creëren die het goede in de mens naar boven halen. Van die ervaring naar zijn werk in Europa loopt een rechte lijn.

Het gaat over zijn vrouw, die hij begin 41 tijdens het schaatsen had leren kennen, maar hij wilde haar niet in een te ongewis avontuur storten door zijn joods zijn. Maar na Amersfoort durfde hij haar toch te vragen.
Meteen na de oorlog kwam er een andere vrouw in zijn leven: koningin Wilhelmina. Kohnstamm werd haar particulier secretaris, zijn eerste baan. Hij spreekt met ontroering over haar.
Daarna bouwde hij namens Nederland de betrekkingen met Duitsland weer op, in het kader van de Marshall-hulp, ondanks de haatgevoelens. Vanuit dat werk kwam hij in contact met het plan Schumann: de briljante gedachte van Jean Monnet om de Europese naties gezamenlijk verantwoordelijk te maken voor de productie van kolen en staal. De kiem van de Europese gemeenschap.

Kohnstamm gaat verder in op de huidige problemen van Europa. De stap die nu gezet moet worden is het creëren op wereldschaal van een belangengemeenschap naar analogie van de ‘samengevoegde soevereiniteit’zoals die in Europa bestaat.
De oude politiek van machtsevenwicht leidt immers onherroepelijk en altijd tot oorlog, zoals in het verleden gebleken is. Onvermijdelijk wil de ene partij toch altijd net iets sterker zijn dan de andere en dat zal altijd het evenwicht verstoren

Op iedere vraag naar concrete oplossingen, bijvoorbeeld in het allesbepalende conflict tussen Israël en de Palestijnen, heeft Kohstamm eigenlijk maar één antwoord: ‘Of het allemaal zal lukken, weet ik ook niet. Wel weet ik, dat het streven naar een rechtstatelijk verband van staten als dat van de Europese Unie, maar dan op wereldschaal, de enige weg is. Het alternatief is oorlog. Moet de wereld werkelijk een derde wereldoorlog meemaken om te leren van de geschiedenis?’

VPRO Marathoninterview - Ian Buruma: uur 2

vrijdag 16 juli 2004, 12:17 uur

Zijn boek over de moord op Theo van Gogh: Dood van een gezonde roker, baarde opzien in 2006. Vanuit zijn woonplaats New York, plaatste hij pittige kanttekeningen bij het lage land aan de Noordzee. In 2004 al werd hij als commentator 3 uren aan het woord gelaten door Djoeke Veeninga.

-------------------------------------------

Waarom Ian Buruma?

Ian Buruma (1951) is een Britse schrijver van Nederlandse origine die tegenwoordig in New York woont. Een kosmopoliet die zich even makkelijk in Tokio, Hongkong, Londen, Berlijn, Oxford of Washington vestigt, zoals hij eerder op zijn levensreis deed. Tijdens die lange reis over de wereld ontwikkelde hij zich van reisjournalist tot essayist en schrijver van internationale allure.
Het resultaat van al die ijver: een forse stapel boeken, die samen een indrukwekkende moderne geschiedenisles opleveren. Zijn boeken gaan over de geschiedenis en de cultuur van Japan en andere Aziatische landen, over het verschil waarmee in Duitsland en Japan met het oorlogsverleden omgegaan wordt, over de liefde voor Engeland, over Chinese rebellen en over hoe het westen eruit ziet in de ogen van zijn vijanden. Occidentalism, the West in the eyes of its enemies, heet dat laatste boek dat zich keert tegen de theorie dat er sinds de aanslagen op de Twin Towers een botsing van beschavingen dan wel religies aan de gang zou zijn.

Zijn Friese achternaam Buruma kreeg hij van zijn Nederlandse vader en zijn voornaam Ian van zijn Engelse moeder. Buruma werd in 1951 in Den Haag geboren, en tot en met zijn studie sinologie aan de universiteit van Leiden woonde hij in Nederland: daarna vertrok hij naar Japan en de rest van de wereld.

Ian Buruma kreeg onlangs een eredoctoraat aan de Rijksuniversiteit Groningen aan de faculteit Godgeleerdheid en Godsdienstwetenschap vanwege zijn 'autoriteit op het gevoelige gebied van crossculturele verhoudingen'. Hij is als hoogleraar Mensenrechten, Democratie en Nieuwe Media verbonden aan de Bard universiteit in New York.

Buruma is schrijver over en reiziger door andere culturen, zoals de Japanse en de Duitse cultuur. Buruma’s boek ‘Het loon van de schuld’ uit 1994 maakt vergelijkingen tussen de manier waarop Duitsland en Japan hun oorlogsverleden hebben verwerkt. Buruma rekent af met het simpele cliché dat er een opmerkelijk verschil zou bestaan tussen onze christelijke schuldcultuur en de Japanse schaamtecultuur, wat tot gevolg zou hebben dat de Duitsers diepgaander en conscentieuzer met dat verleden zouden zijn omgegaan dan de Japanners.

Clichés - Buruma vecht er zijn hele oeuvere al tegen. Het cliché bijvoorbeeld dat wij toch in essentie beter zijn dan de Duitsers. De finale van ’74 steekt bij hem ook nog een beetje, en we hadden zeker een leuker en vrijgevochtener elftal. En misschien zijn Nederlandse schrijvers in Duitsland ook wel zo populair omdat veel Duitsers ons ook zien als een soort vrijgevochten soortgenoten. Maar dan toch vooral soortgenoten. Als Burmuma door Duitsland reist, ziet hij toch vooral dat de Duitsers nu eenmaal veel meer op ons lijken dan op Italianen.

Het marathon-interview gaat ook in op de cultuur van Buruma zelf, met name op die van zijn Engelse moeder, uit een geassimileerd joods milieu, en over de anglofielen in Den Haag met wie hij via haar in contact kwam. Cricket, korte broeken en de clubdas - het uniform van de haute bourgeoisie. Aan de fantasieën van mensen, aan het beeld waaraan ze zich spiegelen, aan het beeld waaraan ook steden zich spiegelen, daaraan ken je de mens en de cultuur pas ten diepste, zo leek de boodschap van dat deel van het gesprek.

---

Werken van Ian Buruma

Buigzame emoties: Japanse ervaringen (1981)
Behind the mask / De spiegel van de zonnegodin (1984)
God's dust, a modern Asian journey / Gods gruis: een reis door het moderne Azië (1989)
Playing the game / De regels van het spel (1991)
The wages of guilt: memories of war in Germany and Japan / Het loon van de schuld: herinneringen aan de oorlog in Duitsland en Japan (1994)
The missionary and the libertine: love and war in East and West (1996) / Oosterse arcadiën
Voltaire's coconuts, or Anglomania in Europe (1999) / Anglomanie (Atlas, 2000)
Bad elements: Chinese rebels from Los Angeles to Beijing (2001)
Inventing Japan / De uitvinding van Japan (de Bezige Bij, 2003)
Occidentalism The West in the eyes of its enemies (2004)

VPRO Marathoninterview - Ian Buruma: uur 3

vrijdag 16 juli 2004, 12:17 uur

Zijn boek over de moord op Theo van Gogh: Dood van een gezonde roker, baarde opzien in 2006. Vanuit zijn woonplaats New York, plaatste hij pittige kanttekeningen bij het lage land aan de Noordzee. In 2004 al werd hij als commentator 3 uren aan het woord gelaten door Djoeke Veeninga.

-------------------------------------------

Waarom Ian Buruma?

Ian Buruma (1951) is een Britse schrijver van Nederlandse origine die tegenwoordig in New York woont. Een kosmopoliet die zich even makkelijk in Tokio, Hongkong, Londen, Berlijn, Oxford of Washington vestigt, zoals hij eerder op zijn levensreis deed. Tijdens die lange reis over de wereld ontwikkelde hij zich van reisjournalist tot essayist en schrijver van internationale allure.
Het resultaat van al die ijver: een forse stapel boeken, die samen een indrukwekkende moderne geschiedenisles opleveren. Zijn boeken gaan over de geschiedenis en de cultuur van Japan en andere Aziatische landen, over het verschil waarmee in Duitsland en Japan met het oorlogsverleden omgegaan wordt, over de liefde voor Engeland, over Chinese rebellen en over hoe het westen eruit ziet in de ogen van zijn vijanden. Occidentalism, the West in the eyes of its enemies, heet dat laatste boek dat zich keert tegen de theorie dat er sinds de aanslagen op de Twin Towers een botsing van beschavingen dan wel religies aan de gang zou zijn.

Zijn Friese achternaam Buruma kreeg hij van zijn Nederlandse vader en zijn voornaam Ian van zijn Engelse moeder. Buruma werd in 1951 in Den Haag geboren, en tot en met zijn studie sinologie aan de universiteit van Leiden woonde hij in Nederland: daarna vertrok hij naar Japan en de rest van de wereld.

Ian Buruma kreeg onlangs een eredoctoraat aan de Rijksuniversiteit Groningen aan de faculteit Godgeleerdheid en Godsdienstwetenschap vanwege zijn 'autoriteit op het gevoelige gebied van crossculturele verhoudingen'. Hij is als hoogleraar Mensenrechten, Democratie en Nieuwe Media verbonden aan de Bard universiteit in New York.

Buruma is schrijver over en reiziger door andere culturen, zoals de Japanse en de Duitse cultuur. Buruma’s boek ‘Het loon van de schuld’ uit 1994 maakt vergelijkingen tussen de manier waarop Duitsland en Japan hun oorlogsverleden hebben verwerkt. Buruma rekent af met het simpele cliché dat er een opmerkelijk verschil zou bestaan tussen onze christelijke schuldcultuur en de Japanse schaamtecultuur, wat tot gevolg zou hebben dat de Duitsers diepgaander en conscentieuzer met dat verleden zouden zijn omgegaan dan de Japanners.

Clichés - Buruma vecht er zijn hele oeuvere al tegen. Het cliché bijvoorbeeld dat wij toch in essentie beter zijn dan de Duitsers. De finale van ’74 steekt bij hem ook nog een beetje, en we hadden zeker een leuker en vrijgevochtener elftal. En misschien zijn Nederlandse schrijvers in Duitsland ook wel zo populair omdat veel Duitsers ons ook zien als een soort vrijgevochten soortgenoten. Maar dan toch vooral soortgenoten. Als Burmuma door Duitsland reist, ziet hij toch vooral dat de Duitsers nu eenmaal veel meer op ons lijken dan op Italianen.

Het marathon-interview gaat ook in op de cultuur van Buruma zelf, met name op die van zijn Engelse moeder, uit een geassimileerd joods milieu, en over de anglofielen in Den Haag met wie hij via haar in contact kwam. Cricket, korte broeken en de clubdas - het uniform van de haute bourgeoisie. Aan de fantasieën van mensen, aan het beeld waaraan ze zich spiegelen, aan het beeld waaraan ook steden zich spiegelen, daaraan ken je de mens en de cultuur pas ten diepste, zo leek de boodschap van dat deel van het gesprek.

---

Werken van Ian Buruma

Buigzame emoties: Japanse ervaringen (1981)
Behind the mask / De spiegel van de zonnegodin (1984)
God's dust, a modern Asian journey / Gods gruis: een reis door het moderne Azië (1989)
Playing the game / De regels van het spel (1991)
The wages of guilt: memories of war in Germany and Japan / Het loon van de schuld: herinneringen aan de oorlog in Duitsland en Japan (1994)
The missionary and the libertine: love and war in East and West (1996) / Oosterse arcadiën
Voltaire's coconuts, or Anglomania in Europe (1999) / Anglomanie (Atlas, 2000)
Bad elements: Chinese rebels from Los Angeles to Beijing (2001)
Inventing Japan / De uitvinding van Japan (de Bezige Bij, 2003)
Occidentalism The West in the eyes of its enemies (2004)

VPRO Marathoninterview - Ian Buruma: uur 1

vrijdag 16 juli 2004, 12:07 uur

Zijn boek over de moord op Theo van Gogh: Dood van een gezonde roker, baarde opzien in 2006. Vanuit zijn woonplaats New York, plaatste hij pittige kanttekeningen bij het lage land aan de Noordzee. In 2004 al werd hij als commentator 3 uren aan het woord gelaten door Djoeke Veeninga.

-------------------------------------------

Waarom Ian Buruma?

Ian Buruma (1951) is een Britse schrijver van Nederlandse origine die tegenwoordig in New York woont. Een kosmopoliet die zich even makkelijk in Tokio, Hongkong, Londen, Berlijn, Oxford of Washington vestigt, zoals hij eerder op zijn levensreis deed. Tijdens die lange reis over de wereld ontwikkelde hij zich van reisjournalist tot essayist en schrijver van internationale allure.
Het resultaat van al die ijver: een forse stapel boeken, die samen een indrukwekkende moderne geschiedenisles opleveren. Zijn boeken gaan over de geschiedenis en de cultuur van Japan en andere Aziatische landen, over het verschil waarmee in Duitsland en Japan met het oorlogsverleden omgegaan wordt, over de liefde voor Engeland, over Chinese rebellen en over hoe het westen eruit ziet in de ogen van zijn vijanden. Occidentalism, the West in the eyes of its enemies, heet dat laatste boek dat zich keert tegen de theorie dat er sinds de aanslagen op de Twin Towers een botsing van beschavingen dan wel religies aan de gang zou zijn.

Zijn Friese achternaam Buruma kreeg hij van zijn Nederlandse vader en zijn voornaam Ian van zijn Engelse moeder. Buruma werd in 1951 in Den Haag geboren, en tot en met zijn studie sinologie aan de universiteit van Leiden woonde hij in Nederland: daarna vertrok hij naar Japan en de rest van de wereld.

Ian Buruma kreeg onlangs een eredoctoraat aan de Rijksuniversiteit Groningen aan de faculteit Godgeleerdheid en Godsdienstwetenschap vanwege zijn 'autoriteit op het gevoelige gebied van crossculturele verhoudingen'. Hij is als hoogleraar Mensenrechten, Democratie en Nieuwe Media verbonden aan de Bard universiteit in New York.

Buruma is schrijver over en reiziger door andere culturen, zoals de Japanse en de Duitse cultuur. Buruma’s boek ‘Het loon van de schuld’ uit 1994 maakt vergelijkingen tussen de manier waarop Duitsland en Japan hun oorlogsverleden hebben verwerkt. Buruma rekent af met het simpele cliché dat er een opmerkelijk verschil zou bestaan tussen onze christelijke schuldcultuur en de Japanse schaamtecultuur, wat tot gevolg zou hebben dat de Duitsers diepgaander en conscentieuzer met dat verleden zouden zijn omgegaan dan de Japanners.

Clichés - Buruma vecht er zijn hele oeuvere al tegen. Het cliché bijvoorbeeld dat wij toch in essentie beter zijn dan de Duitsers. De finale van ’74 steekt bij hem ook nog een beetje, en we hadden zeker een leuker en vrijgevochtener elftal. En misschien zijn Nederlandse schrijvers in Duitsland ook wel zo populair omdat veel Duitsers ons ook zien als een soort vrijgevochten soortgenoten. Maar dan toch vooral soortgenoten. Als Burmuma door Duitsland reist, ziet hij toch vooral dat de Duitsers nu eenmaal veel meer op ons lijken dan op Italianen.

Het marathon-interview gaat ook in op de cultuur van Buruma zelf, met name op die van zijn Engelse moeder, uit een geassimileerd joods milieu, en over de anglofielen in Den Haag met wie hij via haar in contact kwam. Cricket, korte broeken en de clubdas - het uniform van de haute bourgeoisie. Aan de fantasieën van mensen, aan het beeld waaraan ze zich spiegelen, aan het beeld waaraan ook steden zich spiegelen, daaraan ken je de mens en de cultuur pas ten diepste, zo leek de boodschap van dat deel van het gesprek.

---

Werken van Ian Buruma

Buigzame emoties: Japanse ervaringen (1981)
Behind the mask / De spiegel van de zonnegodin (1984)
God's dust, a modern Asian journey / Gods gruis: een reis door het moderne Azië (1989)
Playing the game / De regels van het spel (1991)
The wages of guilt: memories of war in Germany and Japan / Het loon van de schuld: herinneringen aan de oorlog in Duitsland en Japan (1994)
The missionary and the libertine: love and war in East and West (1996) / Oosterse arcadiën
Voltaire's coconuts, or Anglomania in Europe (1999) / Anglomanie (Atlas, 2000)
Bad elements: Chinese rebels from Los Angeles to Beijing (2001)
Inventing Japan / De uitvinding van Japan (de Bezige Bij, 2003)
Occidentalism The West in the eyes of its enemies (2004)

VPRO Marathoninterview - Hans Dijkstal: uur 2

vrijdag 9 juli 2004, 13:43 uur

Hij was een van de grondleggers van het paarse kabinet en werd daarin Vice-premier, namens de VVD. Later vervreemde hij van de liberalen omdat ze steeds minder tolerant werden. A.J. Heerma van Voss onderzocht de Dijkstal balans tussen links en rechts op 9 juli 2004.
------------------------------

Waarom Hans Dijkstal

Oud-minister van Binnenlandse Zaken en voormalig VVD-fractieleider Henri Frans Dijkstal kwam na een loopbaan als zelfstandig adviseur en het wethouderschap van Wassenaar in 1982 voor de VVD in de Tweede Kamer.
Na een aantal onopvallende jaren werd hij in 1990 vice-fractievoorzitter van de VVD. Hij was een van de grondleggers van het paarse kabinet en werd daarin Vice-premier. Na de verkiezingen van 1998 werd hij politiek leider van zijn partij, maar verliet na de verkiezingen van 2002 de politiek.
Dijkstal kwam onlangs in het nieuws toen hij het integratiebeleid van de VVD hevig bekritiseerde. De Nederlandse politiek zaait haat en criminaliseert allochtonen volgens Dijkstal. Hij vergeleek het plan van minister Verdonk (Vreemdelingenzaken en Integratie) om vignetten in te voeren die de mate van integratie van allochtonen aangeven met de jodenster.
Naast al dit politieke geweld staat Hans Dijkstal ook bekend om zijn liefde voor jazz en cultuur.
Hans Dijkstal overleed op 9 mei 2010 na een langdurig ziekbed aan de gevolgen van kanker; hij werd 67 jaar.

VPRO Marathoninterview - Hans Dijkstal: uur 1

vrijdag 9 juli 2004, 13:41 uur

Hij was een van de grondleggers van het paarse kabinet en werd daarin Vice-premier, namens de VVD. Later vervreemde hij van de liberalen omdat ze steeds minder tolerant werden. A.J. Heerma van Voss onderzocht de Dijkstal balans tussen links en rechts op 9 juli 2004.
------------------------------

Waarom Hans Dijkstal

Oud-minister van Binnenlandse Zaken en voormalig VVD-fractieleider Henri Frans Dijkstal kwam na een loopbaan als zelfstandig adviseur en het wethouderschap van Wassenaar in 1982 voor de VVD in de Tweede Kamer.
Na een aantal onopvallende jaren werd hij in 1990 vice-fractievoorzitter van de VVD. Hij was een van de grondleggers van het paarse kabinet en werd daarin Vice-premier. Na de verkiezingen van 1998 werd hij politiek leider van zijn partij, maar verliet na de verkiezingen van 2002 de politiek.
Dijkstal kwam onlangs in het nieuws toen hij het integratiebeleid van de VVD hevig bekritiseerde. De Nederlandse politiek zaait haat en criminaliseert allochtonen volgens Dijkstal. Hij vergeleek het plan van minister Verdonk (Vreemdelingenzaken en Integratie) om vignetten in te voeren die de mate van integratie van allochtonen aangeven met de jodenster.
Naast al dit politieke geweld staat Hans Dijkstal ook bekend om zijn liefde voor jazz en cultuur.
Hans Dijkstal overleed op 9 mei 2010 na een langdurig ziekbed aan de gevolgen van kanker; hij werd 67 jaar.

VPRO Marathoninterview - Hans Dijkstal: uur 3

vrijdag 9 juli 2004, 13:41 uur

Hij was een van de grondleggers van het paarse kabinet en werd daarin Vice-premier, namens de VVD. Later vervreemde hij van de liberalen omdat ze steeds minder tolerant werden. A.J. Heerma van Voss onderzocht de Dijkstal balans tussen links en rechts op 9 juli 2004.
------------------------------

Waarom Hans Dijkstal

Oud-minister van Binnenlandse Zaken en voormalig VVD-fractieleider Henri Frans Dijkstal kwam na een loopbaan als zelfstandig adviseur en het wethouderschap van Wassenaar in 1982 voor de VVD in de Tweede Kamer.
Na een aantal onopvallende jaren werd hij in 1990 vice-fractievoorzitter van de VVD. Hij was een van de grondleggers van het paarse kabinet en werd daarin Vice-premier. Na de verkiezingen van 1998 werd hij politiek leider van zijn partij, maar verliet na de verkiezingen van 2002 de politiek.
Dijkstal kwam onlangs in het nieuws toen hij het integratiebeleid van de VVD hevig bekritiseerde. De Nederlandse politiek zaait haat en criminaliseert allochtonen volgens Dijkstal. Hij vergeleek het plan van minister Verdonk (Vreemdelingenzaken en Integratie) om vignetten in te voeren die de mate van integratie van allochtonen aangeven met de jodenster.
Naast al dit politieke geweld staat Hans Dijkstal ook bekend om zijn liefde voor jazz en cultuur.
Hans Dijkstal overleed op 9 mei 2010 na een langdurig ziekbed aan de gevolgen van kanker; hij werd 67 jaar.

‘Als je een paar boeken hebt geschreven, krijg je opeens je eigen kleine bedrijfje. Daarmee kun je het behoorlijk druk hebben.’ In 2004 gaf Nelleke Noordervliet rekening en verantwoording van haar literaire onderneming aan Aukje Holtrop. En nog altijd is haar zaak, hoewel pensioengerechtigd, alive and kicking!
Nelleke Noordervliet debuteerde in 1987 met de roman 'Tine, of de dalen waar het leven woont'. Een 'vie romancée' over Tine van Wijnbergen, de eerste vrouw van Eduard Douwes Dekker. Een vrouw die in de schaduw had geleefd van de grote Multatuli en het volgens haar verdiende om van grijzigheid en stof te worden ontdaan.
-------------------------------------------

Waarom Nelleke Noordervliet?
Een brede historische belangstelling, een grote interesse in morele vraagstukken en levensvragen, een pen die lekker dik kan schrijven, bedreven als gastdocent en spreker in het openbaar, een krachtig bestuurslid van actiegroep en belangenorganisatie.
Kan er nog iets bij in dit volle leven? Is er iets dat Nelleke Noordervliet niet heeft gedaan?

Jazeker. Een marathoninterview bij de VPRO. Nelleke Noordervliet, schrijfster onder andere, drie uur lang in gesprek met Aukje Holtrop.

Na haar debuut volgde meer: vanaf 1991 verschenen de roman Millimort, Het oog van de engel en in 1993 De naam van de vader. Tegen die tijd kon ze over zichzelf zeggen: 'Als je een paar boeken hebt geschreven, krijg je opeens je eigen kleine bedrijfje. Je gaat lezingen geven, voorleesbeurten, je wordt gevraagd voor een praatje hier, een radioprogrammaatje daar .... literaire bladen bedelen om een bijdrage. Daarmee kun je het behoorlijk druk hebben.'
Dat verhinderde niet dat ze nog meer ging schrijven: nieuwe romans, Uit het paradijs in 1997 en Pelican Bay in 2002. Ze breidde haar gebied uit met poëzie in Een vlaag van troost in 2001, met jarenlang een wekelijkse actuele column in de Volkskrant en met artikelen, essays en voorwoorden over geschiedenis in de ruimste zin van het woord: van het einde van de Tachtigjarige Oorlog in 1648 in Munster tot en met de historische collectie in het Rijksmuseum.

‘Als je een paar boeken hebt geschreven, krijg je opeens je eigen kleine bedrijfje. Daarmee kun je het behoorlijk druk hebben.’ In 2004 gaf Nelleke Noordervliet rekening en verantwoording van haar literaire onderneming aan Aukje Holtrop. En nog altijd is haar zaak, hoewel pensioengerechtigd, alive and kicking!
Nelleke Noordervliet debuteerde in 1987 met de roman 'Tine, of de dalen waar het leven woont'. Een 'vie romancée' over Tine van Wijnbergen, de eerste vrouw van Eduard Douwes Dekker. Een vrouw die in de schaduw had geleefd van de grote Multatuli en het volgens haar verdiende om van grijzigheid en stof te worden ontdaan.
-------------------------------------------

Waarom Nelleke Noordervliet?
Een brede historische belangstelling, een grote interesse in morele vraagstukken en levensvragen, een pen die lekker dik kan schrijven, bedreven als gastdocent en spreker in het openbaar, een krachtig bestuurslid van actiegroep en belangenorganisatie.
Kan er nog iets bij in dit volle leven? Is er iets dat Nelleke Noordervliet niet heeft gedaan?

Jazeker. Een marathoninterview bij de VPRO. Nelleke Noordervliet, schrijfster onder andere, drie uur lang in gesprek met Aukje Holtrop.

Na haar debuut volgde meer: vanaf 1991 verschenen de roman Millimort, Het oog van de engel en in 1993 De naam van de vader. Tegen die tijd kon ze over zichzelf zeggen: 'Als je een paar boeken hebt geschreven, krijg je opeens je eigen kleine bedrijfje. Je gaat lezingen geven, voorleesbeurten, je wordt gevraagd voor een praatje hier, een radioprogrammaatje daar .... literaire bladen bedelen om een bijdrage. Daarmee kun je het behoorlijk druk hebben.'
Dat verhinderde niet dat ze nog meer ging schrijven: nieuwe romans, Uit het paradijs in 1997 en Pelican Bay in 2002. Ze breidde haar gebied uit met poëzie in Een vlaag van troost in 2001, met jarenlang een wekelijkse actuele column in de Volkskrant en met artikelen, essays en voorwoorden over geschiedenis in de ruimste zin van het woord: van het einde van de Tachtigjarige Oorlog in 1648 in Munster tot en met de historische collectie in het Rijksmuseum.

‘Als je een paar boeken hebt geschreven, krijg je opeens je eigen kleine bedrijfje. Daarmee kun je het behoorlijk druk hebben.’ In 2004 gaf Nelleke Noordervliet rekening en verantwoording van haar literaire onderneming aan Aukje Holtrop. En nog altijd is haar zaak, hoewel pensioengerechtigd, alive and kicking!
Nelleke Noordervliet debuteerde in 1987 met de roman 'Tine, of de dalen waar het leven woont'. Een 'vie romancée' over Tine van Wijnbergen, de eerste vrouw van Eduard Douwes Dekker. Een vrouw die in de schaduw had geleefd van de grote Multatuli en het volgens haar verdiende om van grijzigheid en stof te worden ontdaan.
-------------------------------------------

Waarom Nelleke Noordervliet?
Een brede historische belangstelling, een grote interesse in morele vraagstukken en levensvragen, een pen die lekker dik kan schrijven, bedreven als gastdocent en spreker in het openbaar, een krachtig bestuurslid van actiegroep en belangenorganisatie.
Kan er nog iets bij in dit volle leven? Is er iets dat Nelleke Noordervliet niet heeft gedaan?

Jazeker. Een marathoninterview bij de VPRO. Nelleke Noordervliet, schrijfster onder andere, drie uur lang in gesprek met Aukje Holtrop.

Na haar debuut volgde meer: vanaf 1991 verschenen de roman Millimort, Het oog van de engel en in 1993 De naam van de vader. Tegen die tijd kon ze over zichzelf zeggen: 'Als je een paar boeken hebt geschreven, krijg je opeens je eigen kleine bedrijfje. Je gaat lezingen geven, voorleesbeurten, je wordt gevraagd voor een praatje hier, een radioprogrammaatje daar .... literaire bladen bedelen om een bijdrage. Daarmee kun je het behoorlijk druk hebben.'
Dat verhinderde niet dat ze nog meer ging schrijven: nieuwe romans, Uit het paradijs in 1997 en Pelican Bay in 2002. Ze breidde haar gebied uit met poëzie in Een vlaag van troost in 2001, met jarenlang een wekelijkse actuele column in de Volkskrant en met artikelen, essays en voorwoorden over geschiedenis in de ruimste zin van het woord: van het einde van de Tachtigjarige Oorlog in 1648 in Munster tot en met de historische collectie in het Rijksmuseum.

VPRO Marathoninterview - van Kooten en de Bie: uur 2

vrijdag 2 januari 2004, 13:01 uur

Al op de middelbare school richtte Wim de Bie met Kees van Kooten een cabaretgroep op, een samenwerking die ook tot lang na de middelbare school bleef bestaan.
Op de middelbare school richtte Wim de Bie met Kees van Kooten een cabaretgroep op, een samenwerking die ook tot lang na de middelbare school bleef bestaan. Sinds 1963 werkten Van Kooten & De Bie samen aan het VARA-radioprogramma De Uitlaat. Vanaf 1965 werd het duo populair, mede door hun televisiedebuut als het Haagse biljartersduo. Van 1968 tot 1972 waren ze te zien in het satirische programma Hadimassa.
In 1972 maakten Van Kooten en De Bie de overstap naar VPRO en richtten ze het Simplistisch Verbond op, om wekelijks de actualiteiten op de hak te nemen. Hiervoor werden zij in 1974 en 1977 bekroond met de Nipkow-schijf en in 1985 met de Ere-Nipkowschijf.
Van 1973 tot 1986 maakten Van Kooten en De Bie elk jaar de Bescheurkalender. Na vele Bescheurkalenders verscheen in 1987 Het Groot Bescheurboek, een verzameling van het beste werk uit veertien jaar Bescheurkalender.
Wim de Bie en Kees van Kooten waren wekelijks op televisie te zien in programma's als 'Het Simplistisch Verbond', 'Keek op de week' en 'De Deksel van de Desk'.
Na samen meer dan vierhonderd verschillende typetjes te hebben gespeeld, besloot Kees van Kooten in 1998 met alle televisie-optredens te stoppen. Wim de Bie bleef echter wel op televisie met programma’s als 'De Bunker' en 'Nachtcrème'.
Daarna maakt Wim de Bie geen televisieprogramma's meer, maar heeft hij bij VPRO zijn eigen website waar hij dagelijks zijn commentaar geeft op het nieuws.

VPRO Marathoninterview - van Kooten en de Bie: uur 1

vrijdag 2 januari 2004, 13:01 uur

Al op de middelbare school richtte Wim de Bie met Kees van Kooten een cabaretgroep op, een samenwerking die ook tot lang na de middelbare school bleef bestaan.
Op de middelbare school richtte Wim de Bie met Kees van Kooten een cabaretgroep op, een samenwerking die ook tot lang na de middelbare school bleef bestaan. Sinds 1963 werkten Van Kooten & De Bie samen aan het VARA-radioprogramma De Uitlaat. Vanaf 1965 werd het duo populair, mede door hun televisiedebuut als het Haagse biljartersduo. Van 1968 tot 1972 waren ze te zien in het satirische programma Hadimassa.
In 1972 maakten Van Kooten en De Bie de overstap naar VPRO en richtten ze het Simplistisch Verbond op, om wekelijks de actualiteiten op de hak te nemen. Hiervoor werden zij in 1974 en 1977 bekroond met de Nipkow-schijf en in 1985 met de Ere-Nipkowschijf.
Van 1973 tot 1986 maakten Van Kooten en De Bie elk jaar de Bescheurkalender. Na vele Bescheurkalenders verscheen in 1987 Het Groot Bescheurboek, een verzameling van het beste werk uit veertien jaar Bescheurkalender.
Wim de Bie en Kees van Kooten waren wekelijks op televisie te zien in programma's als 'Het Simplistisch Verbond', 'Keek op de week' en 'De Deksel van de Desk'.
Na samen meer dan vierhonderd verschillende typetjes te hebben gespeeld, besloot Kees van Kooten in 1998 met alle televisie-optredens te stoppen. Wim de Bie bleef echter wel op televisie met programma’s als 'De Bunker' en 'Nachtcrème'.
Daarna maakt Wim de Bie geen televisieprogramma's meer, maar heeft hij bij VPRO zijn eigen website waar hij dagelijks zijn commentaar geeft op het nieuws.

VPRO Marathoninterview - van Kooten en de Bie: uur 3

vrijdag 2 januari 2004, 13:00 uur

Al op de middelbare school richtte Wim de Bie met Kees van Kooten een cabaretgroep op, een samenwerking die ook tot lang na de middelbare school bleef bestaan.
Op de middelbare school richtte Wim de Bie met Kees van Kooten een cabaretgroep op, een samenwerking die ook tot lang na de middelbare school bleef bestaan. Sinds 1963 werkten Van Kooten & De Bie samen aan het VARA-radioprogramma De Uitlaat. Vanaf 1965 werd het duo populair, mede door hun televisiedebuut als het Haagse biljartersduo. Van 1968 tot 1972 waren ze te zien in het satirische programma Hadimassa.
In 1972 maakten Van Kooten en De Bie de overstap naar VPRO en richtten ze het Simplistisch Verbond op, om wekelijks de actualiteiten op de hak te nemen. Hiervoor werden zij in 1974 en 1977 bekroond met de Nipkow-schijf en in 1985 met de Ere-Nipkowschijf.
Van 1973 tot 1986 maakten Van Kooten en De Bie elk jaar de Bescheurkalender. Na vele Bescheurkalenders verscheen in 1987 Het Groot Bescheurboek, een verzameling van het beste werk uit veertien jaar Bescheurkalender.
Wim de Bie en Kees van Kooten waren wekelijks op televisie te zien in programma's als 'Het Simplistisch Verbond', 'Keek op de week' en 'De Deksel van de Desk'.
Na samen meer dan vierhonderd verschillende typetjes te hebben gespeeld, besloot Kees van Kooten in 1998 met alle televisie-optredens te stoppen. Wim de Bie bleef echter wel op televisie met programma’s als 'De Bunker' en 'Nachtcrème'.
Daarna maakt Wim de Bie geen televisieprogramma's meer, maar heeft hij bij VPRO zijn eigen website waar hij dagelijks zijn commentaar geeft op het nieuws.

VPRO Marathoninterview - Ayaan Hirsi Ali: uur 3

vrijdag 26 december 2003, 12:29 uur

Drs. A. Hirsi Ali (1969) is lid van de Tweede-Kamerfractie van de VVD. Zij was eerder werkzaam bij de Wiardi Beckman Stichting, het wetenschappelijk bureau van de PvdA.
Ayaan Hirsi Ali werd geboren in Mogadishu (Somalië) en islamitisch opgevoed. Haar vader zat als politieke tegenstander van dictator Mohamed Siad Barre in de gevangenis, en zij zag hem pas toen ze zes jaar was. In 1976 vluchtte haar vader naar het buitenland. Het gezin reisde hem achterna. Via Saoedi-Arabië en Ethiopië kwam hij in Kenia. Op haar tiende werd Hirsi Ali uitgehuwelijkt aan een Canadese neef, waarop ze via Duitsland naar Nederland vluchtte. Daar kwam ze in november 1992 aan.
In Nederland studeerde Hirsi Ali politicologie aan de Rijksuniversiteit te Leiden. In 1997 werd zij genaturaliseerd tot Nederlandse. Zij werkte onder meer als tolk/vertaalster Somalisch-Nederlands bij de Immigratie- en Naturalisatiedienst, de rechterlijke macht, abortusklinieken en diverse onderwijs- en gezondheidsinstellingen; in 2001 werd zij medewerker (onderzoek emancipatie en integratie van islamitische vrouwen in Nederland) van de Wiardi Beckman Stichting. In oktober 2002 stapte zij over van de PvdA naar de VVD. Zij was medewerker van de VVD-Kamerfractie en is sinds 30 januari 2003 lid van de Tweede Kamer der Staten-Generaal.
Hirsi Ali dook in 2002 onder en vertrok enige tijd naar de Verenigde Staten, nadat zij zich in een discussieprogramma op televisie negatief had uitgelaten over de moeizame integratie van moslimvrouwen en de rol van de Islam daarbij.

Later vertrok ze naar de Verenigde Staten, vond daar werk en liefde en werd eind 2011 moeder van een zoon.

Publicaties:
- "Schurende normen. Over integratie als inwijding in de moderniteit", in: 23ste jaarboek voor het democratisch-socialisme (2002)
- "De zoontjesfabriek - over vrouwen, Islam en integratie" (Amsterdam, 2002) Djoeke Veeninga sprak tweede kerstdag 2003 met Ayaan toen ze nog in de Tweede Kamer zat voor de VVD.

VPRO Marathoninterview - Ayaan Hirsi Ali: uur 1

vrijdag 26 december 2003, 12:28 uur

Drs. A. Hirsi Ali (1969) is lid van de Tweede-Kamerfractie van de VVD. Zij was eerder werkzaam bij de Wiardi Beckman Stichting, het wetenschappelijk bureau van de PvdA.
Ayaan Hirsi Ali werd geboren in Mogadishu (Somalië) en islamitisch opgevoed. Haar vader zat als politieke tegenstander van dictator Mohamed Siad Barre in de gevangenis, en zij zag hem pas toen ze zes jaar was. In 1976 vluchtte haar vader naar het buitenland. Het gezin reisde hem achterna. Via Saoedi-Arabië en Ethiopië kwam hij in Kenia. Op haar tiende werd Hirsi Ali uitgehuwelijkt aan een Canadese neef, waarop ze via Duitsland naar Nederland vluchtte. Daar kwam ze in november 1992 aan.
In Nederland studeerde Hirsi Ali politicologie aan de Rijksuniversiteit te Leiden. In 1997 werd zij genaturaliseerd tot Nederlandse. Zij werkte onder meer als tolk/vertaalster Somalisch-Nederlands bij de Immigratie- en Naturalisatiedienst, de rechterlijke macht, abortusklinieken en diverse onderwijs- en gezondheidsinstellingen; in 2001 werd zij medewerker (onderzoek emancipatie en integratie van islamitische vrouwen in Nederland) van de Wiardi Beckman Stichting. In oktober 2002 stapte zij over van de PvdA naar de VVD. Zij was medewerker van de VVD-Kamerfractie en is sinds 30 januari 2003 lid van de Tweede Kamer der Staten-Generaal.
Hirsi Ali dook in 2002 onder en vertrok enige tijd naar de Verenigde Staten, nadat zij zich in een discussieprogramma op televisie negatief had uitgelaten over de moeizame integratie van moslimvrouwen en de rol van de Islam daarbij.

Later vertrok ze naar de Verenigde Staten, vond daar werk en liefde en werd eind 2011 moeder van een zoon.

Publicaties:
- "Schurende normen. Over integratie als inwijding in de moderniteit", in: 23ste jaarboek voor het democratisch-socialisme (2002)
- "De zoontjesfabriek - over vrouwen, Islam en integratie" (Amsterdam, 2002) Djoeke Veeninga sprak tweede kerstdag 2003 met Ayaan toen ze nog in de Tweede Kamer zat voor de VVD.

VPRO Marathoninterview - Ayaan Hirsi Ali: uur 2

vrijdag 26 december 2003, 12:28 uur

Drs. A. Hirsi Ali (1969) is lid van de Tweede-Kamerfractie van de VVD. Zij was eerder werkzaam bij de Wiardi Beckman Stichting, het wetenschappelijk bureau van de PvdA.
Ayaan Hirsi Ali werd geboren in Mogadishu (Somalië) en islamitisch opgevoed. Haar vader zat als politieke tegenstander van dictator Mohamed Siad Barre in de gevangenis, en zij zag hem pas toen ze zes jaar was. In 1976 vluchtte haar vader naar het buitenland. Het gezin reisde hem achterna. Via Saoedi-Arabië en Ethiopië kwam hij in Kenia. Op haar tiende werd Hirsi Ali uitgehuwelijkt aan een Canadese neef, waarop ze via Duitsland naar Nederland vluchtte. Daar kwam ze in november 1992 aan.
In Nederland studeerde Hirsi Ali politicologie aan de Rijksuniversiteit te Leiden. In 1997 werd zij genaturaliseerd tot Nederlandse. Zij werkte onder meer als tolk/vertaalster Somalisch-Nederlands bij de Immigratie- en Naturalisatiedienst, de rechterlijke macht, abortusklinieken en diverse onderwijs- en gezondheidsinstellingen; in 2001 werd zij medewerker (onderzoek emancipatie en integratie van islamitische vrouwen in Nederland) van de Wiardi Beckman Stichting. In oktober 2002 stapte zij over van de PvdA naar de VVD. Zij was medewerker van de VVD-Kamerfractie en is sinds 30 januari 2003 lid van de Tweede Kamer der Staten-Generaal.
Hirsi Ali dook in 2002 onder en vertrok enige tijd naar de Verenigde Staten, nadat zij zich in een discussieprogramma op televisie negatief had uitgelaten over de moeizame integratie van moslimvrouwen en de rol van de Islam daarbij.

Later vertrok ze naar de Verenigde Staten, vond daar werk en liefde en werd eind 2011 moeder van een zoon.

Publicaties:
- "Schurende normen. Over integratie als inwijding in de moderniteit", in: 23ste jaarboek voor het democratisch-socialisme (2002)
- "De zoontjesfabriek - over vrouwen, Islam en integratie" (Amsterdam, 2002) Djoeke Veeninga sprak tweede kerstdag 2003 met Ayaan toen ze nog in de Tweede Kamer zat voor de VVD.

VPRO Marathoninterview - Anita Leeser-Gassan: uur 2

vrijdag 1 augustus 2003, 10:57 uur

Nadat kinderrechter Anita Leeser na vele jaren met pensioen ging, zocht zij uit hoe het verder was gegaan met kinderen die zij in haar werk had ontmoet. Haar zoektocht (en haar leven) werd vastgelegd door Loes de Fauwe in een boek dat verscheen in 2008. In 2003 sprak Irene Houthuijs drie uur lang met haar op de radio.

-----------------------------------------------
Mr. Anita Beatrix Leeser-Gassan was advocaat en procureur te Amsterdam, rechter-plaatsvervanger, rechter en vice-president van de rechtbank Amsterdam.
Zij is tevens voorzitter van de Clara stichting, Lid Cas (Coördinatie alternatieve sancties), Voorzitter Onderzoekscommissie klachtenregeling seksuele intimidatie van de VU en Commissaris Diamant Association BV.
Ze heeft twee kinderen en vier kleinkinderen.
--------------------------------------------

Wie is Anita Leeser-Gassan
Anita Leeser (Amsterdam, 1935) is één van de meest ervaren rechters in Amsterdam. Ruim 25 jaar spreekt ze al vonnissen of vrijspraken uit, waarvan negentien jaar als kinderrechter. Daarvoor had ze een eigen advocatenpraktijk.
Mr. Anita Leeser-Gassan was te zien als één van de drie politierechters in de VPRO-televisie-documentaire ‘In de Rode Zaal’.
In deze documentaire ondervroeg en veroordeelde Anita Leeser een moeder die met valse handtekeningen de rekening van haar zoon leeghaalde. Ook sprak ze een man die een stoeptegel door de ruit van zijn ex-vrouw zou hebben gegooid drie keer vermanend toe dat het wel eens fataal had kunnen aflopen. Als rechter probeert Anita Leeser achter de beweegredenen van de verdachten te komen.

Veertig jaar geleden maakte Anita Leeser met onder andere Milo Anstadt de spraakmakende serie ‘Vara’s televisie-rechtbank’. Amateurs speelden daarin werkelijke rechtszaken na. Ze deed voor dit televisieprogramma de research en ze was tijdens de nagespeelde rechtszittingen de griffier. Ze wilde het publiek vertrouwd maken met de gang van zaken in de rechtbank.
In de rechtszaal komt Anita Leeser regelmatig verdachten tegen die zij eerder als kinderrechter in de beklaagdenbank tegenkwam. Ook als strafrechter refereert zij vaak aan het belang van kinderen. ‘Pas op uw tellen. En wees vooral zuinig op uw kind.’

Zelf heeft Anita Leeser in de oorlog ondergedoken gezeten. Ze was acht jaar en moest ze zich met haar ouders en samen met een ander gezin in een zijkamertje schuil houden, terwijl de vijf kinderen die in dat huis woonden van niets mochten weten.

Na zes weken moesten ze naar een pension verhuizen, waar ze later werd verraden. Toch ziet ze de moeder van dat gezin, tante Dicky, als haar ‘onderduikmoeder’. Ieder jaar bracht Anita Leeser bevrijdingsdag met haar door. Ook dit jaar. Een paar weken na 5 mei overleed tante Dicky. Ze was toen 95 jaar.

Anita Leeser heeft haar oorlogservaringen vastgelegd op video, voor het Steven Spielberg project ‘Survivors of the Shoah’. Gedetailleerd beschrijft ze hoe ze met haar moeder via Westerbork op 1 augustus 1944 (vandaag precies 59 jaar geleden) naar Bergen Belsen is getransporteerd.

Haar oorlogsjaren hebben haar blijvend beïnvloed. Ze is in 1953 rechten gaan studeren, vanwege haar rechtvaardigheidsgevoel. Tot op de dag van vandaag is dat haar leidraad. Ze spreekt nog steeds recht, ook al is ze de pensioengerechtigde leeftijd gepasseerd. De aangekondigde bezuinigingen voor justitie deden haar twijfelen. Kan ik wel blijven werken als jonge rechters vanwege geldgebrek naar huis gestuurd worden?

Tijdens één van haar zittingen vroeg een verdachte haar: waarom zou ik mijn laatste bolletje cocaïne verkopen?’ Ach meneer,’ verzuchtte politierechter Leeser. ‘Waarom mensen dingen doen begrijp ik na al die jaren nog steeds niet.’

Een gesprek over haar oorlogsjeugd, over haar leven, over haar drijfveren, over de rechtbank als spiegel van de samenleving en over de veronderstelde mildheid van het Nederlandse rechtssysteem.

VPRO Marathoninterview - Anita Leeser-Gassan: uur 3

vrijdag 1 augustus 2003, 10:56 uur

Nadat kinderrechter Anita Leeser na vele jaren met pensioen ging, zocht zij uit hoe het verder was gegaan met kinderen die zij in haar werk had ontmoet. Haar zoektocht (en haar leven) werd vastgelegd door Loes de Fauwe in een boek dat verscheen in 2008. In 2003 sprak Irene Houthuijs drie uur lang met haar op de radio.

-----------------------------------------------
Mr. Anita Beatrix Leeser-Gassan was advocaat en procureur te Amsterdam, rechter-plaatsvervanger, rechter en vice-president van de rechtbank Amsterdam.
Zij is tevens voorzitter van de Clara stichting, Lid Cas (Coördinatie alternatieve sancties), Voorzitter Onderzoekscommissie klachtenregeling seksuele intimidatie van de VU en Commissaris Diamant Association BV.
Ze heeft twee kinderen en vier kleinkinderen.
--------------------------------------------

Wie is Anita Leeser-Gassan
Anita Leeser (Amsterdam, 1935) is één van de meest ervaren rechters in Amsterdam. Ruim 25 jaar spreekt ze al vonnissen of vrijspraken uit, waarvan negentien jaar als kinderrechter. Daarvoor had ze een eigen advocatenpraktijk.
Mr. Anita Leeser-Gassan was te zien als één van de drie politierechters in de VPRO-televisie-documentaire ‘In de Rode Zaal’.
In deze documentaire ondervroeg en veroordeelde Anita Leeser een moeder die met valse handtekeningen de rekening van haar zoon leeghaalde. Ook sprak ze een man die een stoeptegel door de ruit van zijn ex-vrouw zou hebben gegooid drie keer vermanend toe dat het wel eens fataal had kunnen aflopen. Als rechter probeert Anita Leeser achter de beweegredenen van de verdachten te komen.

Veertig jaar geleden maakte Anita Leeser met onder andere Milo Anstadt de spraakmakende serie ‘Vara’s televisie-rechtbank’. Amateurs speelden daarin werkelijke rechtszaken na. Ze deed voor dit televisieprogramma de research en ze was tijdens de nagespeelde rechtszittingen de griffier. Ze wilde het publiek vertrouwd maken met de gang van zaken in de rechtbank.
In de rechtszaal komt Anita Leeser regelmatig verdachten tegen die zij eerder als kinderrechter in de beklaagdenbank tegenkwam. Ook als strafrechter refereert zij vaak aan het belang van kinderen. ‘Pas op uw tellen. En wees vooral zuinig op uw kind.’

Zelf heeft Anita Leeser in de oorlog ondergedoken gezeten. Ze was acht jaar en moest ze zich met haar ouders en samen met een ander gezin in een zijkamertje schuil houden, terwijl de vijf kinderen die in dat huis woonden van niets mochten weten.

Na zes weken moesten ze naar een pension verhuizen, waar ze later werd verraden. Toch ziet ze de moeder van dat gezin, tante Dicky, als haar ‘onderduikmoeder’. Ieder jaar bracht Anita Leeser bevrijdingsdag met haar door. Ook dit jaar. Een paar weken na 5 mei overleed tante Dicky. Ze was toen 95 jaar.

Anita Leeser heeft haar oorlogservaringen vastgelegd op video, voor het Steven Spielberg project ‘Survivors of the Shoah’. Gedetailleerd beschrijft ze hoe ze met haar moeder via Westerbork op 1 augustus 1944 (vandaag precies 59 jaar geleden) naar Bergen Belsen is getransporteerd.

Haar oorlogsjaren hebben haar blijvend beïnvloed. Ze is in 1953 rechten gaan studeren, vanwege haar rechtvaardigheidsgevoel. Tot op de dag van vandaag is dat haar leidraad. Ze spreekt nog steeds recht, ook al is ze de pensioengerechtigde leeftijd gepasseerd. De aangekondigde bezuinigingen voor justitie deden haar twijfelen. Kan ik wel blijven werken als jonge rechters vanwege geldgebrek naar huis gestuurd worden?

Tijdens één van haar zittingen vroeg een verdachte haar: waarom zou ik mijn laatste bolletje cocaïne verkopen?’ Ach meneer,’ verzuchtte politierechter Leeser. ‘Waarom mensen dingen doen begrijp ik na al die jaren nog steeds niet.’

Een gesprek over haar oorlogsjeugd, over haar leven, over haar drijfveren, over de rechtbank als spiegel van de samenleving en over de veronderstelde mildheid van het Nederlandse rechtssysteem.

VPRO Marathoninterview - Anita Leeser-Gassan: uur 1

vrijdag 1 augustus 2003, 10:28 uur

Nadat kinderrechter Anita Leeser na vele jaren met pensioen ging, zocht zij uit hoe het verder was gegaan met kinderen die zij in haar werk had ontmoet. Haar zoektocht (en haar leven) werd vastgelegd door Loes de Fauwe in een boek dat verscheen in 2008. In 2003 sprak Irene Houthuijs drie uur lang met haar op de radio.

-----------------------------------------------
Mr. Anita Beatrix Leeser-Gassan was advocaat en procureur te Amsterdam, rechter-plaatsvervanger, rechter en vice-president van de rechtbank Amsterdam.
Zij is tevens voorzitter van de Clara stichting, Lid Cas (Coördinatie alternatieve sancties), Voorzitter Onderzoekscommissie klachtenregeling seksuele intimidatie van de VU en Commissaris Diamant Association BV.
Ze heeft twee kinderen en vier kleinkinderen.
--------------------------------------------

Wie is Anita Leeser-Gassan
Anita Leeser (Amsterdam, 1935) is één van de meest ervaren rechters in Amsterdam. Ruim 25 jaar spreekt ze al vonnissen of vrijspraken uit, waarvan negentien jaar als kinderrechter. Daarvoor had ze een eigen advocatenpraktijk.
Mr. Anita Leeser-Gassan was te zien als één van de drie politierechters in de VPRO-televisie-documentaire ‘In de Rode Zaal’.
In deze documentaire ondervroeg en veroordeelde Anita Leeser een moeder die met valse handtekeningen de rekening van haar zoon leeghaalde. Ook sprak ze een man die een stoeptegel door de ruit van zijn ex-vrouw zou hebben gegooid drie keer vermanend toe dat het wel eens fataal had kunnen aflopen. Als rechter probeert Anita Leeser achter de beweegredenen van de verdachten te komen.

Veertig jaar geleden maakte Anita Leeser met onder andere Milo Anstadt de spraakmakende serie ‘Vara’s televisie-rechtbank’. Amateurs speelden daarin werkelijke rechtszaken na. Ze deed voor dit televisieprogramma de research en ze was tijdens de nagespeelde rechtszittingen de griffier. Ze wilde het publiek vertrouwd maken met de gang van zaken in de rechtbank.
In de rechtszaal komt Anita Leeser regelmatig verdachten tegen die zij eerder als kinderrechter in de beklaagdenbank tegenkwam. Ook als strafrechter refereert zij vaak aan het belang van kinderen. ‘Pas op uw tellen. En wees vooral zuinig op uw kind.’

Zelf heeft Anita Leeser in de oorlog ondergedoken gezeten. Ze was acht jaar en moest ze zich met haar ouders en samen met een ander gezin in een zijkamertje schuil houden, terwijl de vijf kinderen die in dat huis woonden van niets mochten weten.

Na zes weken moesten ze naar een pension verhuizen, waar ze later werd verraden. Toch ziet ze de moeder van dat gezin, tante Dicky, als haar ‘onderduikmoeder’. Ieder jaar bracht Anita Leeser bevrijdingsdag met haar door. Ook dit jaar. Een paar weken na 5 mei overleed tante Dicky. Ze was toen 95 jaar.

Anita Leeser heeft haar oorlogservaringen vastgelegd op video, voor het Steven Spielberg project ‘Survivors of the Shoah’. Gedetailleerd beschrijft ze hoe ze met haar moeder via Westerbork op 1 augustus 1944 (vandaag precies 59 jaar geleden) naar Bergen Belsen is getransporteerd.

Haar oorlogsjaren hebben haar blijvend beïnvloed. Ze is in 1953 rechten gaan studeren, vanwege haar rechtvaardigheidsgevoel. Tot op de dag van vandaag is dat haar leidraad. Ze spreekt nog steeds recht, ook al is ze de pensioengerechtigde leeftijd gepasseerd. De aangekondigde bezuinigingen voor justitie deden haar twijfelen. Kan ik wel blijven werken als jonge rechters vanwege geldgebrek naar huis gestuurd worden?

Tijdens één van haar zittingen vroeg een verdachte haar: waarom zou ik mijn laatste bolletje cocaïne verkopen?’ Ach meneer,’ verzuchtte politierechter Leeser. ‘Waarom mensen dingen doen begrijp ik na al die jaren nog steeds niet.’

Een gesprek over haar oorlogsjeugd, over haar leven, over haar drijfveren, over de rechtbank als spiegel van de samenleving en over de veronderstelde mildheid van het Nederlandse rechtssysteem.

VPRO Marathoninterview - Mient Jan Faber: uur 3

vrijdag 25 juli 2003, 15:20 uur

In zijn boek ‘Te wapen’ legt Mient Jan Faber uit hoe hij na lang pleiten voor ontwapening tijdens de Koude Oorlog, tot inzicht kwam dat gewapend ingrijpen soms wél nodig is. Dat was al begonnen begin jaren Zero en dat bleek tijdens het Marathoninterview in 2003 dat hij voerde met Rik Delhaas en waarin hij citeerde uit ’staatsgeheimen’
-------------------------

Wie is Mient-Jan Faber
Mient-Jan Faber (Coevorden, 1940) komt uit een gereformeerd nest met zes kinderen. Hij werd bekend als voorman van het Interkerkelijk Vredesberaad (IKV).
Zijn vader, een Friese ambtenaar, was ouderling en had een druk verenigings- en bestuursleven. Zoon Faber volgde alle gewoonten op en ging uiteindelijk abstracte wiskunde studeren aan de Vrije Universiteit. Een wetenschappelijke carrière lag voor de hand, tot het moment dat hij in aanraking kwam met de vredesbeweging.
In 1974 werd Faber Algemeen secretaris bij het Interkerkelijk Vredesberaad (IKV). In 1977 begon het IKV vooral op zijn instigatie met de campagne 'Help de kernwapens de wereld uit, om te beginnen uit Nederland'. Faber werd de gezichtsbepalende figuur in het Komitee Kruisraketten Nee, waarin talrijke politieke partijen, de FNV en de vredesbewegingen samenwerkten. Het comité organiseerde twee demonstraties: in 1981 in Amsterdam en in 1983 in Den Haag, waaraan honderdduizenden mensen deelnamen.
Zijn kritische uitlatingen maakten Faber niet altijd populair, binnen noch buiten het IKV. Ook zijn recente standpunt in de kwestie-Irak ontlokte veel kritiek, vooral in de kerken. Het IKV was tegen de Amerikaans-Britse aanval zonder VN-mandaat, maar toen de oorlog eenmaal was begonnen, zei Faber dat die niet kan stoppen voordat Saddam Hussein verdreven is.
Faber is naast in het IKV sinds 1995 actief als directeur Helsinki Citizens Assembly, een groepering van vredesbewegingen, vakbonden en politieke partijen uit heel Europa. De Assembly wil de macht van het maatschappelijk middenveld (in Fabers woorden 'civiele samenleving') tonen. Ook schreef hij diverse artikelen en kwam in 1985 met Dagboekaantekeningen 'Min x min = plus' en vorig jaar met Srebrenica, 'de genocide die niet werd voorkomen'. De laatste jaren reisde Faber veelvuldig naar nieuwe conflictgebieden zoals de Balkan en het Midden-Oosten. In zijn omstreden brochure over Srebrenica schrijft hij dat het kabinet en de landmacht het er op twee cruciale momenten bij hebben laten zitten. Hij baseerde zich onder meer op passages uit notulen van de ministerraad, die het stempel 'staatsgeheim' hadden.
Mient Jan Faber treedt per 1 juli 2004 terug als Algemeen secretaris van het IKV, omdat die functie dan vervalt. In een interview met HP/De Tijd zei hij hierover: 'Alle beroering en opwinding van de laatste tijd hebben ertoe geleid dat mijn functie wordt afgeschaft. Niet met mijn instemming. Maar het gebeurt wel. Ik verdwijn via de achterdeur'.
Wat hij daarna in de vredesorganisatie gaat doen, is niet bekend. Daarover zijn het bestuur en Faber nog met elkaar in gesprek.

VPRO Marathoninterview - Mient Jan Faber: uur 2

vrijdag 25 juli 2003, 15:14 uur

In zijn boek ‘Te wapen’ legt Mient Jan Faber uit hoe hij na lang pleiten voor ontwapening tijdens de Koude Oorlog, tot inzicht kwam dat gewapend ingrijpen soms wél nodig is. Dat was al begonnen begin jaren Zero en dat bleek tijdens het Marathoninterview in 2003 dat hij voerde met Rik Delhaas en waarin hij citeerde uit ’staatsgeheimen’
-------------------------

Wie is Mient-Jan Faber
Mient-Jan Faber (Coevorden, 1940) komt uit een gereformeerd nest met zes kinderen. Hij werd bekend als voorman van het Interkerkelijk Vredesberaad (IKV).
Zijn vader, een Friese ambtenaar, was ouderling en had een druk verenigings- en bestuursleven. Zoon Faber volgde alle gewoonten op en ging uiteindelijk abstracte wiskunde studeren aan de Vrije Universiteit. Een wetenschappelijke carrière lag voor de hand, tot het moment dat hij in aanraking kwam met de vredesbeweging.
In 1974 werd Faber Algemeen secretaris bij het Interkerkelijk Vredesberaad (IKV). In 1977 begon het IKV vooral op zijn instigatie met de campagne 'Help de kernwapens de wereld uit, om te beginnen uit Nederland'. Faber werd de gezichtsbepalende figuur in het Komitee Kruisraketten Nee, waarin talrijke politieke partijen, de FNV en de vredesbewegingen samenwerkten. Het comité organiseerde twee demonstraties: in 1981 in Amsterdam en in 1983 in Den Haag, waaraan honderdduizenden mensen deelnamen.
Zijn kritische uitlatingen maakten Faber niet altijd populair, binnen noch buiten het IKV. Ook zijn recente standpunt in de kwestie-Irak ontlokte veel kritiek, vooral in de kerken. Het IKV was tegen de Amerikaans-Britse aanval zonder VN-mandaat, maar toen de oorlog eenmaal was begonnen, zei Faber dat die niet kan stoppen voordat Saddam Hussein verdreven is.
Faber is naast in het IKV sinds 1995 actief als directeur Helsinki Citizens Assembly, een groepering van vredesbewegingen, vakbonden en politieke partijen uit heel Europa. De Assembly wil de macht van het maatschappelijk middenveld (in Fabers woorden 'civiele samenleving') tonen. Ook schreef hij diverse artikelen en kwam in 1985 met Dagboekaantekeningen 'Min x min = plus' en vorig jaar met Srebrenica, 'de genocide die niet werd voorkomen'. De laatste jaren reisde Faber veelvuldig naar nieuwe conflictgebieden zoals de Balkan en het Midden-Oosten. In zijn omstreden brochure over Srebrenica schrijft hij dat het kabinet en de landmacht het er op twee cruciale momenten bij hebben laten zitten. Hij baseerde zich onder meer op passages uit notulen van de ministerraad, die het stempel 'staatsgeheim' hadden.
Mient Jan Faber treedt per 1 juli 2004 terug als Algemeen secretaris van het IKV, omdat die functie dan vervalt. In een interview met HP/De Tijd zei hij hierover: 'Alle beroering en opwinding van de laatste tijd hebben ertoe geleid dat mijn functie wordt afgeschaft. Niet met mijn instemming. Maar het gebeurt wel. Ik verdwijn via de achterdeur'.
Wat hij daarna in de vredesorganisatie gaat doen, is niet bekend. Daarover zijn het bestuur en Faber nog met elkaar in gesprek.

VPRO Marathoninterview - Mient Jan Faber: uur 1

vrijdag 25 juli 2003, 15:00 uur

In zijn boek ‘Te wapen’ legt Mient Jan Faber uit hoe hij na lang pleiten voor ontwapening tijdens de Koude Oorlog, tot inzicht kwam dat gewapend ingrijpen soms wél nodig is. Dat was al begonnen begin jaren Zero en dat bleek tijdens het Marathoninterview in 2003 dat hij voerde met Rik Delhaas en waarin hij citeerde uit ’staatsgeheimen’
-------------------------

Wie is Mient-Jan Faber
Mient-Jan Faber (Coevorden, 1940) komt uit een gereformeerd nest met zes kinderen. Hij werd bekend als voorman van het Interkerkelijk Vredesberaad (IKV).
Zijn vader, een Friese ambtenaar, was ouderling en had een druk verenigings- en bestuursleven. Zoon Faber volgde alle gewoonten op en ging uiteindelijk abstracte wiskunde studeren aan de Vrije Universiteit. Een wetenschappelijke carrière lag voor de hand, tot het moment dat hij in aanraking kwam met de vredesbeweging.
In 1974 werd Faber Algemeen secretaris bij het Interkerkelijk Vredesberaad (IKV). In 1977 begon het IKV vooral op zijn instigatie met de campagne 'Help de kernwapens de wereld uit, om te beginnen uit Nederland'. Faber werd de gezichtsbepalende figuur in het Komitee Kruisraketten Nee, waarin talrijke politieke partijen, de FNV en de vredesbewegingen samenwerkten. Het comité organiseerde twee demonstraties: in 1981 in Amsterdam en in 1983 in Den Haag, waaraan honderdduizenden mensen deelnamen.
Zijn kritische uitlatingen maakten Faber niet altijd populair, binnen noch buiten het IKV. Ook zijn recente standpunt in de kwestie-Irak ontlokte veel kritiek, vooral in de kerken. Het IKV was tegen de Amerikaans-Britse aanval zonder VN-mandaat, maar toen de oorlog eenmaal was begonnen, zei Faber dat die niet kan stoppen voordat Saddam Hussein verdreven is.
Faber is naast in het IKV sinds 1995 actief als directeur Helsinki Citizens Assembly, een groepering van vredesbewegingen, vakbonden en politieke partijen uit heel Europa. De Assembly wil de macht van het maatschappelijk middenveld (in Fabers woorden 'civiele samenleving') tonen. Ook schreef hij diverse artikelen en kwam in 1985 met Dagboekaantekeningen 'Min x min = plus' en vorig jaar met Srebrenica, 'de genocide die niet werd voorkomen'. De laatste jaren reisde Faber veelvuldig naar nieuwe conflictgebieden zoals de Balkan en het Midden-Oosten. In zijn omstreden brochure over Srebrenica schrijft hij dat het kabinet en de landmacht het er op twee cruciale momenten bij hebben laten zitten. Hij baseerde zich onder meer op passages uit notulen van de ministerraad, die het stempel 'staatsgeheim' hadden.
Mient Jan Faber treedt per 1 juli 2004 terug als Algemeen secretaris van het IKV, omdat die functie dan vervalt. In een interview met HP/De Tijd zei hij hierover: 'Alle beroering en opwinding van de laatste tijd hebben ertoe geleid dat mijn functie wordt afgeschaft. Niet met mijn instemming. Maar het gebeurt wel. Ik verdwijn via de achterdeur'.
Wat hij daarna in de vredesorganisatie gaat doen, is niet bekend. Daarover zijn het bestuur en Faber nog met elkaar in gesprek.

VPRO Marathoninterview - Jan van Hooff: uur 3

vrijdag 18 juli 2003, 14:43 uur

Hij groeide op met apen, zijn opa was baas van de Arnhemse dierentuin. Na school studeerde hij biologie en promoveerde uiteindelijk op het vergelijken van gelaatsuitdrukkingen bij mensen en apen. In 2007 was hij de man die kon uitleggen wat Bokito in Blijdorp bezielde toen hij uitbrak.
Rob van Hattum praatte in 2003 al drie uur lang met de 'apenprof', o.a. over dierentuinen in oorlogstijd, over kostscholen, apen in de ruimte, over het vermeende onderscheid tussen mens en dier, over lichaamstaal, lachen, gezichtuitdrukkingen, economie in de natuur, seks, sociaal en gewelddadig gedrag, over roddelen en vlooien, over bedreigde orang-oetangs, over de evolutie, over intelligente ontwerpen in de natuur en over de vraag waarom mensen een God nodig hebben om dat te verklaren.

VPRO Marathoninterview - Jan van Hooff: uur 2

vrijdag 18 juli 2003, 14:42 uur

Hij groeide op met apen, zijn opa was baas van de Arnhemse dierentuin. Na school studeerde hij biologie en promoveerde uiteindelijk op het vergelijken van gelaatsuitdrukkingen bij mensen en apen. In 2007 was hij de man die kon uitleggen wat Bokito in Blijdorp bezielde toen hij uitbrak.
Rob van Hattum praatte in 2003 al drie uur lang met de 'apenprof', o.a. over dierentuinen in oorlogstijd, over kostscholen, apen in de ruimte, over het vermeende onderscheid tussen mens en dier, over lichaamstaal, lachen, gezichtuitdrukkingen, economie in de natuur, seks, sociaal en gewelddadig gedrag, over roddelen en vlooien, over bedreigde orang-oetangs, over de evolutie, over intelligente ontwerpen in de natuur en over de vraag waarom mensen een God nodig hebben om dat te verklaren.

VPRO Marathoninterview - Jan van Hooff: uur 1

vrijdag 18 juli 2003, 14:31 uur

Hij groeide op met apen, zijn opa was baas van de Arnhemse dierentuin. Na school studeerde hij biologie en promoveerde uiteindelijk op het vergelijken van gelaatsuitdrukkingen bij mensen en apen. In 2007 was hij de man die kon uitleggen wat Bokito in Blijdorp bezielde toen hij uitbrak.
Rob van Hattum praatte in 2003 al drie uur lang met de 'apenprof', o.a. over dierentuinen in oorlogstijd, over kostscholen, apen in de ruimte, over het vermeende onderscheid tussen mens en dier, over lichaamstaal, lachen, gezichtuitdrukkingen, economie in de natuur, seks, sociaal en gewelddadig gedrag, over roddelen en vlooien, over bedreigde orang-oetangs, over de evolutie, over intelligente ontwerpen in de natuur en over de vraag waarom mensen een God nodig hebben om dat te verklaren.

VPRO Marathoninterview - Peter Vos: uur 3

vrijdag 11 juli 2003, 12:02 uur

Meer dan honderd boeken illustreerde hij.

Zijn eerste tekenprijs kreeg Peter Vos nog voor hij twaalf werd, zijn eerste publicatie was in 1947 in de jeugdrubriek van het blad ‘De Fontein’.
Grote bekendheid kreeg Peter Vos begin jaren zeventig met de publicatie van zijn ‘Beestenkwartet’, waar onder meer de ‘Schijtlijster’ en de ‘Mafkikker’ deel van uitmaakten.
Hij illustreerde ook het werk van Carmiggelt, Renate Rubenstein en Anton Koolhaas.Vos is daarnaast groot liefhebber van drank en literatuur.

Volgens kenners was hij de beste tekenaar van Nederland en leefde een leven vol poezie, literatuur, vriendschap, liefde en kroegpraat. Vijftig jaar na het verschijnen van zijn eerste tekeningen keek Peter Vos daarop terug in een Marathoninterview met Chris Kijne op 11 juli 2003.

VPRO Marathoninterview - Peter Vos: uur 2

vrijdag 11 juli 2003, 11:56 uur

Meer dan honderd boeken illustreerde hij.

Zijn eerste tekenprijs kreeg Peter Vos nog voor hij twaalf werd, zijn eerste publicatie was in 1947 in de jeugdrubriek van het blad ‘De Fontein’.
Grote bekendheid kreeg Peter Vos begin jaren zeventig met de publicatie van zijn ‘Beestenkwartet’, waar onder meer de ‘Schijtlijster’ en de ‘Mafkikker’ deel van uitmaakten.
Hij illustreerde ook het werk van Carmiggelt, Renate Rubenstein en Anton Koolhaas.Vos is daarnaast groot liefhebber van drank en literatuur.

Volgens kenners was hij de beste tekenaar van Nederland en leefde een leven vol poezie, literatuur, vriendschap, liefde en kroegpraat. Vijftig jaar na het verschijnen van zijn eerste tekeningen keek Peter Vos daarop terug in een Marathoninterview met Chris Kijne op 11 juli 2003.

VPRO Marathoninterview - Peter Vos: uur 1

vrijdag 11 juli 2003, 11:55 uur

Meer dan honderd boeken illustreerde hij.

Zijn eerste tekenprijs kreeg Peter Vos nog voor hij twaalf werd, zijn eerste publicatie was in 1947 in de jeugdrubriek van het blad ‘De Fontein’.
Grote bekendheid kreeg Peter Vos begin jaren zeventig met de publicatie van zijn ‘Beestenkwartet’, waar onder meer de ‘Schijtlijster’ en de ‘Mafkikker’ deel van uitmaakten.
Hij illustreerde ook het werk van Carmiggelt, Renate Rubenstein en Anton Koolhaas.Vos is daarnaast groot liefhebber van drank en literatuur.

Volgens kenners was hij de beste tekenaar van Nederland en leefde een leven vol poezie, literatuur, vriendschap, liefde en kroegpraat. Vijftig jaar na het verschijnen van zijn eerste tekeningen keek Peter Vos daarop terug in een Marathoninterview met Chris Kijne op 11 juli 2003.

VPRO Marathoninterview - Hanny Michaelis: uur 2

vrijdag 4 juli 2003, 11:27 uur

Gerard Reve, de overleden echtgenoot van Joop Schafthuizen was ooit getrouwd met een lieve vrouw!

De dichteres (1922 - 2007) Hanny Michaelisd vertelde Anton de Goede in de zomer van 2003, over haar bewogen leven, waarin onder meer haar huwelijk met de schrijver Gerard Reve in de jaren 50. Zij is zowel laconiek als ontroerend, en vol van de verfrissende zelfrelativering die we ook kennen uit haar poëzie.

Voor het boekje ‘Verst Verleden’ werkte Hanny later samen met Nop Maas.
---------------------------------

Waarover spreekt Hanny Michaelis

Zij werd geboren in 1922 in Amsterdam.
Van af de verschijning van haar eerste dichtbundel, Klein voorspel, had zij veel lezers. In 1996 verschenen haar Verzamelde Gedichten bij Uitgeverij Van Oorschot. Haar poezie valt op door een geraffineerd gebruik van beeldspraak en onderkoelde wijze van formuleren. Haar verzen bestaan vaak uit één heldere volzin die in een aantal regels is verdeeld, waardoor schijnbaar gewone dingen in een nieuw licht komen te staan.
Voor haar werk in Onvoorzien (1966) werd haar in 1967 de Jan Campertprijs toegekend. In 1995 ontving zij bovendien de Anna Bijns prijs voor haar gehele oeuvre. Vorig jaar verscheen een boekje met herinneringen van Michaelis, van de letterkundige Nop Maas. In dit boekje 'Verst Verleden', richt Michaelis een monument op voor haar ouders, die omkwamen in de Tweede Wereldoorlog.
Ook wordt het bewogen leven van Michaelis besproken, haar huwelijk met de schrijver Gerard van het Reve in de periode 1948 - 1959 maakt daar deel van uit. Haar wijze van vertellen is zowel laconiek als ontroerend, en vol van de verfrissende zelfrelativering die we ook kennen uit haar poëzie.

VPRO Marathoninterview - Hanny Michaelis: uur 3

vrijdag 4 juli 2003, 11:27 uur

Gerard Reve, de overleden echtgenoot van Joop Schafthuizen was ooit getrouwd met een lieve vrouw!

De dichteres (1922 - 2007) Hanny Michaelisd vertelde Anton de Goede in de zomer van 2003, over haar bewogen leven, waarin onder meer haar huwelijk met de schrijver Gerard Reve in de jaren 50. Zij is zowel laconiek als ontroerend, en vol van de verfrissende zelfrelativering die we ook kennen uit haar poëzie.

Voor het boekje ‘Verst Verleden’ werkte Hanny later samen met Nop Maas.
---------------------------------

Waarover spreekt Hanny Michaelis

Zij werd geboren in 1922 in Amsterdam.
Van af de verschijning van haar eerste dichtbundel, Klein voorspel, had zij veel lezers. In 1996 verschenen haar Verzamelde Gedichten bij Uitgeverij Van Oorschot. Haar poezie valt op door een geraffineerd gebruik van beeldspraak en onderkoelde wijze van formuleren. Haar verzen bestaan vaak uit één heldere volzin die in een aantal regels is verdeeld, waardoor schijnbaar gewone dingen in een nieuw licht komen te staan.
Voor haar werk in Onvoorzien (1966) werd haar in 1967 de Jan Campertprijs toegekend. In 1995 ontving zij bovendien de Anna Bijns prijs voor haar gehele oeuvre. Vorig jaar verscheen een boekje met herinneringen van Michaelis, van de letterkundige Nop Maas. In dit boekje 'Verst Verleden', richt Michaelis een monument op voor haar ouders, die omkwamen in de Tweede Wereldoorlog.
Ook wordt het bewogen leven van Michaelis besproken, haar huwelijk met de schrijver Gerard van het Reve in de periode 1948 - 1959 maakt daar deel van uit. Haar wijze van vertellen is zowel laconiek als ontroerend, en vol van de verfrissende zelfrelativering die we ook kennen uit haar poëzie.

VPRO Marathoninterview - Hanny Michaelis: uur 1

vrijdag 4 juli 2003, 11:26 uur

Gerard Reve, de overleden echtgenoot van Joop Schafthuizen was ooit getrouwd met een lieve vrouw!

De dichteres (1922 - 2007) Hanny Michaelisd vertelde Anton de Goede in de zomer van 2003, over haar bewogen leven, waarin onder meer haar huwelijk met de schrijver Gerard Reve in de jaren 50. Zij is zowel laconiek als ontroerend, en vol van de verfrissende zelfrelativering die we ook kennen uit haar poëzie.

Voor het boekje ‘Verst Verleden’ werkte Hanny later samen met Nop Maas.
---------------------------------

Waarover spreekt Hanny Michaelis

Zij werd geboren in 1922 in Amsterdam.
Van af de verschijning van haar eerste dichtbundel, Klein voorspel, had zij veel lezers. In 1996 verschenen haar Verzamelde Gedichten bij Uitgeverij Van Oorschot. Haar poezie valt op door een geraffineerd gebruik van beeldspraak en onderkoelde wijze van formuleren. Haar verzen bestaan vaak uit één heldere volzin die in een aantal regels is verdeeld, waardoor schijnbaar gewone dingen in een nieuw licht komen te staan.
Voor haar werk in Onvoorzien (1966) werd haar in 1967 de Jan Campertprijs toegekend. In 1995 ontving zij bovendien de Anna Bijns prijs voor haar gehele oeuvre. Vorig jaar verscheen een boekje met herinneringen van Michaelis, van de letterkundige Nop Maas. In dit boekje 'Verst Verleden', richt Michaelis een monument op voor haar ouders, die omkwamen in de Tweede Wereldoorlog.
Ook wordt het bewogen leven van Michaelis besproken, haar huwelijk met de schrijver Gerard van het Reve in de periode 1948 - 1959 maakt daar deel van uit. Haar wijze van vertellen is zowel laconiek als ontroerend, en vol van de verfrissende zelfrelativering die we ook kennen uit haar poëzie.

VPRO Marathoninterview - Wim Kok: uur 1

vrijdag 3 januari 2003, 11:58 uur

"Ik ben ongelooflijk trouw."
Arend Jan Heerma van Voss interviewt Wim Kok, Ex-premier, Ex-minister en oud vakbonsdman.
Luister naar Wim Kok over Srebrenica en het fractievoorzitterschap, over allochtonenbeleid en het vervlakkend mediaklimaat, over Pim en over Paars, en meer.

Onder leiding van Wim Kok schudde de socialistische Partij van de Arbeid haar ideologische veren af. De socialisten zijn de schok nog altijd niet te boven.

VPRO Marathoninterview - Wim Kok: uur 2

vrijdag 3 januari 2003, 11:57 uur

"Ik ben ongelooflijk trouw."
Arend Jan Heerma van Voss interviewt Wim Kok, Ex-premier, Ex-minister en oud vakbonsdman.
Luister naar Wim Kok over Srebrenica en het fractievoorzitterschap, over allochtonenbeleid en het vervlakkend mediaklimaat, over Pim en over Paars, en meer.

Onder leiding van Wim Kok schudde de socialistische Partij van de Arbeid haar ideologische veren af. De socialisten zijn de schok nog altijd niet te boven.

VPRO Marathoninterview - Wim Kok: uur 3

vrijdag 3 januari 2003, 11:51 uur

"Ik ben ongelooflijk trouw."
Arend Jan Heerma van Voss interviewt Wim Kok, Ex-premier, Ex-minister en oud vakbonsdman.
Luister naar Wim Kok over Srebrenica en het fractievoorzitterschap, over allochtonenbeleid en het vervlakkend mediaklimaat, over Pim en over Paars, en meer.

Onder leiding van Wim Kok schudde de socialistische Partij van de Arbeid haar ideologische veren af. De socialisten zijn de schok nog altijd niet te boven.

VPRO Marathoninterview - Derk Sauer: uur 1

vrijdag 27 december 2002, 11:26 uur

Chris Kijne voerde in 2002 een gesprek met Derk Sauer. De man die in 2010 de NRC en Next kocht.
Sauer, geboren in 1952, is mede-oprichter en directeur van Independent Media, uitgever van onder andere The Moscow Times en Russische versies van Cosmopolitan en Playboy.

VPRO Marathoninterview - Derk Sauer: uur 2

vrijdag 27 december 2002, 11:26 uur

Chris Kijne voerde in 2002 een gesprek met Derk Sauer. De man die in 2010 de NRC en Next kocht.
Sauer, geboren in 1952, is mede-oprichter en directeur van Independent Media, uitgever van onder andere The Moscow Times en Russische versies van Cosmopolitan en Playboy.

VPRO Marathoninterview - Derk Sauer: uur 3

vrijdag 27 december 2002, 11:26 uur

Chris Kijne voerde in 2002 een gesprek met Derk Sauer. De man die in 2010 de NRC en Next kocht.
Sauer, geboren in 1952, is mede-oprichter en directeur van Independent Media, uitgever van onder andere The Moscow Times en Russische versies van Cosmopolitan en Playboy.

VPRO Marathoninterview - Ad Melkert: uur 1

vrijdag 30 augustus 2002, 10:09 uur

In de dagen van Pim Fortuyn was hij politiek leider van de PvdA, en trok de parlementsverkiezingen van mei 2002. Na een enorme verkiezingsnederlaag trad Melkert terug als PvdA-leider.
Mede omdat hij ernstige persoonlijke bedreigingen ontving (de Fortuyn-aanhang vond hem verantwoordelijk voor de moord op Pim), vertrok Melkert later naar Washington en werd bij de Wereldbank een van de 24 bewindvoerders.
Op 30 augustus 2002, was hij in de VPRO-Studio en sprak lang met A.J. Heerma van Voss over een en ander.

VPRO Marathoninterview - Ad Melkert: uur 3

vrijdag 30 augustus 2002, 10:04 uur

In de dagen van Pim Fortuyn was hij politiek leider van de PvdA, en trok de parlementsverkiezingen van mei 2002. Na een enorme verkiezingsnederlaag trad Melkert terug als PvdA-leider. Mede omdat hij ernstige persoonlijke bedreigingen ontving (de Fortuyn-aanhang vond hem verantwoordelijk voor de moord op Pim), vertrok Melkert later naar Washington en werd bij de Wereldbank een van de 24 bewindvoerders. Op 30 augustus 2002, was hij in de VPRO-Studio en sprak lang met A.J. Heerma van Voss over een en ander. Er zijn nog meer Marathoninterviews

VPRO Marathoninterview - Ad Melkert: uur 2

vrijdag 30 augustus 2002, 10:04 uur

In de dagen van Pim Fortuyn was hij politiek leider van de PvdA, en trok de parlementsverkiezingen van mei 2002. Na een enorme verkiezingsnederlaag trad Melkert terug als PvdA-leider. Mede omdat hij ernstige persoonlijke bedreigingen ontving (de Fortuyn-aanhang vond hem verantwoordelijk voor de moord op Pim), vertrok Melkert later naar Washington en werd bij de Wereldbank een van de 24 bewindvoerders. Op 30 augustus 2002, was hij in de VPRO-Studio en sprak lang met A.J. Heerma van Voss over een en ander. Er zijn nog meer Marathoninterviews

VPRO Marathoninterview - Charlotte Mutsaers: uur 2

vrijdag 2 augustus 2002, 09:41 uur

Charlotte Mutsaers is beeldendkunstenaar en schrijft voornamelijk in het Vlaamse Oostende, waar ze een groot deel van het jaar met man en menagerie woont.
Haar literaire werk werd achtereenvolgens bekroond met de Jan Greshoffprijs, de Busken Huetprijs, de Constantijn Huygensprijs en de PC Hooftprijs.
Voor haar literaire en beeldende werk ontving zij de Jacobus van Looyprijs.
Ze werd genomineerd voor zowel de AKO Literatuurprijs, de Gouden Uil als de Libris Literatuur Prijs.
In mei 2010 heeft Charlotte Mutsaers de P.C. Hooftprijs ontvangen voor haar gehele oeuvre.

Op 2 augustus 2002 sprak met Hanneke Groenteman.
-------------------------------------MEER:

Charlotte Mutsaers, beeldend en schrijvend kunstenaar
in beeld en geschrift
Charlotte Mutsaers (Utrecht, 1942) studeerde eerst Nederlands, vervolgens ging ze - pas op haar 29e - naar de Rietveldacademie in Amsterdam. In 1987 ontwierp ze een serie kinderpostzegels. In 2000 toonde ze een aantal werken in de Vleeshal voor de tentoonstelling 'Schilderen en schrijven'.

Mutsaers’ literair debuut was in 1983 met Het circus van de geest, een verzameling 'emblemata': moderne allegorische tekeningen met kleine teksten er onder. In 1985 verschenen de essaybundel Hazepeper en het beeldverhaal Meneer Donselaer zoekt een vrouw, drie jaar later gevolgd door De Markiezin.
Voor Zeepijn (1999) kreeg ze de Busken Huetprijs.
Haar schilder- en schrijfwerk leverde Mutsaers in 2000 de Jabobus van Looyprijs op, die bestemd is voor dubbeltalenten - net als haar voorgangers Armando, Lucebert en Breyten Breytenback.
Haar werk bestaat nu voornamelijk uit schrijven, zelfs bezigheden als schilderdocent op de Rietveldacademie heeft Mutsaers aan de kant geschoven voor het schrijven. Ze schrijft voornamelijk in het Vlaamse Oostende, waar ze een groot deel van het jaar met haar man en menagerie woont.
Mede dankzij Mutsaers enorme verbeeldingskracht en humoristische stijl wordt ze op handen gedragen door een kleine, maar belangrijke groep critici en lezers.

VPRO Marathoninterview - Charlotte Mutsaers: uur 3

vrijdag 2 augustus 2002, 09:40 uur

Charlotte Mutsaers is beeldendkunstenaar en schrijft voornamelijk in het Vlaamse Oostende, waar ze een groot deel van het jaar met man en menagerie woont.
Haar literaire werk werd achtereenvolgens bekroond met de Jan Greshoffprijs, de Busken Huetprijs, de Constantijn Huygensprijs en de PC Hooftprijs.
Voor haar literaire en beeldende werk ontving zij de Jacobus van Looyprijs.
Ze werd genomineerd voor zowel de AKO Literatuurprijs, de Gouden Uil als de Libris Literatuur Prijs.
In mei 2010 heeft Charlotte Mutsaers de P.C. Hooftprijs ontvangen voor haar gehele oeuvre.

Op 2 augustus 2002 sprak met Hanneke Groenteman.
-------------------------------------MEER:

Charlotte Mutsaers, beeldend en schrijvend kunstenaar
in beeld en geschrift
Charlotte Mutsaers (Utrecht, 1942) studeerde eerst Nederlands, vervolgens ging ze - pas op haar 29e - naar de Rietveldacademie in Amsterdam. In 1987 ontwierp ze een serie kinderpostzegels. In 2000 toonde ze een aantal werken in de Vleeshal voor de tentoonstelling 'Schilderen en schrijven'.

Mutsaers’ literair debuut was in 1983 met Het circus van de geest, een verzameling 'emblemata': moderne allegorische tekeningen met kleine teksten er onder. In 1985 verschenen de essaybundel Hazepeper en het beeldverhaal Meneer Donselaer zoekt een vrouw, drie jaar later gevolgd door De Markiezin.
Voor Zeepijn (1999) kreeg ze de Busken Huetprijs.
Haar schilder- en schrijfwerk leverde Mutsaers in 2000 de Jabobus van Looyprijs op, die bestemd is voor dubbeltalenten - net als haar voorgangers Armando, Lucebert en Breyten Breytenback.
Haar werk bestaat nu voornamelijk uit schrijven, zelfs bezigheden als schilderdocent op de Rietveldacademie heeft Mutsaers aan de kant geschoven voor het schrijven. Ze schrijft voornamelijk in het Vlaamse Oostende, waar ze een groot deel van het jaar met haar man en menagerie woont.
Mede dankzij Mutsaers enorme verbeeldingskracht en humoristische stijl wordt ze op handen gedragen door een kleine, maar belangrijke groep critici en lezers.

VPRO Marathoninterview - Charlotte Mutsaers: uur 1

vrijdag 2 augustus 2002, 09:31 uur

Charlotte Mutsaers is beeldendkunstenaar en schrijft voornamelijk in het Vlaamse Oostende, waar ze een groot deel van het jaar met man en menagerie woont.
Haar literaire werk werd achtereenvolgens bekroond met de Jan Greshoffprijs, de Busken Huetprijs, de Constantijn Huygensprijs en de PC Hooftprijs.
Voor haar literaire en beeldende werk ontving zij de Jacobus van Looyprijs.
Ze werd genomineerd voor zowel de AKO Literatuurprijs, de Gouden Uil als de Libris Literatuur Prijs.
In mei 2010 heeft Charlotte Mutsaers de P.C. Hooftprijs ontvangen voor haar gehele oeuvre.

Op 2 augustus 2002 sprak met Hanneke Groenteman.
-------------------------------------MEER:

Charlotte Mutsaers, beeldend en schrijvend kunstenaar
in beeld en geschrift
Charlotte Mutsaers (Utrecht, 1942) studeerde eerst Nederlands, vervolgens ging ze - pas op haar 29e - naar de Rietveldacademie in Amsterdam. In 1987 ontwierp ze een serie kinderpostzegels. In 2000 toonde ze een aantal werken in de Vleeshal voor de tentoonstelling 'Schilderen en schrijven'.

Mutsaers’ literair debuut was in 1983 met Het circus van de geest, een verzameling 'emblemata': moderne allegorische tekeningen met kleine teksten er onder. In 1985 verschenen de essaybundel Hazepeper en het beeldverhaal Meneer Donselaer zoekt een vrouw, drie jaar later gevolgd door De Markiezin.
Voor Zeepijn (1999) kreeg ze de Busken Huetprijs.
Haar schilder- en schrijfwerk leverde Mutsaers in 2000 de Jabobus van Looyprijs op, die bestemd is voor dubbeltalenten - net als haar voorgangers Armando, Lucebert en Breyten Breytenback.
Haar werk bestaat nu voornamelijk uit schrijven, zelfs bezigheden als schilderdocent op de Rietveldacademie heeft Mutsaers aan de kant geschoven voor het schrijven. Ze schrijft voornamelijk in het Vlaamse Oostende, waar ze een groot deel van het jaar met haar man en menagerie woont.
Mede dankzij Mutsaers enorme verbeeldingskracht en humoristische stijl wordt ze op handen gedragen door een kleine, maar belangrijke groep critici en lezers.

VPRO Marathoninterview - Carl Niehaus: uur 3

vrijdag 26 juli 2002, 15:35 uur

Dit Afrikaner parlementslid draait mee in het Bloemfonteinse geruchtencircuit over fraude en corruptie, en denk vast nog wel eens terug aan Den Haag. Met een nog volkomen onbesmet blazoen gaf Carl Niehaus in 2002 een lang interview op 26 juli aan Rik Delhaas.
Hij was net uit Zuid-Afrikaanse overheidsdienst vertrokken, naar het “avontuurlijker” bedrijfsleven.

Carl Niehaus (Zeerust, Zuid-Afrika, 1959) studeerde theologie aan de Rand Afrikaans University tot hij in 1980 werd weggestuurd wegens het ophangen van posters tegen apartheid en voor de vrijlating van Nelson Mandela.

VPRO Marathoninterview - Carl Niehaus: uur 2

vrijdag 26 juli 2002, 15:34 uur

Dit Afrikaner parlementslid draait mee in het Bloemfonteinse geruchtencircuit over fraude en corruptie, en denk vast nog wel eens terug aan Den Haag. Met een nog volkomen onbesmet blazoen gaf Carl Niehaus in 2002 een lang interview op 26 juli aan Rik Delhaas.
Hij was net uit Zuid-Afrikaanse overheidsdienst vertrokken, naar het “avontuurlijker” bedrijfsleven.

Carl Niehaus (Zeerust, Zuid-Afrika, 1959) studeerde theologie aan de Rand Afrikaans University tot hij in 1980 werd weggestuurd wegens het ophangen van posters tegen apartheid en voor de vrijlating van Nelson Mandela.

VPRO Marathoninterview - Carl Niehaus: uur 1

vrijdag 26 juli 2002, 15:15 uur

Dit Afrikaner parlementslid draait mee in het Bloemfonteinse geruchtencircuit over fraude en corruptie, en denk vast nog wel eens terug aan Den Haag. Met een nog volkomen onbesmet blazoen gaf Carl Niehaus in 2002 een lang interview op 26 juli aan Rik Delhaas.
Hij was net uit Zuid-Afrikaanse overheidsdienst vertrokken, naar het “avontuurlijker” bedrijfsleven.

Carl Niehaus (Zeerust, Zuid-Afrika, 1959) studeerde theologie aan de Rand Afrikaans University tot hij in 1980 werd weggestuurd wegens het ophangen van posters tegen apartheid en voor de vrijlating van Nelson Mandela.

VPRO Marathoninterview - Afshin Elian: uur 3

vrijdag 19 juli 2002, 15:06 uur

Elles de Bruin spreek met Afshin Ellian, over onder meer het Nederlands immigratiebeleid, over zijn jeugd in Iran, en over de vrijheid in Nederland die onderschat wordt.

Heer Afshin Elian

Afshin Ellian (35) vluchtte, toen hij zeventien was, voor de ayatollahs van Iran. Hij had zich met zijn vrienden in parken uitgesproken tegen het moslimfundamentalisme, of zoals hij het noemt `de politieke islam', en dat mocht niet.
Daarna moest hij verder vluchten uit Pakistan, omdat dit land alle linkse activisten wilde uitleveren aan Iran. Vervolgens op de vlucht uit Afghanistan voor zijn eigen marxistisch-leninistische kameraden die hem uitstootten, nadat hij ze dictatoriaal en totalitair gedrag had verweten.
Toeval en een flexibele Nederlandse VN-ambtenaar in Kabul brachten hem en zijn Afghaanse vrouw en kind in 1989 naar Tilburg-Noord. Daar hield hij zich lang stil, leerde Nederlands en studeerde af in drie studies: filosofie, volkenrecht en strafrecht. Inmiddels is hij docent strafrecht aan de Universiteit van Amsterdam en heeft hij als dichter twee poëziebundels in het Nederlands op zijn naam staan: Verrijzenis van Woorden en Mensenherfst.
Door ervaring en studie is Afshin Ellian overtuigd geraakt van de schoonheid van de verlicht-liberale traditie, omdat deze de meeste ruimte geeft aan de belangrijkste behoefte van de mens: de drang naar vrijheid.

VPRO Marathoninterview - Afshin Elian: uur 2

vrijdag 19 juli 2002, 15:05 uur

Elles de Bruin spreek met Afshin Ellian, over onder meer het Nederlands immigratiebeleid, over zijn jeugd in Iran, en over de vrijheid in Nederland die onderschat wordt.

Heer Afshin Elian

Afshin Ellian (35) vluchtte, toen hij zeventien was, voor de ayatollahs van Iran. Hij had zich met zijn vrienden in parken uitgesproken tegen het moslimfundamentalisme, of zoals hij het noemt `de politieke islam', en dat mocht niet.
Daarna moest hij verder vluchten uit Pakistan, omdat dit land alle linkse activisten wilde uitleveren aan Iran. Vervolgens op de vlucht uit Afghanistan voor zijn eigen marxistisch-leninistische kameraden die hem uitstootten, nadat hij ze dictatoriaal en totalitair gedrag had verweten.
Toeval en een flexibele Nederlandse VN-ambtenaar in Kabul brachten hem en zijn Afghaanse vrouw en kind in 1989 naar Tilburg-Noord. Daar hield hij zich lang stil, leerde Nederlands en studeerde af in drie studies: filosofie, volkenrecht en strafrecht. Inmiddels is hij docent strafrecht aan de Universiteit van Amsterdam en heeft hij als dichter twee poëziebundels in het Nederlands op zijn naam staan: Verrijzenis van Woorden en Mensenherfst.
Door ervaring en studie is Afshin Ellian overtuigd geraakt van de schoonheid van de verlicht-liberale traditie, omdat deze de meeste ruimte geeft aan de belangrijkste behoefte van de mens: de drang naar vrijheid.

VPRO Marathoninterview - Afshin Elian: uur 1

vrijdag 19 juli 2002, 14:55 uur

Elles de Bruin spreek met Afshin Ellian, over onder meer het Nederlands immigratiebeleid, over zijn jeugd in Iran, en over de vrijheid in Nederland die onderschat wordt.

Heer Afshin Elian

Afshin Ellian (35) vluchtte, toen hij zeventien was, voor de ayatollahs van Iran. Hij had zich met zijn vrienden in parken uitgesproken tegen het moslimfundamentalisme, of zoals hij het noemt `de politieke islam', en dat mocht niet.
Daarna moest hij verder vluchten uit Pakistan, omdat dit land alle linkse activisten wilde uitleveren aan Iran. Vervolgens op de vlucht uit Afghanistan voor zijn eigen marxistisch-leninistische kameraden die hem uitstootten, nadat hij ze dictatoriaal en totalitair gedrag had verweten.
Toeval en een flexibele Nederlandse VN-ambtenaar in Kabul brachten hem en zijn Afghaanse vrouw en kind in 1989 naar Tilburg-Noord. Daar hield hij zich lang stil, leerde Nederlands en studeerde af in drie studies: filosofie, volkenrecht en strafrecht. Inmiddels is hij docent strafrecht aan de Universiteit van Amsterdam en heeft hij als dichter twee poëziebundels in het Nederlands op zijn naam staan: Verrijzenis van Woorden en Mensenherfst.
Door ervaring en studie is Afshin Ellian overtuigd geraakt van de schoonheid van de verlicht-liberale traditie, omdat deze de meeste ruimte geeft aan de belangrijkste behoefte van de mens: de drang naar vrijheid.

VPRO Marathoninterview - Henk Vonhoff: uur 1

vrijdag 12 juli 2002, 14:43 uur

In 1967 werd hij lid van de Tweede Kamer voor de VVD.
Van 1971 tot 1973 was hij staatssecretaris van CRM.
In 1974 werd hij benoemd tot burgemeester van Utrecht.
Van 1980 tot 1996 was hij commissaris der koningin in de provincie Groningen.
1931-2010: VVD-coryfee Henk Vonhoff is op 25 juli na een kort ziekbed overleden, hij werd 79 jaar..

Hij was een echte ouderwetse VVD-er: liberaal, deftig met een karakteristiek stemgeluid en mooie volzinnen boezemde hij ontzag in totdat het hufterdom de macht greep. Op 12 juli 2002 was hij al gepensioneerd, maar noch immer imposant en nog niet teleurgesteld door Trotse Rita of G. Wilders. Ger Jochems sprak met Henk Vonhoff.

Vorige pagina Back to top
NPO Radio 1